Jump to content


Καλωσήλθατε στο .aNiMe//GR!


Sign In 

Create Account
Καλωσήλθατε στο .aNiMe//GR, ένα ελληνικό forum για τα anime, τα manga και την ιαπωνική κουλτούρα. Βλέπετε την ιστοσελίδα μας σαν επισκέπτης και δεν έχετε πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τα μέλη μας! Η εγγραφή σας στην διαδικτυακή κοινότητά μας θα σας επιτρέψει να δημοσιεύσετε νέα μηνύματα στο forum, να ψηφίσετε σε δημοσκοπήσεις, να πάρετε μέρος σε διαγωνισμούς μας και πολλές άλλες επιπλέον υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τα μέλη σας. Η εγγραφή σας είναι γρήγορη, εύκολη και φυσικά δωρεάν. Ελάτε και εσείς στην κοινότητά μας σήμερα!

Αν συναντήσετε οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την εγγραφή σας ή με την πρόσβαση σας στο forum, παρακαλούμε μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας.
 

Photo

Η νύχτα πέφτει στην .aNiMe//GR town: Welcome to Dogra World II : Rabbit Game

παλέρμο η νύχτα πέφτει the big bad wolf

  • This topic is locked This topic is locked
135 replies to this topic

#1 Kai

Kai

    Fluent in sarcasm

  • Review Team
  • 2,417 posts

Posted 10 June 2017 - 11:34

Κανόνες

Spoiler:

 

 

dograworl_zpsacufylv6.png

 

Καιρό-καιρό πριν, σε έναν μακρινό Γαλαξία, ζούσαν δεκατέσσερις ανύποπτοι ήρωες, ο καθένας με τις δικές του ασχολίες και τις δικές τους ανησυχίες, άγνωστοι μεταξύ τους, ίσως και κάπως αταίριαστοι, κάποιοι με σαφώς πιο περιπετειώδεις ζωές από τους υπόλοιπους, πρωταγωνιστές ο καθένας στη δική του ιστορία, εκπλήρωναν άλλοι ευλαβικά και άλλοι όχι τους ρόλους τους και έβλεπαν τη ζωή τους να κυλάει χρόνο με το χρόνο. Θα έλεγε κανείς ότι αυτοί οι ήρωες δεν είχαν τίποτα μα τίποτα κοινό μεταξύ τους, όμως το σύμπαν διαφωνούσε και σε ένα άδοξο παιχνίδι της μοίρας, την ίδια στιγμή, χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν, τους ένωσε ένα παντοδύναμο συναίσθημα. Αυτό της απόλυτης βαρεμάρας, όταν η αίσθηση της απύθμενης ανιαρότητας της επαναλαμβανόμενης ρουτίνας της καθημερινότητά τους χτύπησε, όλοι ευχήθηκαν να βρισκόταν κάπου αλλού, όπου θα ξέφευγαν από τα γνωστά, ο καθένας για τους δικούς τους λόγους. Χρειάστηκε μόνο ένα βλεφάρισμα και οι δώδεκα αυτοί άνθρωποι βρέθηκαν όπως το είχαν ευχηθεί κάπου αλλού, μόνοι τους, μέσα στο σκοτάδι με μόνο φως το φεγγάρι και τα αστέρια, σε ένα άγνωστο για εκείνους μέρος όπου δέσποζε έντονη βλάστηση…  Μόνο που οι ευχές δεν είναι πάντα καλό να βγαίνουν αληθινές.
 

Ήταν ακόμα άγνωστοι μεταξύ τους όμως όλοι ήξεραν προς τα πού έπρεπε να στραφούν σαν μόνη τους διέξοδο, όσο ύποπτο κι αν φαινόταν το μόνο μέρος όπου θεώρησαν πως θα έβρισκαν ορισμένες απαντήσεις. Απέναντί τους, στο βάθος, υψωνόταν ένα επιβλητικό κάστρο, περιτριγυρισμένο από διάφορες, εγκαταλελειμμένες, όπως φαινόταν, ατραξιόν, καθώς ο μόνος λόγος που ξεχώριζαν έντονα μέσα στη νύχτα ήταν μία παλιά, φωτεινή επιγραφή που φώτιζε διακεκομμένα το μέρος, λες και άφηνε τις τελευταίες της αναπνοές.

 

pic1_zpsyeefsvkx.png
 

Πρώτος και με αρκετή διαφορά από τους άλλους, έφτασε ένας καταϊδρωμένος νεαρός. Η πρόωρη άφιξη του δεν είχε να κάνει ούτε στο ελάχιστο με κάποιο εξαιρετικό δείγμα ανδρείας και τόλμης, το μόνο που ήλπιζε ήταν να βρει κάποιο άλλο μέλος της ομάδας του, θρέφοντας την αυταπάτη και προσπαθώντας να καθησυχάσει τον εαυτό του λέγοντας ότι όλα αυτά πρέπει να ήταν μια κακόγουστη δοκιμασία θάρρους στην οποία δεν μπορούσε να θυμηθεί πώς μπλέχτηκε. Κάπως φοβισμένος και φωνάζοντας διαρκώς τα ονόματα των φίλων του, διέσχισε την απόσταση τρέχοντας και σταμάτησε λαχανιασμένος και αγχωμένος μόνο όταν έφτασε μπροστά από την πύλη του μυστηριώδους κάστρου.
 

Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά και κοίταξε την επιγραφή που κοσμούσε την τεράστια πύλη, σχεδιασμένη για να δέχεται εκατοντάδες επισκέπτες ταυτόχρονα. Dogra World;”,  μονολόγησε και άρχισε να αμφισβητεί τις γνώσεις του στα αγγλικά, καθότι δεν μπορούσε να ανακαλέσει, όσο κι αν προσπαθούσε, τι σήμαινε η λέξη Dogra. Σημειώνοντας ότι μάλλον θα έπρεπε να συμβουλευτεί το λεξικό όταν θα επέστρεφε σπίτι και καταπολεμώντας την αβεβαιότητα του για το αν όντως θα έπρεπε να επισκεφτεί ή όχι εκείνο το μέρος, έκανε μερικά δισταχτικά βήματα προς την πύλη όταν μία περίεργη λάμψη στο στέρνο του τον έκανε να αναπηδήσει και τελικά να σωριαστεί στο έδαφος ουρλιάζοντας. Προς μεγάλη του έκπληξη, ανακάλυψε ότι η σύντομη λάμψη προερχόταν από ένα κρεμαστό το οποίο δεν του ανήκε αλλά με κάποιον τρόπο βρέθηκε επάνω του. Ήταν ένα χρυσό μενταγιόν το οποίο το κοσμούσε μία ολοστρόγγυλη ερυθρή πέτρα.
 

“Τι-Τι είναι αυτό τώρα;” ρώτησε καθώς το περιεργαζόταν.
“Υποθέτω ο μόνος τρόπος να βρούμε απαντήσεις στις ερωτήσεις μας είναι να επισκεφτούμε αυτό το μέρος.”
 

Ο νεαρός αναπήδησε στο άκουσμα της άγνωστης αυτής φωνής. Δάγκωσε σχεδόν τα χείλη του για να μην ουρλιάξει “φάντασμα” από τον φόβο, θα ορκιζόταν ότι δεν είχε ακούσει βήματα πίσω του αλλά βλέποντας τον ξανθό, καλοντυμένο νεαρό απέναντί του να του χαμογελά το απέδωσε στον φόβο του και σχεδόν ντράπηκε που ο ίδιος φορούσε ακόμα τη στολή της προπόνησής του. Ανταπέδωσε ντροπαλά το χαμόγελο που του χάρισε ο άγνωστος και κοίταξε αγχωμένα ολόγυρά του, ενώ ήταν ακόμα στο έδαφος, προσπαθώντας να βρει τις λέξεις και αποφεύγοντας το βλέμμα του.

