117 replies to this topic

[roriconfan]

Μέχρι το 16 είδα. Κάτι διάβασα ότι παίζει φοβερή ανατροπή στο 18 αλλά το κόβω να ήταν πάλι κάποιος μονόλογος των 20 λεπτών. Θα περιμένω να ολοκληρωθεί για να το δω μιας που έχασα το αρχικό μου (μεγάλο) ενδιαφέρον για αυτήν. Ναι, είδα τις όβες του παλιού και ολοφάνερα είναι καλύτερη εκδοχή της αρχικής ιστορίας (τι εκδοχή, μόνο τα ονόματα κρατήσαν ίδια) αλλά και πάλι...

Και σημειοτέον ότι ούτε το Mushishi που το συγκρίνουνε μου άρεσε. Και δεν έχω πρόβλημα με dystopian, τα Ergo Proxy και Kaiba τα λάτρεψα. Αλλά εκεί δεν είχα την αίσθηση ότι υπάρχει νεκρός χρόνος ή ότι η ουσία ενός επεισοδίου ήταν μια αράδα.

Α, ναι, και να τονίσω ότι τα πολεμικά ρομπότ κομπάρσοι suck.

[Gaiseric]

Μέχρι το 16 είδα. Κάτι διάβασα ότι παίζει φοβερή ανατροπή στο 18 αλλά το κόβω να ήταν πάλι κάποιος μονόλογος των 20 λεπτών. Θα περιμένω να ολοκληρωθεί για να το δω μιας που έχασα το αρχικό μου (μεγάλο) ενδιαφέρον για αυτήν. Ναι, είδα τις όβες του παλιού και ολοφάνερα είναι καλύτερη εκδοχή της αρχικής ιστορίας (τι εκδοχή, μόνο τα ονόματα κρατήσαν ίδια) αλλά και πάλι...

Μάλλον στο 17 αλλά τέλος πάντων... Απλά αναρωτιέμαι γιατί το βλέπεις αφού δε σου αρέσει σε κανένα τομέα (εξαιρουμένης της ατμόσφαιρας).

Ξέρεις, το να πει κάποιος "το Τάδε anime/βιβλίο/έργο απλά δε μου έκανε κλικ, δε με τράβηξε, δε μου ταίριαξε, γι' αυτό το παράτησα" είναι απόλυτα κατανοητό. Αλλά ώρες-ώρες μου φαίνεται σα να προσπαθείς να βρεις ανύπαρκτα ελαττώματα, λες και χρειάζεται να δικαιολογήσεις την απόφασή σου.

Και σημειοτέον ότι ούτε το Mushishi που το συγκρίνουνε μου άρεσε. Και δεν έχω πρόβλημα με dystopian, τα Ergo Proxy και Kaiba τα λάτρεψα. Αλλά εκεί δεν είχα την αίσθηση ότι υπάρχει νεκρός χρόνος ή ότι η ουσία ενός επεισοδίου ήταν μια αράδα.

Lolicondude, απλά δεν παίζεσαι! Νόμιζα ότι τουλάχιστον μπορούσαν όλοι να συμφωνήσουν ότι το Mushishi είναι αντικειμενικά αριστούργημα, ανεξαρτήτως προσωπικών προτιμήσεων... Φαίνεται έκανα λάθος.


Βέβαια το Mushishi δεν έχει απολύτως κανένα κοινό στοιχείο με το Casshern Sins, πέραν του αργού ρυθμού. Μάλλον ήταν λάθος μου και που το ανέφερα. Όσον αφορά το Ergo Proxy, σε εμένα φάνηκε να έχει μεγαλύτερο ποσοστό νεκρού χρόνου από το Casshern Sins, αλλά είπαμε, περί ορέξεως...

EDIT: Επίσης δε μου είπες τη γνώμη σου για το επεισόδιο 9: Είναι filler ή όχι;

[roriconfan]

Απλά αναρωτιέμαι γιατί το βλέπεις αφού δε σου αρέσει σε κανένα τομέα (εξαιρουμένης της ατμόσφαιρας).

Γιατί μου αρέσει ένας τομέας του. Στα περισσότερα ανιμέ δε μου αρέσει τίποτα. Και έχω και μια μικρή περιέργεια να δω που το πάει (αν και δε το κόβω να δείξει κάτι που δε το έχω ήδη προβλέψει)

λες και χρειάζεται να δικαιολογήσεις την απόφασή σου.

Δε χρειάζεται να δικαιολογείς τίποτα εσύ;

το Mushishi είναι αντικειμενικά αριστούργημα, ανεξαρτήτως προσωπικών προτιμήσεων...

