Εδώ διαφωνώ.Το τραγούδι είναι θεϊκό
Εκτός αν μιλάς για το ότι δείχνει στατικές εικόνες και δεν έχει σκηνές με μάχες κτλ που να ταιριάζουν με τη μουσική.
Προσωπικά το τραγούδι του opening μου φάνηκε
φριχτό (επιεικώς).
Αντίθετα με το artwork του opening, όπου οι στατικές εικόνες
καθόλου δε με χάλασαν.
Ωστόσο η μουσική της εισαγωγής ελάχιστα βαραίνει στην κρίση μου όταν αξιολογώ ένα anime, καθώς έχω συνηθίσει το 90% των openings να μη μου αρέσουν μουσικά. Απλά στο 10% των περιπτώσεων που μου αρέσουν οι αντίστοιχες σειρές παίρνουν bonus points (π.χ. το κατά τα άλλα μετριότατο Elfen Lied έχει ένα opening αριστούργημα).

το παλιομοδίτικο σχέδιο που λες στα δικά μου τα ματάκια μια χαρά φαίνεται.
Αν αναφέρεσαι στο post μου, φυσικά και το "παλιομοδίτικο" (retro) στυλ δεν το θεωρώ κακό (ούτε αφ'εαυτού καλό). Άλλο το στυλ, άλλο η — εδώ αψεγάδιαστη — ποιότητα της εκτέλεσης.
Άλλο ένα ανιμέ που το χάλασε η αργή και επαναλαμβανόμενη πλοκή. 12 επεισόδια έπρεπε να είναι και το τραβάνε όσο δε πάει με μάχες που δεν έχουνε σημασία αφού ο πρωταγωνιστής είναι αθάνατος και οι χαρακτήρες βολικά φεύγουνε αντί να τελειώσουνε την μάχη για να πάει η ιστορία όλο και μακρύτερα. Φοβερή ατμόσφαιρα αλλά τι αργή πλοκή Θεέ μου! Και πάλι πετάξανε το κουφέτο της αμνησίας. Πόσο το έχω σκυλοβαρεθεί αυτό, ο πρωταγωνιστής να ξεχνάει τι έκανε τόσο καιρό...
Καταρχήν
Δεύτερον, η αμνησία, παρ' ότι πράγματι χιλιοχρησιμοποιημένο "plot device", είναι χρήσιμη ως αφορμή για την εκκίνηση του διπλού (κυριολεκτικού και μη) ταξιδιού στον κόσμο της σειράς και στον ψυχισμό του ήρωα. Επίσης δεν αποξενώνει όσους θεατές θα περίμεναν ένα
πραγματικό remake, γιατί καταλαβαίνουν ότι η νέα σειρά θέλει να τους εισάγει σε ένα νέο κόσμο και μοιράζεται ελάχιστα με την παλιά.
Μπορεί η αμνησία πράγματι να έχει καταντήσει σεναριακό passepartout για ένα σωρό σύγχρονες σειρές, αλλά έτσι κι αλλιώς προσωπικά την πρωτοτυπία δεν την αποζητώ στον τομέα του σεναρίου, αλλά στους χαρακτήρες, την ατμόσφαιρα, το artwork, τη σκηνοθεσία και το συνδυασμό όλων αυτών. Το σενάριο μού αρκεί να μην είναι πηγμένο στα κλισέ, να μην είναι προβλέψιμο. Πόσα και πόσα σπουδαία έργα άλλωστε δεν πραγματεύονται τα ίδια και τα ίδια βασικά μοτίβα (πέραν των anime)! Τα κάνει αυτό λιγότερο σπουδαία; Όχι, αλλιώς το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" θα το βαθμολογούσαμε με μηδέν.
Ρε παιδιά, άλλο το "ανάπτυξη χαρακτήρων" και άλλο το "παρουσιάζομαι, πετάω έναν μονόλογο, κάνω μια δεκάλεπτη μάχη χωρίς αποτέλεσμα και μετά φεύγω για 10 επεισόδια, καθυστερώντας την κατάληξη".
Για να παραφράσω τον Καβάφη, σε ένα ταξίδι σημασία δεν έχει μόνο ο προορισμός, η "κατάληξη"... Αλλιώς στο "ιδανικό" anime θα έπρεπε να δείχνουν τον πρωταγωνιστή να φτάνει στην Ιθάκη του από το πρώτο κιόλας επεισόδιο και όλες οι "καλές" σειρές θα είχαν μήκος ακριβώς ενός επεισοδίου (και θα έπρεπε να ονομάζονται κάπως αλλιώς αντί για "
σειρές")... Βαρετό δε θα ήταν; Και εδώ μιλάμε για ένα anime που καθιστά από την αρχή ξεκάθαρο ότι θα εστιάσει στα συμβάντα του ταξιδιού (στο πρώτο τμήμα του).
Προσωπικά με ενδιαφέρει να μην υπάρχει χαμένος χρόνος σε μια σειρά, χρόνος που δεν αξιοποιείται σωστά. Παράδειγμα το Noir, που θα μπορούσε άνετα να έχει συμπυκνωθεί σε λιγότερα επεισόδια (IMO). Στο Casshern Sins όμως έχουμε ανάπτυξη των χαρακτήρων κάθε δευτερόλεπτο που περνά. Απλά απαιτεί την υπομονή του θεατή, είναι το στυλ του τέτοιο (γι' αυτό και η σύγκριση πριν με το Mushishi).
Και ένα παραδειγματάκι: Το ένατο επεισόδιο είναι σχεδόν ανεξάρτητο της κύριας πλοκής, θα μπορούσες να το πεις και filler (αν πράγματι υπήρχε κύρια πλοκή σε αυτή τη φάση της ιστορίας). Διαφωνεί κανείς όμως ότι ήταν από τα καλύτερα της σειράς σε όλα τα επίπεδα; Και μόνο τα 20 τελευταία δευτερόλεπτα είναι αριστουργηματικά.
Επίτρεψέ μου τέλος μια ερώτηση: Τα παραπάνω τα έγραψες έχοντας δει όλα τα επεισόδια που έχουν βγει μέχρι τώρα;

Υ.Γ.1 Να πάρει, πάλι έγραψα πολλά!

Υ.Γ.2 ...και πάλι δεν κατάφερα να γράψω post χωρίς υστερόγραφο.