 

 

 Ο δεύτερος άνδρας σε αντίθεση με τον νεαρό, βρέθηκε σε σχετικά κοντινή απόσταση συγκριτικά με τους υπόλοιπους προς το κάστρο. Δεν του πήρε πολύ ώρα να ανακαλύψει το διαφανές κρεμαστό με ακανόνιστο σχήμα που του αντιστοιχούσε, καθώς η πρώτη του κίνηση αφού άνοιξε τα μάτια και αντίκρισε το κάστρο απέναντί του, ήταν να τινάξει το πανάκριβο κουστούμι του. Αποφασίζοντας ότι οι λεπτομέρειες θα έπρεπε να περιμένουν προχώρησε αποφασιστικά και κάπως ανέμελα προς τα προφανή. Η πρώτη έκπληξη, που ωστόσο δεν μπόρεσε να σβήσει το μόνιμο χαμόγελο από τα χείλη του, δεν ήταν τόσο η σύντομη λάμψη του φυλαχτού του όταν διέσχισε την πύλη όσο η παρουσία κάποιου άλλου μπροστά από την πύλη του μέρους. Η δεύτερη ήταν το κρεμαστό που εντόπισε σχεδόν αμέσως επάνω στον αδύναμο έφηβο, ο οποίος την ίδια στιγμή έτριβε τα χείλη του προσπαθώντας να καταλάβει αν οι μικρές λάμψεις που έβλεπε γύρω από τον άγνωστο οφείλονταν στην πτώση του. Σημειώνοντας στο μυαλό του ότι ήταν σίγουρα κάτι που θα έπρεπε να εξετάσει στη συνέχεια, υιοθέτησε το πιο επαγγελματικό του ύφος, έδειξε το δικό του κρεμαστό στον νέο που το κοίταξε με απορία και έπειτα και άπλωσε το χέρι του προς εκείνον.

 

 

Pariston Hill”, συστήθηκε. 
Tsu-Tsuku-TsuKUSHI Tsukamoto!” συστήθηκε ο νεαρός και πήδηξε σχεδόν σαν ρομπότ όρθιος στα πόδια του κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση, καταλήγοντας να τσουγκρίσει το κεφάλι του με το απλωμένο χέρι του Pariston. «Α… Χάρηκα», είπε συνειδητοποιώντας την αγένεια του προς τον ξένο και έπιασε το χέρι του Pariston και με τα δυο του χέρια σφίγγοντας τα έντονα και κουνώντας τα με θέρμη, σφίγγοντας τα χείλη του από ντροπή που χαιρέτησε κάποιον ξένο με τον ιαπωνικό τρόπο.
“Χάρηκα κι εγώ πολύ για τη γνωριμία, Tsukushi”, ανταπέδωσε ο Pariston με επιτηδευμένο ενθουσιασμό. “Μιας και δεν ξέρουμε τίποτα γι’ αυτό το μέρος ακόμα, θα χαιρόμουν να βοηθήσω σε οτιδήποτε χρειαστείς!”

 

 

pic2_zps0gx8ozq8.png

 

 

 

 

Το τρίτο άτομο που βρέθηκε μπροστά από την πύλη ξεπήδησε μέσα από τους θάμνους ουρλιάζοντας σχεδόν ακατάληπτα κάτι για τις τεράστιες γνώσεις στις πολεμικές τέχνες παρότι ήταν ένας επιστήμονας. Αρκετά λεπτά νωρίτερα είχε βρεθεί ολομόναχος μέσα στο δάσος με την αμέσως προηγούμενη του ανάμνηση του να είναι ένα σύννεφο καπνού μετά την δοκιμή του τελευταίου, σπουδαίου πειράματος του. Έτσι, όταν αντίκρισε την έντονη βλάστηση γύρω του καθώς και το δυσοίωνο κάστρο στο βάθος, δεν χρειάστηκαν πάνω από μερικά δευτερόλεπτα για να υποθέσει ότι είχε ανακαλύψει την πύλη για κάποια παράλληλη διάσταση ή την απόλυτη χρονομηχανή, παρόλο που δεν είχε ιδέα τι από τα δύο μπορεί να είχε τελικά ανακαλύψει. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι είχε ανάγκη από τα κατάλληλα υλικά αν ήθελε να επιστρέψει σπίτι. 

Σχεδόν μεθυσμένος από την υποτιθέμενη επιτυχία, άνοιξε θριαμβευτικά τα χέρια του και ξέσπασε σε ένα, μανιακό σχεδόν, γέλιο. “ΧΑ-ΧΑ-ΧΑ! Ποιος θα το έλεγε”, φώναξε με όλη του της δύναμη και η φωνή του αντήχησε στο μέρος. “Eγώ ο Hououin Kyoma, είναι ο εφευρέτης της απόλ-“

 

 

Δεν πρόλαβε να τελειώσει ποτέ την πρόταση του καθώς ένα σμήνος ενοχλημένων νυχτερίδων δεν άργησε να του επιτεθεί προκαλώντας της κραυγές του επιστήμονα που δεν βρήκε άλλη λύση παρά να εξαπολύει διάφορες φραστικές απειλές ακόμη και όταν τα νυχτόβια θηλαστικά σταμάτησαν να τον ακολουθούν. Σωριάστηκε στο έδαφος, αφού έφτασε στην πύλη πισωπατώντας και σούφρωσε τα φρύδια του προσπαθώντας να διαβάσει ανάποδα τι έγραφε η επιγραφή όταν ένα άλλο φως ξεπήδησε από το στέρνο του. Έπιασε το μαύρο κρεμαστό σε σχήμα γραναζιού που ανακάλυψε να κρέμεται από επάνω του και γύρισε μπρούμυτα για να το επεξεργαστεί καλύτερα. Ένα ήταν σίγουρο, δε θυμόταν να είχε αγοράσει ποτέ κάτι τέτοιο. Κοίταξε τρομαγμένα γύρω του, καταλήγοντας ότι η παρουσία του φυλαχτού και ο τρόπος που κατέληξε εκεί ήταν χωρίς αμφιβολία το επακόλουθο κάποιας συνωμοσίας απέναντί του και σηκώθηκε γρήγορα κοιτώντας καχύποπτα γύρω του, σηκώνοντας τα χέρια του σε στάση καράτε καθώς προχωρούσε προς το κάστρο.