Ναι, βέβαια, όπως αντικειμενικά είναι αριστουργήματα το Elfen Lied και τα Πόκεμον. Βέβαια, δε γίνεται να μην αρέσει σε κανέναν. Δείξε Μουσίσι στον πατέρα σου και πες μου αν του άρεσε. Και μιλώντας πιο υποκειμενικά, το Μουσίσι ήταν στα μάτια μου ένας τυπάς να μιλάει για έντομα. Τέλος. Τι πνεύματα και αηδίες; Ζουζούνια έβλεπα. Το παρόμοιου ύφους Mononoke μου άρεσε πολύ πάντως. Όπως και το παλιότερο Hundred Stories. Γιατί είχε και δράση και σίγουρα δεν είχε ζουζούνια.

Όσον αφορά το Ergo Proxy, σε εμένα φάνηκε να έχει μεγαλύτερο ποσοστό νεκρού χρόνου από το Casshern Sins

Τρίχες που είχε. Σαν φύγανε από την πολη, κάθε επεισόδιο ήταν σαν να πηγαίνανε σε άλλη διάσταση. Στο Κασέρν νοιώθω ότι γίνεται συνέχεια το ίδιο. Μια ερημιά, ένα γκομενάκι να δέχεται επίθεση από κομπάρσους ρομπότ, να σώζεται από τον πρωταγωνιστή, να τον ερωτεύεται και να αραδιάζει την ιστορία της ζωής του. Πολύ επαναλαμβανόμενο. Στο Έργκο δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. Και σίγουρα δεν είχε άσκοπο ξύλο με κομπάρσους ρομπότ που δεν έχουν ελπίδα ενάντια στον πρωταγωνιστή.

Επίσης δε μου είπες τη γνώμη σου για το επεισόδιο 9: Είναι filler ή όχι;

Όχι, το 9 δε μου φάνηκε φίλλερ. Και ήταν μάλιστα από τα καλύτερα επεισόδια που συμπιέσανε το μύνημα σχεδόν όλης της σειράς ως τώρα σε μόλις 20 λεπτά.

[Mad_Hatter]

Γιατί μου αρέσει ένας τομέας του. Στα περισσότερα ανιμέ δε μου αρέσει τίποτα.

Αφου δε σου αρεσουν τα ανιμε, γιατι τα βλεπεις ακομα?

[roriconfan]

Στα περισσότερα λέμε! Εσάς σας αρέσουν όλα πια; Δε γουστάρω χαρέμια, δε γουστάρω slice-of-life, δε γουστάρω generic mecha. Μπα, για δες, σχεδόν όλα έτσι είναι!
To Casshern Sins σπάει την μονοτονία. Δεν το παράτησα αμέσως όπως κάνω με τα περισσότερα. Αυτό συμαίνει ότι του δείχνω εκτίμηση κι ας μη τρελάθηκα. Και είπαμε, θέλω να δω το τέλος. Τα περισότερα ανιμέ είναι μια χαρά και τα σκατώνουνε στο τέλος.

[Gaiseric]

Καταρχήν, βγήκε από χθες το επεισόδιο 19 (τσιμπήστε το .torrent από εδώ).
Είναι περίπου συνέχεια του 18, με τη διαφορά ότι

Spoiler:

εδώ δεν πρόκειται πλέον για όνειρο.

Ο γνωστός τεμπέλικος ρυθμός με τα γνωστά μαγευτικά τοπία, δύο νέοι cameo χαρακτήρες (αλλά πόσο καλοσχεδιασμένοι!) και setup για τις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν στο 20. Επίσης

Spoiler:

η Lyuze προσβάλλεται από το ruin!

————————————————

Λιγότερο on-topic, ακολουθεί μακροσκελέστατο σεντόνι προς roriconfan (και όποιον τυχόν έχει τερατώδη υπομονή):

Spoiler:

Γιατί μου αρέσει ένας τομέας του. Στα περισσότερα ανιμέ δε μου αρέσει τίποτα. Και έχω και μια μικρή περιέργεια να δω που το πάει (αν και δε το κόβω να δείξει κάτι που δε το έχω ήδη προβλέψει)

[SARCASM]Μάλιστα... όπως είπα και πριν τα γούστα είναι γούστα, οπότε, αν εσύ ο ίδιος δεν έχεις πρόβλημα με μαζοχιστικές τάσεις που τυχόν σε διακατέχουν, σε εμάς τους υπόλοιπους δεν πέφτει λόγος...[/SARCASM]

Spoiler:

ΟΚ, αστειεύτηκα λιγάκι, μην πάρεις το παραπάνω εντελώς σοβαρά. Σε κάποιο βαθμό σε καταλαβαίνω, γιατί και εγώ ο ίδιος δεν ικανοποιούμαι εύκολα και είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα σπεύσει να χαρακτηρίσει ένα anime ως "τέλειο", "καταπληκτικό", "best ever" ή οτιδήποτε παρόμοιο προτού καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός από τις πρώτες εντυπώσεις.

Spoiler:

Εκτός ίσως αν πρόκειται για το FLCL.

