Δεν συμφωνώ στο 2,3 και το 7. Και αυτό γιατί έχω μία μικρή εταιρεία και κάποια πράγματα τα γνωρίζω καλύτερα.
Για το 3:Δηλαδή εαν η εταιρεία μου έναν χρόνο βγάλει ένα σωρό λεφτά και τα πάρω σαν μερίσματα και η περιουσία μου ανέβει θα πρέπει να μου την πάρει το κράτος ή να την μοιράσω? Από την στιγμή που εγώ δουλεύω κατά κύριο λόγο; Οχι διαφωνώ. Αυτό το μέτρο θα καταρράκωνε κυρίως τις μικρές επιχειρήσεις. Εαν είναι να πάιρνω τον ίδιο μισθό με έναν εργάτη που ξέρει μόνο φασόν και δεν μπορεί ή δεν θέλει να μάθει τίποτε άλλο, τότε ποιός ο λόγος να δουλεύω 8ωρο την ημέρα;
Διαφωνώ στην ελαχιστοποίηση του μέγιστου μισθού. Τότε δεν θα έχουμε ελεύθερη οικονομία, και δεν θα μπορεί κανείς να αγοράσει τίποτα. Εαν εγώ δεν μπορώ σαν εταιρεία να προσφέρω μεγαλύτερο μισθό και καλύτερη θέση σε κάποιον τότε ποιος ο λόγος του ανταγωνισμού; Εαν ένας γιατρός που έχει κα΄τσει και έχει τρελλαθεί στις βάρδιες και στο διάβασμα στο τέλος παίρνει σχεδόν όσο ένας εργάτης που δεν έχει ανοίξει βιβλίο στην ζωή του και που εκτός από μία δουλειά φασόν δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο, αυτό είναι τεράστια αδικία.
Καλά είδαμε και τι σημαίνει ανταγωνισμός. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και μετά έχουμε μονοπώλιο και φιξαρισμένες τιμές σε επίπεδα αισχροκέρδειας. Δεν ξέρω τι λες για τα είδη πολυτελείας, αλλά ένα είναι σίγουρο, όλοι ανεξαιρέτως πρέπει να έχουν πρόσβαση σε βασικά και πρωτεύοντα είδη ανάγκης χωρίς τα οποία δεν μπορεί να ζήσει κάποιος. Όσο για την λεγόμενη "ελεύθερη" οικονομία έτσι όπως τα λες είναι σα να ισχυρίζεσαι πως όλοι μπορούν να πάρουν τα πάντα. Λες και δεν υπάρχουν κάποιοι που ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα.Λοιπόν για να μην θεωρητικολογούμε όμως μόνο, αυτό που λες ακούγονται πολύ λογικά και σωστά όμως στην υπάρχουσα αυτοδιαλυόμενη κοινωνία . Όμως μην ξεχνάς πρώτον ότι ποτέ δεν λειτουργούν τόσο ιδανικά αυτά που λες(ο ανταγωνισμός δεν λειτουργεί ποτέ προς όφελος της αγοράς σε βάθος χρόνου. ΠΟΤΕ! Τα παραδείγματα είναι πολλά και δεν θα τα αναφέρω τώρα διότι θα ξεφύγει η κουβέντα. Επίσης οι εργάτες δεν είναι πάντα σε θέση να επιλέξουν την δουλειά τους. Συνήθως βασικά δεν επιλέγουν, είναι η μοναδική τους λύση.) δεύτερον αυτά που λες είναι επιχειρήματα που χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα κάποια όρθια βολεμένα ζω.. εχεμ βουλευτές ήθελα να πω. Τρίτον οι θέσεις σου έχουν μια αίσθηση δικαίου μέσα σε ένα άδικο σύστημα. Είναι σα να προσπαθείς με μπαλώματα, που ποτέ δεν θα σου εξασφαλίσουν με σιγουριά την αποτελεσματικότητά τους και ανά πάσα στιγμή μπορούν να αναιρεθούν, να εξανθρωπίσεις ένα απάνθρωπο σύστημα που διοικείται από αριθμούς και όχι από αίσθημα, αλληλεγγύη και ανθρωπιά. Τέλος πάντων θα μπορούσα να πω κι άλλα αλλά πάλι ξέφυγε η κουβέντα...
Αυτή το μήνυμα έχει επεξεργαστεί από kazmir: 15 Μάιος 2008 - 00:56