 

 

 

 

pic3_zpstdldisr1.png

 

 

Το πέμπτο άτομο που έφτασε μπροστά από την πύλη δέχτηκε την κατάσταση πολύ σίγουρα πολύ πιο ψύχραιμα και πολύ πιο στωικά από ό,τι ο νεαρός επιστήμονας. Ο Μελαχρινός άνδρας, αφού έριξε μία ματιά ολόγυρά του αναστέναξε βαθιά, σίγουρα όταν ευχόταν για ένα διάλειμμα από τη γνωστή καθημερινότητά του δεν είχε κάτι τέτοιο μέσα στο μυαλό του. Παρατήρησε σχεδόν αμέσως το φυλαχτό του αφού οτιδήποτε παραπανίσιο επάνω του πάντα τον ενοχλούσε, άγγιξε τη στρογγυλή, γυαλιστερή, μαύρη πέτρα που κρεμόταν από τον λαιμό του περασμένη σε ένα χοντρό, μαύρο σχοινί και το τράβηξε κόβοντάς το, χτυπώντας τα δόντια του ενοχλημένος με τη γλώσσα του. Το γεγονός ότι βρήκε κάτι που δεν του ανήκει επάνω του μόνο μπελάδες μπορεί να προμήνυε. Έβαλε το κρεμαστό μέσα στην τσέπη του και προχώρησε νωχελικά προς το κάστρο, δεν βιαζόταν σε καμία περίπτωση να μπλεχτεί στο οτιδήποτε παρόλο που είχε την αίσθηση ότι δεν θα μπορούσε να το αποφύγει κι έτσι επέλεξε να ακολουθήσει το μονοπάτι που οδηγούσε προς το κάστρο όσο πιο αργά γινόταν, αναστενάζοντας συχνά-πυκνά κατά τη διαδρομή.

 

 

 

Πλησιάζοντας στην είσοδο, τα μάτια του κύλησαν προς την ταλαιπωρημένη από τον καιρό φωτεινή επιγραφή που με τα βίας στεκόταν ακόμη όρθια, παλεύοντας να φωτίσει την είσοδο.  Κατέβασε τους ώμους του και αναστέναξε κουρασμένα διαβάζοντας το όνομα του μέρους, δεν το είχε ξανακούσει ποτέ στη ζωή του και μία ακατανόητη λέξη περισσότερο συμπλήρωνε παρά αφαιρούσε στην κακή διάθεση που είχε εκείνη τη στιγμή. Την προσοχή του ωστόσο τελικά απέσπασε ένα εύθυμο σφύριγμα και το βλέμμα του στράφηκε προς τα κάτω, στην είσοδο της πόρτας όπου πλέον διακρινόταν ένας νεαρός άνδρας, κοστουμαρισμένος και ντυμένος στην τρίχα από την κορυφή ως τα νύχια κοιτούσε τριγύρω σφυρίζοντας ενώ στριφογυρνούσε στον αέρα από την αλυσίδα ένα μενταγιόν πράσινου χρώματος.

 

 

Συνοφρυώθηκε, ο άγνωστος έμοιαζε να είναι ακριβώς ο τύπος του χαρακτήρα που έπρεπε να καταβάλει κόπο για να ανεχτεί και συνήθως τον έκανε να καταλήγει με πονοκεφάλους. Ήξερε ότι όμως ότι δεν θα μπορούσε να αποφύγει τη συνάντηση όταν ο άνδρας τον παρατήρησε με τον άκρη του ματιού του και στράφηκε προς αυτόν χαμογελώντας. Ο μαυροφορεμένος άνδρας έκρυψε το πρόσωπό του πίσω από το ύφασμα που είχε γύρω από το λαιμό του για να κρύψει τη δυσανασχέτιση του και προσπάθησε να αποφύγει το βλέμμα του όσο μπορούσε.

 

 

Amari,” συστήθηκε ο άγνωστος χτυπώντας ελαφρά με το δάχτυλο το γκρίζο του καπέλο και άπλωσε το χέρι του. “Να υποθέσω ότι βρεθήκατε κι εσείς εδώ υπό μυστήριες συνθήκες;”
Aizawa,” απάντησε μονόχνοτα και αγνόησε το απλωμένο χέρι μπροστά του, κίνηση που ο άνδρας απέναντί του τη δέχτηκε μάλλον συγκαταβατικά αφού απλώς μάζεψε το χέρι του πίσω κάπως αμήχανα χωρίς διαμαρτυρία.

 

 

 

Δεν είχε καμία όρεξη να πιάσει φιλίες εκείνη τη στιγμή, ειδικά με αγνώστους που δεν θα μπορούσε να γνωρίζει τις προθέσεις τους, τουλάχιστον όχι ακόμα. Συνέχισε να προχωράει παρακολουθώντας τον άγνωστο άνδρα με την άκρη του ματιού του και σταμάτησε μόνο όταν παρατήρησε τη λάμψη μέσα στην τσέπη του παντελονιού του.

 

 

“Βλέπω πως σας έτυχε το ίδιο,” σχολίασε ο Amari και έπιασε το δικό του μενταγιόν αφού το πέταξε πρώτα χαριτωμένα στον αέρα. “Κάτι μου λέει ότι θα γνωριστούμε καλύτερα, θέλοντας και μη.”

Προχώρησε χωρίς να περιμένει απόκριση και οι δύο άνδρες κατευθύνθηκαν προς το κάστρο αμίλητοι, κρατώντας μία μικρή απόσταση ο ένας από τον άλλον.

 

 

 

pic4_zps1sl59p6l.png

 

 

Στο μεταξύ δύο άλλοι άνδρες, όχι πολλή ώρα αργότερα, κατέφθαναν με τη σειρά τους στην είσοδο. Ο πρώτος ήταν ένας ψηλός, κοκκινομάλλης άνδρας που με δυσκολία πήρε την απόφαση ότι θα ήταν προτιμότερο να το επισκεφτεί, αφού ενώ προσπάθησε αρχικά να κατευθυνθεί προς την αντίθεση μεριά θεωρώντας ότι δεν είχε καμία δουλειά με εκείνο το μέρος, συνειδητοποίησε μετά από αρκετή ώρα στο δάσος ότι είχε καταλήξει να κάνει κύκλους. Πιάνοντας κάπως εκνευρισμένος τον μπλε κρύσταλλο που κρεμόταν από τον λαιμό του και μουρμούρισε κάτι μέσα από τα δόντια του, ήταν βέβαιος πως θα έπρεπε να κάνει κάτι που δεν ήθελε, οπότε όσο πιο γρήγορα τελείωνε με αυτό τόσο καλύτερα για εκείνον.

 

 

Δρασκέλησε τον αποφασιστικά το δρόμο για το κτίριο και βρήκε από το ξέφωτο γεμάτος φύλλα και κλαράκια που μάζεψε στο διάβα του από τη βιασύνη. Κοντοστάθηκε για μια στιγμή κοιτάζοντας με απάθεια την επιγραφή και άναψε το τσιγάρο του με αργές κινήσεις, ρούφηξε βαθιά κι έπειτα άφησε τον καπνό να βγει με ικανοποίηση, θεώρησε πως θα το χρειαζόταν και πράγματι έτσι ήταν. Ξεκινώντας όμως και πάλι να περάσει την πύλη σταμάτησε όταν αντίκρισε έναν λεπτό, κοκκινομάλλη απέναντί του, με το δεξί του μάτι καλυμμένο με οφθαλμοκαλύπτρα, καπνίζοντας και εκείνος με τη σειρά του. Ένιωσε μία φλέβα να τρεμοπαίζει πάνω από το μάτι του και οι άκρες των χειλιών του μειδίασαν σπασμωδικά, ένιωσε σαν κάποιος να τον κορόιδευε. Ο απέναντι άνδρας δεν έκρυψε κι εκείνος το γεγονός ότι βίωνε παρόμοια συναισθήματα, καθώς αφού αρχικά τον κοίταξε κάπως σαστισμένος, το τσιγάρο κόντεψε να του πέσει από το στόμα από την έκπληξη. Άνοιξε το στόμα του κάτι να πει, αλλά το μετάνιωσε αμέσως και ο Cross έσμιξε τα φρύδια του. Οι δύο άνδρες έμειναν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον και η ένταση στην ατμόσφαιρα είχε αρχίσει να ανεβαίνει σιωπηλά όταν διακόπηκε από την παρουσία ενός τρίτου.