Ωστόσο δεν ισχυρίζομαι ότι τα anime δε μου αρέσουν, αντιθέτως τα απολαμβάνω, γι' αυτό και ασχολούμαι.

λες και χρειάζεται να δικαιολογήσεις την απόφασή σου.

Δε χρειάζεται να δικαιολογείς τίποτα εσύ;

Χρειάζεται, αλλά συνήθως δε νιώθω την ανάγκη να εφεύρω ανύπαρκτες δικαιολογίες. Επίσης το να παίρνεις και να παραθέτεις τμήμα μόνο της φράσης μου "out of context", με αποτέλεσμα να αλλάζει το νόημα, μπορεί να χαρακτηριστεί από αγενές έως μακιαβελικό. Το πλήρες quote ήταν το εξής:

Ξέρεις, το να πει κάποιος "το Τάδε anime/βιβλίο/έργο απλά δε μου έκανε κλικ, δε με τράβηξε, δε μου ταίριαξε, γι' αυτό το παράτησα" είναι απόλυτα κατανοητό. Αλλά ώρες-ώρες μου φαίνεται σα να προσπαθείς να βρεις ανύπαρκτα ελαττώματα, λες και χρειάζεται να δικαιολογήσεις την απόφασή σου.

Ίσως θα μπορούσα να είμαι σαφέστερος αν είχα γράψει κάτι σαν το παρακάτω:

Αλλά ώρες-ώρες μου φαίνεται σα να προσπαθείς να βρεις ανύπαρκτα ελαττώματα, λες και χρειάζεται να δικαιολογήσεις περαιτέρω την απόφασή σου.

Ναι, βέβαια, όπως αντικειμενικά είναι αριστουργήματα το Elfen Lied και τα Πόκεμον. Βέβαια, δε γίνεται να μην αρέσει σε κανέναν. Δείξε Μουσίσι στον πατέρα σου και πες μου αν του άρεσε. Και μιλώντας πιο υποκειμενικά, το Μουσίσι ήταν στα μάτια μου ένας τυπάς να μιλάει για έντομα. Τέλος. Τι πνεύματα και αηδίες; Ζουζούνια έβλεπα. Το παρόμοιου ύφους Mononoke μου άρεσε πολύ πάντως. Όπως και το παλιότερο Hundred Stories. Γιατί είχε και δράση και σίγουρα δεν είχε ζουζούνια.

Εδώ πιστεύω ότι είσαι foul και offside ταυτόχρονα, αλλά την ίδια στιγμή αγγίζεις ένα ζήτημα που όχι μόνο έχει ζουμί αλλά σηκώνει και πολύ συζήτηση: Την υποκειμενικότητα στην αντίληψη και την κριτική ενός έργου τέχνης. Η παράγραφός σου αυτή είναι ο βασικός λόγος που μπήκα στον κόπο να απαντήσω. (Και μόνο το αν κάθε anime μπορεί να θεωρηθεί τέχνη είναι συζητήσιμο. Προσωπικά δε συμφωνώ με αυτήν την άποψη, αλλά ας αντιπαρέλθουμε αυτό το ζήτημα και ας θεωρήσουμε ότι είναι. Στο κάτω-κάτω και η τέχνη έρχεται σε πολλές ποιότητες.)

Κατ' αρχήν είμαι ενάντια στην ισοπεδωτική άποψη ότι "η τέχνη είναι εντελώς υποκειμενικό ζήτημα και επομένως δε μπορεί να υπάρξει αντικειμενική κριτική". Ναι, η αντίληψή της είναι υποκειμενική, αλλά πιστεύω ότι μπορούν να εκφραστούν αντικειμενικές κρίσεις και να θεσπιστούν αντικειμενικά κριτήρια. Για παράδειγμα, για εμένα, ένα έργο τέχνης πρέπει να "μιλάει" στο θεατή/ακροατή, έστω κι αν αυτό που "λέει" στον κάθε ένα διαφέρει. Αν "μιλάει" μόνο στον ίδιο το δημιουργό του είναι απλά αυνανισμός. (Με την πιθανή εξαίρεση να "μιλήσει" σε άλλους στο μέλλον, οπότε και θα πούμε πως ήταν "μπροστά από την εποχή του". Έχει συμβεί πολλές φορές αυτό.). Επιπλέον, θεωρώ εντελώς απαραίτητο τον απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών μέσων που ο καλλιτέχνης έχει στη διάθεσή του. Τέχνη "κατά τύχη" δε γίνεται! Αν ένα γκράφιτι στο δρόμο περνά ένα ισχυρό κοινωνικό μήνυμα, δε θα τα χαρακτηρίσω "τέχνη", παρεκτός κι αν είναι ταυτοχρόνως τεχνικά άρτιο. Δεν εννοώ κάθε πινελιά να είναι άψογα τοποθετημένη, δίχως λάθη — ζητώ όμως να βρίσκεται εκεί για συγκεκριμένο σκοπό. Να υπάρχει ένα όραμα στο έργο και τα εκφραστικά μέσα να υποτάσσονται με σκοπό την επίτευξή του.

