Ούτε που ξέρω. Θυμάμαι μόνο οτι μου είχε κάνει εντύπωση όταν διάβαζα το άρθρο.
Πάντως βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον το πώς αλλάζει ανάλογα με την εποχή το τι θεωρείται αντρικό και τι γυναικείο.
Ο Ρουβάς είχε φορέσει φούστα και έγινε ντόρος, ενώ κάποτε οι άντρες με φούστα (Φουστανέλα, Κιλτ, ό,τι φορούσαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι) θεωρούνταν παληκάρια.
Οι άντρες δεν κλαίνε, αλλά στην αρχαιότητα το κλάμα θεωρούνταν αντρίλα επειδή έδειχνε πως ο άντρας έχει περηφάνια και δεν τα γράφει όλα στα @@ του.
Κάποτε το ροζ ήταν αντρικό και το μπλε γυναικείο. Μετά αντίστροφα. Και τώρα το ροζ όσο πάει γίνεται ξανά όλο και πιο αντρικό.
Παλιά οι άντρες έλεγαν "γύρνα στην κουζίνα σου, γυναίκα", τώρα όμως οι καλύτεροι μάγειρες και Σεφ είναι άντρες. (Λόγω σπουδών μάλιστα μπορώ να το αναλύσω παραπάνω το συγκεκριμένο.)
Κάποτε οι άντρες πήγαιναν για δουλειά και οι γυναίκες έμεναν στο σπίτι να μεγαλώσουν το παιδί. Τώρα, ειδικά στο εξωτερικό, επειδή είναι πιο εύκολο να βρει δουλειά μια γυναίκα (για πολλούς λόγους, πολλοί εκ των οποίων δεν είναι παράλογοι ή σεξιστικοί), όσο πάει γίνεται όλο και πιο συνηθισμένο να πηγαίνει η γυναίκα για δουλειά και ο άντρας να μένει στο σπίτι να μεγαλώσει το παιδί. (Με παρόμοιο τρόπο νομίζω ξεκίνησε το κίνημα του φεμινισμού σε κάποιον πόλεμο - δεν θυμάμαι σε ποιόν.)
Στις πολεμικές τέχνες συχνά οι γυναίκες θεωρούνται πιο σκληρές από τους άντρες.
Όλο και περισσότεροι άντρες βλέπουν πολύχρωμα πόνυ και παραμυθένια κινούμενα (ναι, είμαι κι εγώ φαν των πόνυ και του Adventure Time).
Το γλυκό και χαριτωμένο αρχίζει να γίνεται το νέο γαμάτο και το ροζ το νέο μαύρο.
...Και πολλά άλλα που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή.
Επίσης, P!nk!