 

 

Τα βλέμματα και των δύο στράφηκαν προς τον ψηλό νεοφερμένο με τα μακριά καστανά μαλλιά και το μαύρο τατουάζ στον ώμο που θύμιζε σκορπιό να τους κοιτάζει ψυχρά μέσα από τα μαύρα γυαλιά ηλίου. Έγνεψε τυπικά περνώντας ανάμεσα τους και κοίταξε αμίλητος το ασημί κρεμαστό του που έμοιαζε σαν να αποτελείται από μικρούς ενωμένους κύβους πριν προχωρήσει μπροστά ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στους δύο πίσω του.

 

 

Οι δύο κοκκινομάλληδες κοιτάχτηκαν για άλλη μια φορά και αφού όρθωσαν το ανάστημα τους ανταλλάζοντας σχεδόν προκλητικές ματιές, πέρασαν με τη σειρά τους μέσα από την είσοδο αγνοώντας την λάμψη των δικών τους κρεμαστών.

 

 

 

 

pic5_zpswagsvsio.png

 

Πέρασε λίγη ώρα πριν νέο άτομο εμφανιστεί προ των πυλών και αυτή τη φορά η απόφαση να διαβεί κάποιος την πύλη δε φαινόταν και τόσο εύκολη. Ο ταραγμένος νεαρός έσφιξε τη μπλε του μπλούζα μέσα στη χούφτα του και προσπάθησε να πάρει βαθιές αναπνοές σε μία σχεδόν άκαρπη προσπάθεια να ηρεμήσει τον εαυτό του. Ο ιδρώτας είχε αρχίσει ήδη να κυλάει από το μέτωπο του και ένιωθε τα μαύρα μαλλιά του που έφταναν μέχρι τους ώμους του να κολλάνε επάνω στο πρόσωπό του. Για άλλη μια φορά το σύμπαν φαινόταν να συνωμοτεί εναντίων του και η εμφάνιση του μέρους όχι μόνο τον έκανε να ανακαλεί άσχημες αναμνήσεις αλλά το ένστικτό του τού έλεγε ότι τίποτα καλό δε θα έβγαινε από αυτό.

 

 

“Έχω ένα πολύ κακό προαίσθημα,” τραύλισε.

ΕΙΧΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑ!

Σφίγγοντας ακόμη την μπλούζα του, έπιασε τη ράβδο με τον άγνωστο γι’ αυτόν λίθο που κρεμόταν από τον λαιμό του, κοίταξε τον γαλαζοπράσινο λίθο και το μόνο πράγμα που σκέφτηκε ήταν ότι πιθανότατα θα του προκαλούσε νέα προβλήματα. Για την ώρα του έφτανε το χρέος του που δεν έδειχνε κανένα σημάδι μείωσης και έκανε χίλιες δύο υποθέσεις για ποιον λόγο μπορεί να βρέθηκε εκεί ή καλύτερα ποιος μπορεί να είχε επιδιώξει να βρεθεί εκεί. Οι σκέψεις αυτές διακόπηκαν όταν ένας μυώδης άνδρας με μαύρα γυαλιά, αμάνικο μπουφάν και εμφανώς κοφτερά δόντια σταμάτησε δίπλα του και τον κοίταξε από επάνω ως κάτω. Ενστικτωδώς ο Kaiji έκρυψε το λίθο στο χέρι μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία του και έμεινε ακίνητος όσο ο άγνωστος είχε καρφωμένο το βλέμμα του επάνω του, μόνο η κόρη του ματιού του κύλησε προσέχοντας κάθε κίνηση του πιθανού εχθρού.

 

 

“Πφφφ…”

 

 

Τα μάτια του Kaiji άνοιξαν διάπλατα βλέποντας τον άγνωστο να προσπαθεί να κρύψει το γέλιο του, χωρίς μεγάλη επιτυχία. Βλέποντας το βλέμμα του Kaiji ο άγνωστος, ξεροέβηξε και έκανε μια προσπάθεια να φανεί σοβαρός.

 

A, συγγνώμη-συγγνώμη”, είπε μεταξύ αστείου και σοβαρού. “Δεν ήταν σκόπιμο…”

Σε αυτό το σημείο ο άγνωστος ήξερε ότι όπως ήταν φυσικό δε θα έπειθε κανένας και στην πραγματικότητα δεν είχε και ο ίδιος καμία πρόθεση να πείσει κανέναν, αφού ξέσπασε σε δεύτερο κύμα πνιχτού γέλιου πριν του γυρίσει την πλάτη και περάσει την πύλη. Ο Kaiji δάγκωσε τα χείλη του, ένιωθε ηττημένος πριν καν βρεθεί αντιμέτωπος με οτιδήποτε τον περίμενε μέσα στο κτίριο που βρισκόταν μπροστά του. Ποιος ήταν ο λόγος να προσπαθήσει καν; Είχε παγώσει σε ένα σημείο και δεν είχε καταφέρει να υπερασπιστεί ούτε στο ελάχιστο τον εαυτό του.

 

 

Άνοιξε τις παλάμες του και τις έσφιξε ξανά σε γροθιά, πλέον πολύ πιο αποφασισμένος. Ό,τι και να σκεφτόταν η κατάστασή του δεν επρόκειτο να αλλάξει, ειδικά αν έμενε εντελώς άπραγος. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξαφνικά άκουσε για άλλη μία φορά βήματα. Γύρισε το βλέμμα του αργά. Ένα νέο κορίτσι, όχι παραπάνω από 17-18 χρονών, με κοντά κόκκινα μαλλιά και γυαλιά, φορώντας ακόμη τη στολή του σχολείου της. Προχωρούσε ανέκφραστα μα σταθερά προς την πύλη, ενώ φορούσε ένα μενταγιόν μπλε με χρυσόλευκες ραβδώσεις. Αναρωτήθηκε αν ανήκε κάτι αντίστοιχο και στον προηγούμενο άνδρα και έμεινα να κοιτάζει το λίθο της κοπέλας ο οποίος ήταν εντελώς διαφορετικός από το δικό του καθώς εκείνη πλησίαζε προς το μέρος του.

 

 

“Ανώμαλε,” ξεστόμισε με απάθεια, σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο και τον προσπέρασε χωρίς άλλη λέξη.

 

 

Το στόμα του Kaiji άνοιξε διάπλατα, βρισκόταν μόνο λίγη ώρα σε εκείνο το μέρος και ήδη ένιωθε ηττημένος και ντροπιασμένος. “Τι στο καλό;” ούρλιαξε μέσα του και ένιωσε τα μάτια του να θολώνουν. Τα έκλεισε προσπαθώντας να συγκρατηθεί και τελικά πέρασε την πύλη τρέχοντας, με τα μάτια ακόμα κλειστά, πριν αλλάξει γνώμη.

 

pic6_zpslv3ptbjx.png

 

Λίγο πιο πέρα ένα νεαρό κορίτσι παρακολουθούσε όλη τη σκηνή πίσω από μερικά φυλλώματα. Δεν θυμόταν πώς βρέθηκε εκεί και αυτό τη γέμιζε με αβεβαιότητα για τη συνέχεια. Όταν οι άγνωστες φιγούρες πέρασαν την πύλη και χάθηκαν στο μονοπάτι που οδηγούσε στο κάστρο, βγήκε με τη σειρά της δισταχτικά, σφίγγοντας το κρεμαστό που ανακάλυψε επάνω της όταν άνοιξε τα μάτια της. Ένιωθε πως υπήρχε ένα κενό στη μνήμη της και αυτό την τρόμαζε περισσότερο από όλα.