Τι σημαίνει όμως να "μιλάει" το έργο; Μήπως να εκφράζει με κρυστάλλινη καθαρότητα τα αισθήματα του καλλιτέχνη; Να περνά κάποιο κοινωνικό μήνυμα; Να διηγείται (με οπτικό ή λεκτικό τρόπο) κάτι με το οποίο μπορούμε να ταυτιστούμε; Να απογυμνώνει την πραγματικότητα παρουσιάζοντας κρυφές πτυχές της; Να τέρπει τις αισθήσεις μας; Μήπως να μας προκαλεί το δέος ή απλά την επιθυμία να το ξαναδούμε; Την απάντηση δεν την ξέρω. Γνωρίζω όμως ότι αυτή η επικοινωνία του καλλιτέχνη-πομπού με το θεατή-δέκτη γίνεται σε μια γλώσσα από τα πριν συμφωνημένη: Τον κοινό κώδικα επικοινωνίας που έχει διαμορφωθεί από τις ως τα τώρα παραστάσεις τους. Παραστάσεις σε μεγάλο βαθμό κοινές μεταξύ πομπού και δέκτη, που έχουν διαμορφώσει μια κοινή κουλτούρα, έχουν ορίσει παραμέτρους που πλέον εκλαμβάνονται ως δεδομένες και έχουν δομήσει ένα διαρκώς εμπλουτιζόμενο και μεταλλασσόμενο λεξιλόγιο. Είμαι βέβαιος πως, αν ποτέ συναντούσαμε έναν εξωγήινο πολιτισμό προηγμένο όσο περίπου είμαστε και εμείς, ούτε εμείς θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε την τέχνη τους, ούτε εκείνοι να αισθανθούν τη δική μας.

Το προαναφερθέν λεξιλόγιο είναι κατακερματισμένο σε ιδιώματα, τα οποία διαφέρουν από χώρα σε χώρα, από γενιά σε γενιά, αλλά κυρίως από τη μια μορφή τέχνης στην άλλη. Την ίδια εικόνα με διαφορετικό τρόπο θα την κρίνει ένας ζωγράφος, με διαφορετικό ένας γραφίστας και με διαφορετικό ένας φωτογράφος.

Οπότε θα απαντήσω στην ερώτησή σου για το κατά πόσο το Mushishi θα άρεσε στον πατέρα μου ως εξής: Πιθανότατα όσο το Mononoke, το Hundred Stories ή κάποια άλλη αγαπημένη σου σειρά θα άρεσε στον δικό σου. Πιθανότατα κανείς από τους δύο δεν είναι εξοικειωμένος με το "ιδίωμα" των anime και ίσως να έκλειναν και οι δύο την οθόνη προτού περάσουν τρία λεπτά. Σημαίνει αυτό ότι τα Mononoke και Hundred Stories είναι για πέταμα; Όχι, απλά δεν τους ταίριαζαν. Δε μπορώ όμως να μην αναγνωρίσω την τεχνική αρτιότητα και το όραμα του Mushishi και του Mononoke (για το Hundred Stories επιφυλάσσομαι μέχρι να το τελειώσω). Και τα δύο πέτυχαν τους στόχους τους οποίους τα ίδια είχαν θέσει. Το ίδιο σε μικρότερο βαθμό και το Ergo Proxy.

Ειδικότερα το Mushishi, αν κρίνω από το forum, από το IRC, από on-line reviews και από όσους otaku ( ) έχω γνωρίσει προσωπικά, το εκτιμούν και το σέβονται όλοι (και εσύ είσαι η μόνη εξαίρεση ).

Σημαίνει αυτό ότι άρεσε σε όλους; Φυσικά και όχι, αλλά δε χρειάζεται να σου αρέσει για να εκτιμήσεις τα άψογα production values και τον τρόπο με τον οποίο σκηνοθεσία, animation και ήχος στηρίζουν απόλυτα (μα και ισορροπημένα) το σενάριό του. Αυτά είναι αντικειμενικές αλήθειες, ενώ το ίδιο δε μπορεί να ειπωθεί για τα Elfen Lied και Πόκεμον (!), τα οποία ειρωνικά έφερες ως παράδειγμα και στα οποία το καλλιτεχνικό όραμα έρχεται σε δεύτερη μοίρα συγκρινόμενο με την — κάπως πεζή — ανάγκη να πουλήσουν. Παρ' όλα αυτά, το opening του Elfen Lied, ναι, επιμένω να το χαρακτηρίζω "τέχνη" (αν και δε θα έλεγα το ίδιο για το σύνολό του)!

