Το concept και τα φιλοσοφικά, κυμαινόντουσαν σε πολύ καλό επίπεδο, αν και νομίζω πως στο 2ο μισό σηκώναν και λίγο παραπάνω εμβάθυνση. (υπήρχαν και κάποιες περιττές σκηνές εκτός των άλλων που μπορούσαν να τις εκμεταλλευτούν καλύτερα)
Αν και γενικά με άφησαν ικανοποιημένο τα φιλοσοφικά, νομίζω πως ήταν τελικά λίγα βάσει του μεγέθους της σειράς και το genre (ή έστω δεν άφησαν αρκετά πράγματα στον θεατή να σκεφτεί και να φιλοσοφήσει), αλλά το βασικό flaw που βρίσκω και με πείραξε, είναι πως τελικά τα "βασικά" μηνύματα που ήθελε να περάσει η σειρά, στα έδινε συνήθως στο πιάτο χωρίς να σε αφήνει να τα σκεφτείς μέσω καταστάσεων και μάλιστα γραπτά και αναλυτικά, (πράγμα που έκανε το anime για μένα πολύ mainstream και easy to understand σε κάποια σημεία), ενώ πολλές φορές κι από πολύ νωρίς στην σειρά. (π.χ. ότι "μόνο όταν υπάρχει και ο θάνατος, αποκτάει αξία η ζωή" θυμάμαι το έλεγε απ'τα πρώτα επεισόδια αντί να σε αφήσει να το συμπεράνεις μόνος σου later, I mean come on, άσε και τπτ στον θεατή να καταλάβει χωρίς να το πεις, κάνε και κάνα σκηνοθετικό τρικ, δεν είμαστε και χαζοί)
Οι 2ndary chars, ηταν πολύ πιο ενδιαφέροντες απ'τον πρωταγωνιστή που μου φάνηκε "ψιλοκομπάρσος" στην όλη δουλειά, και λόγω της αθανασίας του και του μηδενικού suspense, ουδέποτε ένιωσα αγωνία για πάρτι του. Νάναι καλά τα 2ndary chars λοιπόν. Αυτοί κάναν drive τo show. Ο Ohji, η Ringo και κάποιοι που παρουσιάστηκαν για μόλις 1 επεισόδιο δλδ. (για μένα έστω)
Μια παρατηρισούλα εδώ, αφού ο Ringo ήταν τελικά human αναρωτιέμαι γιατί σε όλη την σειρά δεν έψαχνε ποτέ για φαί. :S Λες και στο wasteland ήταν εύκολο να φας... λολ... Τελικά ή κάτι δεν κατάλαβα καλά, ή δεν το σκέφτηκαν πως χάνει από ρεαλισμό έτσι.
A ρε Arcoz τελικά ήσουν ο μόνος πραγματικά ρεαλιστικός human char εκεί μέσα. Μακάρι να σε βλέπαμε και για παραπάνω επεισόδια....
Η Luyze αν και έφτιαξε κάπως προς το τέλος, την βρήκα πολύ κακογραμμένη char ειδικά στο πρώτο μισό της σειράς, που δεν με έπειθε με τπτ. Μα είναι δυνατόν μετά απ'τον θάνατο της αδερφής της να την πιάνουν τέτοια χαζά διλήμματα;;
Τώρα για το suspense και το pace, προσωπικά ουδέποτε βαρέθηκα, αν και για να πω την αλήθεια, μάχες με 0νική αγωνία που ξέρεις το outcome πιστεύω πως άνετα μπορούσαν να μειωθούν κι άλλο σε χρόνο. (Ούτε με ξετρέλαναν σαν animation) Νά'ναι καλά το background art που ήταν πραγματικά πίνακες ζωγραφικής (κράτησα πάνω από 100 screenshots νομίζω) δλδ, γιατί και το char.design πολύ ρέτρο για το γούστο μου.
Το τέλος μου άφησε μέτριες εντυπώσεις καθώς ούτε climax παίχτηκε, ούτε μου έλυσε κάποια μικρά plot holes που περίμενα να απαντηθούν λίγο καλύτερα. Βέβαια μικρό το κακό καθώς το ταξίδι μέτραγε. Απλά δεν βρήκα κάποια τραγική αλλαγή τελικά στον κεντρικό χαρακτήρα, (πράγμα που θα περίμενα μέσα από ένα τέτοιο ταξίδι) που τελικά θα άλλαζε την κοσμοθεωρία του και γι'αυτό θα καταλήγαμε σε ένα πιο δραματικό και climaxing ending, κι ίσως με χάλασε λιγάκι, κοινώς ο casshern δεν με έπεισε όσο θα περίμενα.
Σαν σύνολο πολύ καλή η μελαγχολική ατμόσφαιρα, το δράμα, η απαισιοδοξία, η σαπίλα και γενικά ο συναισθηματισμός, αλλά νομίζω πως το τελευταίο ώρες ώρες γινόταν υπερβολικό και forced, κάνοντάς το επιτηδευμένο ενώ δεν είχε τέτοια ανάγκη η σειρά. (βέβαια αυτό φαντάζομαι δεν θα τους πείραξε όλους) Κι επειδή και το ύφος έμεινε ίδιο σε όλα τα επεισόδια, ήταν κρίμα γιατί έτσι το τέλος πέρασε σχεδόν αδιάφορο. (πιο αξέχαστα μου έμειναν δλδ κάποια individual episodes άσχετα με το plot)