 

 

“Η Misaka δεν είναι σίγουρη γι’ αυτό αλλά η Misaka νιώθει πως πρέπει να το κάνει…” είπε προσπαθώντας να δώσει κουράγιο στον εαυτό της.

 

 

 

 

pic7_zpsnpthn24e.png

 

Το δέκατοτρίτο άτομο που διάβηκε την πύλη πέρασε από μπροστά σαν σφαίρα, σαν σκιά, δεν είδε κανένας το πρόσωπό του, ούτε καν το τελευταίο άτομο που συμπλήρωνε την ομάδα όσων θα λάμβαναν μέρος σε αυτή την ιστορία, ένας αστυνομικός αστυνομικός που έφτασε κατάκοπος μπροστά από την είσοδο, με το μαύρο του κοστούμι σκονισμένο από το χώμα, αφού με δυσκολία κατάφερε να βρει τον δρόμο του προς το ξέφωτο, καθώς βρέθηκε μακρύτερα από όλους, μέσα σε μία συστάδα δέντρων που δεν ωφελούσε το οπτικό του πεδίο. Ακούμπησε επάνω στις κρύες κολώνες της εισόδου και προσπάθησε να ξαναβρεί το σωστό ρυθμό της αναπνοής του, ίσως τελικά να είχε παραμελήσει ελαφρώς τη φυσική του κατάσταση το τελευταίο διάστημα. Δίπλα του ένας ιπτάμενος κόκκινος ρόμβος, ουσιαστικά ένα ρεαλιστικό ολόγραμμα, τον ακολουθούσε σε κάθε του βήμα.

 

 

“Αυτά κάνουν οι καταχρήσεις,” σχολίασε καυστικά.

 

 

Στην πραγματικότητα θα ευχόταν να είχε κάνει περισσότερες καταχρήσεις, ίσως έτσι να μπορούσε να δικαιολογήσει την αφύσικη κούραση που ένιωθε και το λόγο που ξαφνικά βρέθηκε σε ένα άγνωστο και τόσο περίεργο μέρος. Το μόνο που ευχόταν ήταν να βρει έναν τρόπο να επικοινωνήσει με τον οποιοδήποτε και για μία φορά στην καριέρα του να μην έχει να κάνει με μία ακόμα περίπτωση κατάχρησης μαγείας.

 

 

“Περιττό να πω πως το δικό μου κόκκινο χρώμα είναι πολύ πιο ξεχωριστό και αληθοφανές από αυτό του γρανάτη που ξαφνικά απέκτησες παρότι εγώ είμαι το ολόγραμμα εδώ πέρα,” συμπλήρωσε και ο Kim του έριξε ένα κουρασμένο βλέμμα, αποφεύγοντας να συνεχίσει μία συζήτηση που όχι μόνο δεν τον ενδιέφερε αλλά δεν το συνέφερε κιόλας.

 

 

Ανασκουμπώθηκε και σκούπισε το μέτωπο του με το χέρι του, ήλπιζε να βρει ένα μέρος να ξεκουραστεί παρόλο που η πρώτη κοντινή εικόνα του μέρους φυσιολογικά θα έπρεπε να είχε γκρεμίσει κάθε του ελπίδα. Απεριποίητες ατραξιόν, σκουριασμένα και παρατημένα συγκρουόμενα, σπασμένα παράθυρα σε σκοτεινά κτίρια. Το μόνο που του αναπτέρωνε το ηθικό ήταν ένα και μοναδικό φως στον πύργο όπου ίσως να μπορούσε να βρει έστω και ένα ψήγμα βοήθειας. Πέρασε την πύλη ξύνοντας προβληματισμένα το πηγούνι του και ο Serious τον ακολούθησε όταν παρατήρησε και αυτός με τη σειρά του τη λάμψη του δικού του λίθου.

 

 

“Και εγώ θα μπορούσα να το κάνω αυτό αν ήμουν προγραμματισμένος για κάτι τέτοιο.”

 

 

Κατέβασε τους ώμους του κουρασμένα και πίεσε τον δείκτη στον κρόταφό του νιώθοντας την υπομονή του να εξαντλείται. Αν δεν του όφειλε το γεγονός ότι κατάφεραν να προσανατολιστούν μέσα σε εκείνο το δάσος, θα τον είχε τερματίσει χωρίς δεύτερες σκέψεις, τουλάχιστον μέχρι να ανακάμψει από την κούραση του.

 

 

Διέσχισε το πλακόστρωτο που οδηγούσε στην είσοδο του κάστρο και έσπρωξε τη βαριά πόρτα που έστεκε μισάνοιχτη. Στην είσοδο έκαιγε αχνά μία δάδα. Κοίταξε μέσα δισταχτικά αφού εξέτασε πρώτα τα νώτα του και μπήκε ξεροκαταπίνοντας με αργά βήματα. Κοίταξε ολόγυρα περιμένοντας να συνηθίσουν τα μάτια του στο αχνό φως και αφουγκράστηκε το μέρος. Άκουσε ένα αχνό μουρμουρητό από την κορυφή της σκάλας που βρισκόταν μπροστά του και προχώρησε με όσο πιο ελαφριά βήματα μπορούσε.

 

 

Οι φωνές γινόταν όλο και πιο έντονες καθώς έφτανε στην κορυφή της σκάλας και προς έκπληξη του αντιστοιχούσαν σε περισσότερα από ένα άτομα. Φυσιολογικά ένα τέτοιο γεγονός θα έπρεπε να τον χαροποιήσει, όμως η χροιά που χρωμάτιζε τις φωνές τους δεν υποδήλωνε κάποια ευχάριστη συνάθροιση. Έσπρωξε την πόρτα με έναν μικρό δισταγμό και ζήτησε συγγνώμη για την διακοπή. Όλα τα βλέμματα στράφηκαν επάνω του, ένιωσε την τεταμένη ατμόσφαιρα να τον πνίγει.

 

 

“Εμμ… Καλησπέρα,” τόλμησε να πει και οι περισσότεροι κούνησαν το κεφάλι απογοητευμένοι.
“Άλλος ένας μας έλλειπε, δεν ήμασταν ήδη αρκετοί,” σχολίασε ένας κοκκινομάλλης νεαρός και μερικοί έγνεψαν συμφωνώντας.

 

 

Ο Kim κοίταξε ολόγυρα του, μέτρησε γρήγορα άλλα δώδεκα άτομα εκτός από εκείνον, εξαιρετικά ανόμοια μεταξύ τους, με ποικίλες αντιδράσεις απέναντι στην κατάσταση στην οποία βρίσκονταν. Έκανε λάθος, σύντομα προστέθηκε ακόμη ένας. Παρουσιάστηκε μέσα από μία πόρτα που πιθανότατα οδηγούσε στην κουζίνα και ήταν φορτωμένος με μπόλικες κονσέρβες, τον κοίταξε πάνω από τα μαύρα, στρογγυλά γυαλιά του.

“Όποιος προλάβει πρώτος, πρόλαβε,” του είπε πιάνοντας το βλέμμα του αστυνομικού επάνω του και χάρισε ένα αυτάρεσκο χαμόγελο.