Γιατί τώρα αντικειμενικές; Αυτό το απάντησα με τα δύο "αντικειμενικά" κριτήρια που επιχείρησα να θέσω παραπάνω. Αυτά είναι στην πραγματικότητα εντελώς υποκειμενικά (δικά μου) και κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να τα δεχτεί, αλλά πρέπει να ξεκινήσουμε από μια αφετηρία και ξέρω ότι πολλοί συμφωνούν με τα συγκεκριμένα, με κάποιες ίσως προσθήκες. Αν κάποιος δεν είχε πάρει την αυθαίρετη απόφαση να ορίσει το "πρότυπο μέτρο", πιθανότατα σήμερα δε θα είχαμε το S.I. και θα τα κάναμε σαλάτα κάθε φορά που θα πηγαίναμε σε μπακάλικο άλλης γειτονιάς. (Βέβαια υπάρχουν και οι Άγγλοι, πρόθυμοι πάντα να προσφέρουν στους ξένους επισκέπτες τους πολλές "ιστορίες τρόμου" με τις αλλόκοτες μονάδες τους, από ό,τι ακούω).

Και παρομοίως δε θα είχε νόημα να συζητήσουμε για την ποιότητα ενός anime στο anime.gr αν κάθε ένας αναφερόταν απλά στα συναισθήματα που του γέννησε... Για παράδειγμα, αν εγώ χαρακτηρίσω το Berserk "φοβερό" και κάποιος άλλος το Naruto το χαρακτηρίσει, ομοίως, "φοβερό", δεν κάνουμε δουλειά... Αν όμως κάποιος που ασχολείται με σκίτσο αναφερθεί στην αρτιότητα του σχεδίου του manga του πρώτου, κάποιος άλλος στο σενάριο, κάποιος τρίτος στο αν του άρεσε η μουσική του δεύτερου κ.ο.κ. αυτομάτως εκείνος που δεν έχει ασχοληθεί με κανένα από τα δύο αποκτά μια εικόνα. Και αυτό το "σπάσιμο" σε κομμάτια και η επιμέρους ανάλυση του κάθε ενός είναι διαδικασίες που καθιστούν την αντικειμενική κριτική ευκολότερη. Θεωρώ μάλιστα ότι το τμήμα εκείνο του προαναφερθέντος "λεξιλογίου της τέχνης" που ασχολείται με την τεχνική αρτιότητα είναι και το πλέον αντικειμενικό. Γιατί η τεχνική αρτιότητα ορίζεται και αναγνωρίζεται σχετικά εύκολα (συγκριτικά με τις υπόλοιπες πτυχές), καθώς βασίζεται σε πεπερασμένο πλήθος κανόνων (φτιαγμένων και για να σπάνε, αν παραστεί ανάγκη).

Τρίχες που είχε.

Όπως είδες μπήκα στον κόπο να σου απαντήσω με σχετική σοβαρότητα, ας μην εκφυλίσουμε το νήμα επεκτεινόμενοι σε ζητήματα σχετικά με το βαθμό κατσαρότητας των τριχών...

Σαν φύγανε από την πολη, κάθε επεισόδιο ήταν σαν να πηγαίνανε σε άλλη διάσταση. Στο Κασέρν νοιώθω ότι γίνεται συνέχεια το ίδιο. Μια ερημιά, ένα γκομενάκι να δέχεται επίθεση από κομπάρσους ρομπότ, να σώζεται από τον πρωταγωνιστή, να τον ερωτεύεται και να αραδιάζει την ιστορία της ζωής του. Πολύ επαναλαμβανόμενο.

Αν το βλέπεις έτσι, ίσως πράγματι πιο επαναλαμβανόμενο από το Ergo Proxy, αν και κατά τη γνώμη μου με περισσότερη εσωτερική συνοχή (μέχρι τώρα) και με πιο ξεκάθαρο χαρακτήρα. Τα πράγματα τουλάχιστον οδεύουν προς ένα συγκεκριμένο σημείο, ενώ το Ergo Proxy μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν ήξεραν προς τα πού ήθελαν να το οδηγήσουν. Επίσης είχε κάτι σεναριακές τρύπες ΝΑΑΑΑΑ, πλασαρισμένες ως "πράγματα που αφήνονται στη φαντασία του θεατή". Βέβαια είναι χρόνια που το είδα και θέλω να το ξαναδώ πριν το κρίνω οριστικά.

Στο Έργκο δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. Και σίγουρα δεν είχε άσκοπο ξύλο με κομπάρσους ρομπότ που δεν έχουν ελπίδα ενάντια στον πρωταγωνιστή.

Είχε όμως

Spoiler:

τηλεπαιχνίδι!

που προσωπικά το θεωρώ εντελώς εκτός τόπου, χρόνου και ύφους στο σημείο εκείνο.

Όχι, το 9 δε μου φάνηκε φίλλερ. Και ήταν μάλιστα από τα καλύτερα επεισόδια που συμπιέσανε το μύνημα σχεδόν όλης της σειράς ως τώρα σε μόλις 20 λεπτά.

Well, συμφωνούμε και σε κάτι.