Οι υπόλοιποι στην αίθουσα του έριξαν ένα επικριτικό ύφος στον άνδρα ο οποίος στοίβαξε ανενόχλητος τις κονσέρβες του σε μία γωνιά της τεράστιας αίθουσας. Δεν ήξερε τι να υποθέσει. Δεκατέσσερις άγνωστοι μαζεμένοι μέσα σε μία σκονισμένη σάλα, με ένα κακόγουστο χρυσό άγαλμα ενός άνδρα με μακριά μαλλιά να κυριαρχεί στο κέντρο της, σκόρπια χρησιμοποιημένα σερβίτσια και μία παλαιού τύπου τηλεόραση τοποθετημένη επάνω σε ένα τραπέζι, αταίριαστη με την υπόλοιπη διακόσμηση παρότι το δωμάτιο διέθετε μία τεράστια αν και σπασμένη γιγαντοοθόνη.

 

 

Ένας νεαρός με μπλε μπλούζα και ξεπερασμένο καφέ μπουφάν στεκόταν παραπέρα, κολλημένος επάνω στον τοίχο, δαγκώνοντας αγχωμένα τα νύχια του, ένας κάπως μεγαλύτερος κοκκινομάλλης άνδρας που τον αγνόησε σχεδόν επιδεικτικά από τη στιγμή που μπήκε στο δωμάτιο κάπνιζε κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, ένας μαυροφορεμένος άνδρας στο βάθος να στέκεται με σταυρωμένα τα χέρια παρατηρώντας τα πάντα, ένας άνθρωπος με λευκή ρόμπα, κορίτσια που έμοιαζαν να πηγαίνουν στο δημοτικό και ταυτόχρονα ένας άνδρας με ένα μόνιμο, πλαστικό χαμόγελο με χρυσό κοστούμι και μία μυστηριώδης φιγούρα να στέκεται ανέμελα πίσω από μία βαριά λευκή κουρτίνα. Η σύναξη αυτή έμοιαζε περισσότερο με πάρτι μασκέ…

 

 

“Συγγνώμη, εσείς πώς βρεθήκατε εδώ;” ρώτησε τον νεαρό δίπλα του προσπαθώντας να αποσπάσει την οποιαδήποτε πληροφορία.
“Δεν ξέρει κανένας μας τίποτα,” αποκρίθηκε εκείνος και ο ιδρώτας του κυλούσε ασταμάτητα στο μέτωπο του.
“Δηλαδή δεν έψαξε κανένας αυτό το μέρος;” ρώτησε απευθυνόμενος στους υπόλοιπους.
“Υπάρχει η σκέψη αλλά δεν συμφωνούνε όλοι,” απάντησε ένας κοστουμαρισμένος άνδρας και τον πλησίασε φιλικά. “Amari,” συστήθηκε χωρίς δισταγμό. “Αν και δεν βλέπω το λόγο να λάβουν όλοι μέρος χωρίς τη θέλησ-“

 

“ΑΚΡΙΒΩΣ!” ο ξανθός νεαρός που τραβούσε τα βλέμματα επάνω του χωρίς ιδιαίτερο κόπο, ανέβηκε επάνω σε ένα ταλαιπωρημένο σκαμπό και έγνεψε στους υπόλοιπους καθησυχαστικά. “Μιας και αυτή τη στιγμή μοιραζόμαστε την ίδια μοίρα δεν υπάρχει κανένας λόγος για εντάσεις. Είμαι διατεθειμένος, μαζί με όποιον άλλον φυσικά θέλει να προσφερθεί, να εξερευνήσω αυτό το κάστρο προς αναζήτηση οποιουδήποτε στοιχείου ή μέσου επικοινωνίας που θα μπορούσε να μας βοηθήσει. Οι υπόλοιποι, ειδικά οι πιο ταλαιπωρημένοι από εμάς, θα ήταν σοφότερο να παραμείνουν εδώ αναμένοντας τον ιδιοκτήτη αυτού του κάστρου ο οποίος στη συνέχεια ελπίζω να μας προσφέρει τη βοήθεια του.”

Ένας καλόβολος νεαρός που βρισκόταν νωρίτερα στο πλάι του χειροκρότησε με ενθουσιασμό, κάποιοι έγνεψαν συγκαταβατικά, άλλοι απλώς κούνησαν το κεφάλι. Στο τέλος κατέληξαν σε μία ομάδα εφτά ατόμων να εξερευνήσουν το μέρος. Ο ξανθός άνδρας ονόματι Pariston, ο μαυροφορεμένος άνδρας που συστήθηκε ξερά ως Aizawa, ο λιγομίλητος νεαρός με το τατουάζ που προκάλεσε έκπληξη με την προθυμία του, ο νεαρός κοκκινομάλλης που συστήθηκε ως Badou και ο άνδρας με τη λευκή ρόμπα που ανακοίνωσε πως θα συνεισφέρει με περίεργη θέρμη και τέλος ο ίδιος ο Kim.

 

 

Η έρευνα αποδείχθηκε σχεδόν άκαρπη και με μερικά ευτράπελα, μερικές σκόρπιες λευκές τρίχες δίπλα από μία μπανιέρα γεμάτο βρύα, μια ξεχασμένη τηλεόραση απέναντι από μία καρέκλα με κομμένα σχοινιά που μόνο ρίγος μπορούσαν να προκαλέσουν, ένα ιαπωνικό σπαθί και ένα σχισμένο μωβ κομμάτι ύφασμα πάνω στο οποίο σκόνταψε ο Kyouma όταν τρόμαξε, από τον ήχο ενός ποτηριού που έριξε κατά λάθος ο Amari, στοιχεία που κυρίως έδειχναν ότι απλώς κάποιοι κάποτε έζησαν εκεί και τίποτα ουσιώδες για την κατάσταση τους.

 

 

“Όλο αυτό είναι ανώφελο,” σκέφτηκε ο Kim μέχρι που το μάτι του πρόσεξε μερικές κόκκινες σταγόνες στο έδαφος. Ένιωσε την καρδιά του να χτυπάει δυνατά. Πλησίασε μόνο και μόνο για να ανακαλύψει μία λίμνη αίματος, θαμπή και καλυμμένη από στρώματα σκόνης. Ήταν χωρίς αμφιβολία αίμα, όμως τι σήμαινε για εκείνους αυτό; Θα έπρεπε να πληροφορήσει και τους υπόλοιπους ή θα προκαλούσε πανικό χωρίς λόγο; Τελικά αποφάσισε να κρύψει το αίμα πίσω από μία καρέκλα και να συνεχίσει το ψάξιμο μαζί με τους υπόλοιπους.

 

 

 

Εγκατέλειψαν πιο σύντομα από ό,τι περίμεναν. Ο Pariston πρότεινε για αρχή να βρουν τον γενικό διακόπτη αλλά ούτε και αυτό είχε επιτυχία. Αποφάσισαν πως θα ήταν προτιμότερο να το επιχειρήσουν με το φως της ημέρας. Και τελικά επέστρεψαν πίσω όπου τους περίμεναν και οι υπόλοιποι…

 

 

palermo1final_zpskjlzj97w.png

palermo2final_zps04dvurvz.png

palermo3final_zpshtd1zlby.png

 

Λίστα Παικτών

 

 

01. Babba || Tsukushi Tsukamoto Days
02. Osama || Pariston Hill Hunter x Hunter
03. Ghost Prince || Okabe Rintaro Steins;Gate
04. Mpougatsa || Amari Joker Game
05. Zura || Aizawa Shota Boku no Hero Academia
06. Black Kaiser || Cross Marian D.Gray Man 
07. BlasoN || Kaiji Gyakkyou Burai Kaiji
08. Scarlet D. || Nobutaka Oda Btoom

09. Great General || Sawa Nakamura Aku no Hana
10. Takayama Yuuichi || Last Order To Aru Majutsu no Index
11. TheGunsmasha || Greed FMA

12.  Fandom | Χαρακτήρας Μετά

 

 

______________________________________________________________________________

 

Ξεκινάει το ελεύθερο RP.

Σε αυτή τη φάση του παιχνιδιού δεν έχει κανένας σας ρόλο.

Μπορείτε απλώς να ξεκινήσετε γνωρίζοντας ο ένας τον άλλον και να θέσετε τις

βάσεις για το RP στους επόμενους γύρους.

Θα διαρκέσει ως αύριο το μεσημέρι στις 1:00μ.μ., όπου θα συνεχιστεί η αφήγηση και το παιχνίδι θα

κλείσει για το μοίρασμα των ρόλων.

Μετά από αυτό θα ακολουθήσει η 1η Ημέρα.



#2 TheGunsmasha

TheGunsmasha

    Smiling Mask

  • Members
  • 364 posts

Posted 10 June 2017 - 13:46

Greed(TheGunsmasha)

11171312.jpg

 

''Βρε καλώς τα προσκοπάκια που τα πάνε βολτίτσα. Κάνα νέο από την αποστολή έρευνας Ξανθέ Κούρε(Osama)? Σιωπή και χλωμά πρόσωπα.'' Σηκώνεται από τον βολικό καναπέ του.

''Και εκεί που λες ο κόσμος δεν έχει τίποτα άλλο να σου προσφέρει, ευθύς κάτι καινούργιο σκαρφίζεται ο νους του ώστε να με διασκεδάσει. Μην είστε κατσούφιδες. Όλοι έχετε μια ζώη μόνο να με διασκεδάσετε. Ας κάνουμε μια θετική αρχή.''

 

''Greeeeed! Είναι το όνομα.'' Υποκλίνεται θεατρικά ''Κύρος, λεφτά και γυναίκες. Αυτή είναι η ζωή που επέλεξα, που γεννήθηκα να ζήσω. Όμως όλοι το θέλετε αυτό. Από την πρώτη στιγμή που άπληστα αρπάζετε το βυζί της μάνας σας- συμφωνείς δεν συμφωνείς Γλύκα (Kamui)- και μέχρι να πεθάνετε το μόνο που σκέφτεστε είναι την υλική πάρτι σας. Και σας καταλαβαίνω, ειλικρινά το κάνω.'' Μια σύντομη παύση ακολουθεί τον μονόλογο του ''Όμως εγώ είμαι αθάνατος και ο κόσμος θα είναι αιώνια δικός μου.''

 

Κάθεται εκ νέου στον καναπέ του και διπλώνει τα πόδια ''Μέχρι να ανακαλύψουμε τι είδους αλχημεία μας έφερε όλους εδώ προτείνω να τα πάμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Παρακαλώ, πείτε περισσότερα για τον εαυτό σας. Η περιέργεια μου είναι καλοπροαίρετη.''


332?cb=20121216114407

 

''Anime characters are like actors nowadays. Φοράνε νέες περούκες και glitter και παίρνουν ρόλους και σ'άλλες σειρές.''

-Ένας σοφός πρίγκιπας


#3 Osama Bin Laden

Osama Bin Laden

    Escaping from Wonderland

  • Members
  • 761 posts

Posted 10 June 2017 - 15:00

Pariston Hill

 

139a6c33776a791dea3a0e9468715d81.jpg

 

 

 

''Βρε καλώς τα προσκοπάκια που τα πάνε βολτίτσα. Κάνα νέο από την αποστολή έρευνας Ξανθέ Κούρε(Osama)?

 

 

 

Φυσικά! Πολλά νέα! Το μέρος είναι βρώμικο, παλιό και με διακόσμηση προηγούμενης χιλιετίας. Θα βαθμολογούσα 5/7 Aizawas.

 

Γεια σας και πάλι. Είμαι ο Pariston Hill και είμαι ο επίσημος αντιπρόεδρος αυτού εδώ του μέρους. Κύριος, λεφτάς, και ίσως γυναικάς. Αυτή είναι η ζωή που ίσως επιλέξω και ίσως γεννήθηκα να ζήσω. Όμως όλοι το θέλετε αυτό. Από την πρώτη στιγμή που άπληστα άρπαξα το βυζί της μάνας σας και μέχρι να πεθάνω το μόνο που σκέφτομαι είναι η πάρτη μου. Και με καταλαβαίνετε, ειλικρινά. Όμως ο Greed (Gunsmasha) ισχυρίζεται ότι είναι αθάνατος, οπότε ο κόσμος θα είναι αιώνια δικός του. Άρα χάνω ή ίσως όχι.


Η νύχτα πέφτει στην

2xEwIsQ.png

(Set made by Kai)


#4 Scarlet D.

Scarlet D.

    Έχω δει και χειρότερα.

  • Members
  • 186 posts
  • LocationΑθήνα, Χανιά

Posted 10 June 2017 - 16:27

Spoiler:


Nobutaka Oda

 

latest?cb=20121212041754

 

Χα... ενα νιανιαρο με ξανθα μαλλια και ενα τερας... τιποτα που να μην μπορω να σκοτώσω με μια απλή βομβα σε περίπτωση που ειναι οι ενοχοι... θα σας εχω ολους απο κοντα... η ζωη με εμαθε να μην εμπιστευομαι ουτε τον καλυτερο μου φιλο...


Edited by Scarlet D., 10 June 2017 - 16:28.


#5 Takayama Yuichi

Takayama Yuichi

    Anime Fan

  • Members
  • 154 posts

Posted 10 June 2017 - 19:15

Last Order

Last.Order.full.1939102.jpg

'"Γειά σας κύριε Greed!" λέει η Misaka με άπλετο ενθουσιασμό ενώ η Misaka κάνει γύρους από τον καναπέ του κυρίου Greed.'

"Ξέρεις τι κύριε Greed? Πριν έρθω εδώ ήμουν με τον Accelerator αλλά φαίνεται χωριστήκαμε κάπως" λέει η Misaka Misaka γεμάτη απογοήτευση ενώ αναρωτιέται που θα μπορούσε να είναι ο Accelerator.'

"Θέλεις να κάνουμε παρέα όσο περιμένω να με βρει ο Accelerator Κύριε Greed?" ρωτάει η Misaka Misaka γεμάτη ενθουσιασμό περιμένοντας με ανυπομονησία την θετική απάντηση του κυρίου Greed.

 

Χωρίς να δόσει ευκαιρία στον Greed να απαντήσει, η Last Order πήδηξε στο καναπέ και έκατσε αναπαυτικά δίπλα του και άρχισε να κουνάει τα πόδια της που δεν έφταναν το πάτωμα.
 
'"Κύριε Greed, κύριε Greed! Γιατί θέλεις τόσο πολύ λεφτά κύρος και γυναίκες;" Ρωτάει η Misaka γεμάτη περιέργεια ενώ το βλέμμα της Misaka παραμένει καρφωμένο στον κύριο Greed.'

Edited by Takayama Yuichi, 10 June 2017 - 19:16.