Στα περισσότερα λέμε! Εσάς σας αρέσουν όλα πια; Δε γουστάρω χαρέμια, δε γουστάρω slice-of-life, δε γουστάρω generic mecha.

Μαζί σου εδώ! (με μια μικρή ένσταση για κάποια slice-of-life και για κάποια non-generic mecha)

Και είπαμε, θέλω να δω το τέλος. Τα περισότερα ανιμέ είναι μια χαρά και τα σκατώνουνε στο τέλος.

/me agrees. Οπότε... ίδωμεν!

Υ.Γ.1 Πάλι κατάφερα να γράψω επικών διαστάσεων σεντόνι (ξεπέρασα τον εαυτό μου) και να χάσω μία++ ώρα από το χρόνο μου...
Υ.Γ.2 ...και μάλιστα με όχι και τόσο καθαρό μυαλό, τέτοια ώρα...
Υ.Γ.3 Στα επί της Τέχνης δεν είμαι ειδικός, τα παραπάνω ήταν απλά κάποιες πρόχειρα σημειωμένες σκέψεις μου.
Υ.Γ.4 Δεν κατάφερα να μη γράψω υστερόγραφο... αυτό κατάντησε πλέον insider joke μεταξύ εμού και του εαυτού μου!

Edited by Gaiseric, 22 February 2009 - 00:02.
διόρθωση ενός typo

[roriconfan]

Τα εσώψυχά σου έβγαλες ρε συ; Λες και διαφωνούσα καθέτως σε κάτι. Πάρε και το δικό μου κουβερτόνι.

Spoiler:

Πάντως για να μη νομίζεις, παραδέχομαι τα production values του Μουσίσι και του Κασέρν σαν φοβερά. Απλά βρίσκω προσωπικά τον τομέα "διασκέδαση" χαμηλό.
Το ίδιο ισχύει και για άλλα πασίγνωστα ανιμέ που έχουνε θεοποιηθεί, όπως τα 12 Kingdoms και Guardian of the Sacred Sword. Βαρετά για τα γούστα μου, πως το λένε; Γιατί δεν πάω την αργή πλοκή.
Και βασικά ανάμεσα στις αγαπημένες μου σειρές είναι ότι έχει γρήγορη πλοκή και λίγο νεκρό χρόνο. Για παράδειγμα, λατρεύω το Vision of Escaflowne γιατί έχει πλοκή σφαίρα, παρόλες τις αφέλειες του. Αγαπημένη μου live action σειρά επιστημονικής φαντασίας είναι το Babylon 5 επειδή είχε ανατροπές και αποκαλύψεις σε κάθε επεισόδιο (εκτός από την τελευταία σεζόν που τα θαλασσώσανε).
Και γενικότερα παρατηρώ ότι οι περισσότεροι κοιτάνε τον τομέα "ιδέα" παρά τον τομέα "πλοκή". Και μάλλον καλά κάνουνε γιατί δεν τους ενδιαφέρει το πόσο διαρκεί κάτι όσο το τι αίσθημα αφήνει στο σύνολό του.
Για παράδειγμα το Bleach είναι απλά ξύλο και τίποτα άλλο. Αλλά οι φαν του το λατρεύουνε κι ας είναι μόνο αυτό, όσο αργά κι αν προχωράει. Και το Κασέρν και τόσα άλλα ανιμέ είναι μια καλή ιδέα. Προκαλεί εικόνες στο μυαλό και δεν έχει σημασία το πόσο κρατάει.
Προσωπικά μπαίνω πολύ γρήγορα στο νόημα ενός σεναρίου και έτσι δε χρειάζομαι 10 επεισόδια για να προλάβω να "νοιώσω" τι θέλει να πει η σειρά. Δύο είναι αρκετά και μετά θέλω ανάπτυξη της ιδέας.
Οπότε το Μουσίσι που ήταν επεισοδιακό, μου φάνηκε σαν να έκανε κύκλους γύρω από το ίδιο πράγμα.
Και το Μονονόκε θα μου μου πεις αυτό έκανε και μου άρεσε αλλά το μυστήριο ανιμέησον του και η λιγοστή δράση του με κράτησε σε αντίθεση με τον τυπά του Μουσίσι που απλά μιλούσε και έδειχνε ζουζούνια και νορμάλ σκηνικά.
Ή το Έργκο Πρόχι, τα επεισόδια με το τηλεπαιχνίδι ή τον κόσμο που έμοιαζε σαν walt disney, όσο άσχετα και αν σου φανήκανε, εμένα μου φανήκανε φοβερά για την γενική ιδέα που μελετούσε η σειρά.
Και όσο για την τέχνη, αδιαφορώ για το αν είναι αντικειμενική ή όχι. Αν με κάνει να αισθάνομαι ή να σκέφτομαι για κάτι, είναι τέχνη. Πολλά γκραφίτι με κάνανε να σκεφτώ/νοιώσω και πολλοί διάσημοι πίνακες ζωγραφικής δε το κάνανε.
Για εμένα καλλιτέχνης είναι ο υλοποιητής των πρωσωπικών του σκέψεων και όχι ο παράξενος τυπάς που βγάζει εκατομμύρια πουλώντας κάτι που έκανε και τον ξέρουν όλοι.
Και στο sff.gr που είμαι μέλος και γράφω διηγήματα, είχαμε το θέμα "νοιώθεις ότι είσαι καλλιτέχνης;" και αμέσως απάντησα ΝΑΙ γιατί κάνω κάτι δημιουργικό και δεν είμαι παθητικός στα πάντα, όπως είναι οι περισσότεροι άνθρωποι που "απλά" βλέπουνε τηλεόραση και μετά σχολιάζουνε αυτό που είδανε.
Πάρε και δύο χαρακτηριστικά διηγήματά μου αν γουστάρεις να διαβάσεις και να καταλάβεις τι ψυχολογία περνάω στα έργα μου.
Οι Περιπέτειες του Βαρόνου Γουλβχάουλζεν – Το Κλουβί με τις Μουρλές
Πάνω απ’ την Σκακιέρα και Πέρα Μακριά

[Gaiseric]

Τα εσώψυχά σου έβγαλες ρε συ;

Δε θα το έλεγα, μάλιστα ούτε καν θυμόμουν τι ακριβώς έγραφα προχθές (και χρειάστηκε να τα ξανακοιτάξω).
Επιγραμματικά:

Spoiler: OFF-TOPIC

Πάντως για να μη νομίζεις, παραδέχομαι τα production values του Μουσίσι και του Κασέρν σαν φοβερά. Απλά βρίσκω προσωπικά τον τομέα "διασκέδαση" χαμηλό.
Το ίδιο ισχύει και για άλλα πασίγνωστα ανιμέ που έχουνε θεοποιηθεί, όπως τα 12 Kingdoms και Guardian of the Sacred Sword. Βαρετά για τα γούστα μου, πως το λένε; Γιατί δεν πάω την αργή πλοκή.
Και βασικά ανάμεσα στις αγαπημένες μου σειρές είναι ότι έχει γρήγορη πλοκή και λίγο νεκρό χρόνο. Για παράδειγμα, λατρεύω το Vision of Escaflowne γιατί έχει πλοκή σφαίρα, παρόλες τις αφέλειες του.

Από ό,τι φαίνεται τα γούστα μας είναι διαμετρικά αντίθετα! (Λάτρεψα τα Mushishi, 12 Kingdoms και ένα σωρό άλλα που δε σου αρέσουν, ενώ θεωρώ τα Escaflowne και Seirei no Moribito απλώς ανεκτές μετριότητες. Τουλάχιστον φαίνεται να συμφωνούμε για το τελευταίο.)

Προσωπικά μπαίνω πολύ γρήγορα στο νόημα ενός σεναρίου και έτσι δε χρειάζομαι 10 επεισόδια για να προλάβω να "νοιώσω" τι θέλει να πει η σειρά. Δύο είναι αρκετά και μετά θέλω ανάπτυξη της ιδέας.

Κατανοητό, απλώς το βλέπουμε διαφορετικά. Για παράδειγμα προτιμώ μια ιδέα να μην αναπτυχθεί αν αυτό πρόκειται να καταργήσει την εσωτερική συνοχή και συνέπεια (σεναρίου, χαρακτήρων ή ύφους).

Και όσο για την τέχνη, αδιαφορώ για το αν είναι αντικειμενική ή όχι. Αν με κάνει να αισθάνομαι ή να σκέφτομαι για κάτι, είναι τέχνη. Πολλά γκραφίτι με κάνανε να σκεφτώ/νοιώσω και πολλοί διάσημοι πίνακες ζωγραφικής δε το κάνανε.

Μμμμ...

Για εμένα καλλιτέχνης είναι ο υλοποιητής των πρωσωπικών του σκέψεων και όχι ο παράξενος τυπάς που βγάζει εκατομμύρια πουλώντας κάτι που έκανε και τον ξέρουν όλοι.

Συμφωνώ, αρκεί η υλοποίηση να τηρεί κάποιο minimum standard ποιότητας και αφοσίωσης. Επίσης το να είναι κάποιος επαγγελματίας καλλιτέχνης δεν τον κάνει λιγότερο (ούτε περισσότερο) καλλιτέχνη.

Τυχόν συνέχεια σε pm!

[legeon]

βλέποντας το 1ο επεισόδιο της σειράς μου δημιουργήθηκαν πολλές απορίες.οι οποίες φυσικα προκύπτουν απο το γεγωνός πως είναι συνέχεια ενος παλαιότερου άνιμε.άμα δω και το 2ο είμαι σχεδόν σίγουρος πως οι απορίες μου θα συνεχιστουν.
σαν ιστορία είναι αρκετά τραβηχτική,με τούς ως τώρα χαρακτήρες(Ringo,Casshern) ενδιαφέροντες και με πλοκή γραμμική.είμαι περίεργος να δω και την συνέχεια της ιστορίας.αλλα απο αύριο
καληνύχτα σας

[Loke]

εφτασα στο ep 14. Οσο και αν καποιες (λιγες) φορες νιωθω οτι παει υπερβολικα αργα, στο τελος του επισοδειου θελω μανιωδος να βαλω το επομενο. Ringo <3, και βασικα ολοι οι 2ndary χαρακτηρες ειναι πραγματικα ωραιοι και φαινονται 'αληθινοι'.

[legeon]

βλέποντας μέχρι και το 4 τα κενά στην ιστορία δεν συμπληρώθηκαν.πρέπει οπωσδήποτε να δω και την αρχική σειρά.
πολύ μου άρεσε ρε παιδιά τελικά.πάντως η ψυχολογία του casshern είναι και πολύ χάλια ρε παιδιά.τι σου κάνει λίγη αμνησία τελικά .

[roriconfan]

@legeon
Οι ομοιότητες με την αρχική σειρά είναι μόνο στα ονόματα και το βασικό λουκ του πρωταγωνιστή. Όλα τα άλλα είναι άσχετα. Αν τόσο πια θέλεις να δεις το παλιό, υπάρχουν οι 4 όβες που είναι κάτι σαν σύνοψη της αρχικής σειράς, που δεν νομίζω να την βρεις με σαμπς ούτως ή άλλως. Υπάρχει και η live action που προσωπικά μου άρεσε περισσότερο από όσο είδα από την σειρά.

[1451]

Εδεήθηκα να παρακολουθήσω το πρώτο επεισόδιο εχθές! Το τραγούδι στην εισαγωγή δεν είναι κακό, απλώς δεν ταιριάζει στην ατμόσφαιρα της σειράς. Νομίζω πως κάποιο κομμάτι, απο το μουσικό ιδίωμα της doom metal θα ηταν καταλληλότερο!
Το πρώτο επεισόδιο, με προϊδεάζει για ενα anime με παλαβά ρομπότ που παίζουν ξύλο στην επιφάνεια ενός διαλυμένου πλανήτη. Ό,τι πρέπει για τον οπαδό της δράσης! Ανυπομονώ να δω και τα υπόλοιπα επεισόδια(στο loli έχει 21)

[Raziel666]

Πάει και το 21... ;_;

Spoiler:

μαζί με το 21 πάει ( και ο Casshern... Τ___Τ

Τι μπορεί άραγε να γίνει στα υπόλοιπα 3 επεισόδια;

[Gaiseric]

βλέποντας το 1ο επεισόδιο της σειράς μου δημιουργήθηκαν πολλές απορίες.οι οποίες φυσικα προκύπτουν απο το γεγωνός πως είναι συνέχεια ενος παλαιότερου άνιμε.

Δεν είναι συνέχεια, είναι (υποτίθεται) remake. Γιατί "υποτίθεται"; Επειδή όπως είπε και ο roriconfan στην ουσία από το αρχικό σενάριο κρατά μόνο μερικά ονόματα και ένα σκυλί!

Είναι το στυλ της σειράς να μη σου αποκαλύπτει πολλά στην αρχή. Κάποιες απορίες σου (μας) θα λυθούν σιγά σιγά στη συνέχεια...

Spoiler:

hopefully!

Ό,τι πρέπει για τον οπαδό της δράσης!

Μμμμ... Σίγουρα οι σκηνές δράσης είναι καλογυρισμένες, αλλά άποψή μου, όπως έγραψα και στην αρχή, είναι ότι θα βαρεθούν όσοι θελήσουν να το δουν μόνο για αυτό το λόγο. Δες πάντως 4-5 επεισόδια ώστε να μπεις στο κλίμα και να δεις αν σου αρέσει.

Anyway, επιγραμματικά:

Spoiler: Επεισόδιο 20

Και εκεί που πήγαινα να πιστέψω ότι ίσως και να κατευθυνόμαστε προς "happy end", ορίστε μια πολύ απαισιόδοξη στροφή του σεναρίου σε ένα επεισόδιο γεμάτο με συμβολισμούς.

Spoiler: Επεισόδιο 21

Χαλαρά ένα από τα καλύτερα της σειράς το 21...Περαιτέρω εμβάθυνση στους χαρακτήρες, ενδιαφέρουσες αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους, πληροφορίες για τη Luna και ένα απίστευτο cliffhanger στο τέλος. Δε νομίζω να έχουν το κουράγιο πράγματι να σκοτώσουν τον πρωταγωνιστή, αλλά άμα το κάνουν κερδίζουν άπειρο respect.

Το σίγουρο είναι ότι με το που θα τελειώσει η σειρά θα πάει κατευθείαν για re-watch!