#6 Kamen Tantei Zura

Kamen Tantei Zura

    Ore-sama

  • Members
  • 819 posts

Posted 10 June 2017 - 19:26

Shota Aizawa (Zura)

 

5Kga9EC.jpg

 

Η έρευνα είχε ολοκληρωθεί, όχι με το επιθυμητό αποτέλεσμα που θα ήθελαν και γυρίσανε πίσω στην αίθουσα που ήταν συγκεντρωμένοι όλοι. Το δωμάτιο σκοτεινό, μουντό με την ατμόσφαιρα ήδη τεταμένη μεταξύ όλων των διαφορετικών ατόμων που βρισκόταν εντός του. Τι ακριβώς προμήνυαν όλα αυτά; Ο Aizawa δεν μπορούσε να καταλάβει, αλλά δεν ήταν διατεθειμμένος επίσης να πιάσει φιλίες με κανέναν τους. Διαθέσιμος να βοηθήσει στην κατάσταση ωστόσο ήταν, άλλωστε έπρεπε να μάθει με ποιον τρόπο θα ξέφευγε και ο ίδιος από εκεί μέσα. Και κάθε άλλο παρά θριαμβευτές είχαν γυρίσει οι εφτά άνδρες.

 

''Και εκεί που λες ο κόσμος δεν έχει τίποτα άλλο να σου προσφέρει, ευθύς κάτι καινούργιο σκαρφίζεται ο νους του ώστε να με διασκεδάσει. Μην είστε κατσούφιδες. Όλοι έχετε μια ζώη μόνο να με διασκεδάσετε. Ας κάνουμε μια θετική αρχή", ξεκίνησε να μιλάει ο Greed (TheGunsmasha) μετά την είσοδό τους. Αν ήταν θετικό το ότι βρεθήκανε όλοι μαζί σε αυτό το μέρος, μάλλον δεν ίσχυε πάντως. Το δημιουργήσουν φιλικές σχέσεις, δεν ήξερε επίσης αν τον συνέφερε.

Προχώρησε μερικά βήματα, ρίχνοντας ένα περιμετρικό βλέμμα στην αίθουσα. Δεν ήταν και στην καλύτερη κατάσταση. Τράβηξε την ξύλινη καρέκλα της τραπεζαρίας και κάθισε χωρίς να πει λέξη για την έρευνα, παραμόνο αναστέναξε. Ο δεξιός του πήχυς ακούμπησε πάνω στο τραπέζι. Η συζήτηση μεταξύ τους είχε αρχήσει να αναζοπυρώνει, άλλωστε είχανε και τον ξανθό νεαρό που με ενθουσιασμό προέτρεπε τον καθένα από τους υπόλοιπους να τους ακολουθήσει.

 

"Είμαι ο Pariston Hill και είμαι ο επίσημος αντιπρόεδρος αυτού εδώ του μέρους...", ο Aizawa κύλησε τις κόρες των ματιών του προς τα πάνω, μη πιστεύοντας τι άκουγαν τα αυτιά του. "Κύριος, λεφτάς, και ίσως γυναικάς...", δεν ήξερε αν έπρεπε να συνεχίσει να ακούει τις ασυναρτησίες του ξανθού άνδρα (Osama) αλλά δεν έφερε ένσταση. Άλλωστε ο νέος ήθελε τα βλέμματα προς τα πάνω του και το είχε ήδη καταφέρει με τις αερολογίες του. Κοίταξε τα δάχτυλά του. Ήταν λερωμένα από το πέπλο σκόνης που κάλυπτε όλα τα έπιπλα σε αυτό εγκατελλειλημένο κάστρο. Έτριψε τα δάχτυλά μεταξύ τους, νιώθοντας την υφή της σκόνης πάνω στο δέρμα του. "Πφφ," αναστέναξε ξανά και σκέφθηκε ότι η ρουτίνα του ήταν καλύτερη από τα να βρεθεί σε ένα τέτοιο μέρος.

Edit: Ήταν για να βάλω τα ονόματα των παικτών δίπλα από τους χαρακτήρες.


Edited by Kamen Tantei Zura, 10 June 2017 - 19:32.

L8DouiP.jpg
___________________

Set by Kai


#7 Kai

Kai

    Fluent in sarcasm

  • Review Team
  • 2,417 posts

Posted 10 June 2017 - 20:05

Badou (NPC)

 

Badou.Nails.full.1177455.jpg

 

O Badou είχε πάρει από τους πρώτους μία καρέκλα από τη μακριά τραπεζαρία που κοσμούσε την αίθουσα, την τράβηξε παράμερα και κάθισε ανάποδα στηρίζοντας τα χέρια του στην πλάτη της. Από εκεί μπορούσε να παρατηρήσει τους πάντες σε εκείνη την αίθουσα, όσο κι αν δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα τη συντροφιά τους. Δεν είχε εμφανιστεί κανένας ακόμα να τους δώσει εξηγήσεις αλλά οι περισσότεροι είχαν ήδη αρχίσει να λένε τα δικά τους. Έβγαλε ένα τσιγάρο από τη θήκη του και τα μέτρησε, ίσως θα έπρεπε να κάνει λίγη οικονομία, δεν έχει ιδέα για πόσο θα έμενε εκεί πέρα μέχρι να βρει μία άκρη αλλά εκείνη την ώρα πραγματικά το χρειαζόταν. Το άναψε σχεδόν ευλαβικά ενώ οι κόρες τον ματιών του σάρωναν όλο το δωμάτιο.

 

Προσπάθησε να αγνοήσει τις ασυναρτησίες των υπολοίπων, κούνησε το κεφάλι, ξεφύσηξε το καπνό και ο καπνός έπεσε κατευθείαν επάνω στα μούτρα του Kaiji που τον έδιωξε εκνευρισμένος.



#8 Fallen_Mpougatsa

Fallen_Mpougatsa

    Aku soku zan

  • Members
  • 1,888 posts

Posted 10 June 2017 - 20:50

Amari (Fa_Tsa)

 

f52ede0f3f232c63216d4cd6b485bb16_zpstavn

 

 

Οτάν οι "εξερευνητές" επανήλθαν, τα μάτια του Amari ανέτρεξαν τον κάθε ένα ξεχωριστά, σε μια προσπάθεια να αποτυπώσει ακριβώς τις εκφράσεις τους στη μνήμη του. Αν και ο ίδιος θα προτιμούσε να είχε πάει μαζί με τους επτά άνδρες, θεώρησε σκοπιμότερο να παραμείνει εδώ. Η γνωριμία - ή τουλάχιστον η παρακολούθηση - των ατόμων αυτών για τώρα ήταν πιο σημαντική. Εξάλλου, οι άνθρωποι ήταν αυτοί που διαμόρφωναν τις καταστάσεις κι εφόσον βρέθηκε σε ένα μέρος γεμάτο αγνώστους, το πρώτο πράγμα που έπρεπε να κάνει ήταν να συλλέξει όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσε γι αυτούς. Δεν ήταν κάτι συνηθισμένο γι αυτόν να πρέπει να συναναστραφεί με τόσο κόσμο χωρίς ούτε μία γνώση για τον χαρακτήρα τους...αλλά κάποιος μπορούσε να τον αποκαλέσει πολλά πράγματα μα απροετοίμαστος για το αναπάντεχο σίγουρα δεν ήταν ένα από αυτά.

 

Είχε ήδη βγάλει το καπέλο του, τοποθετώντας το πάνω στο μπαρ, όπου και ακριβώς δίπλα είχε κάτσει, πάνω σε ένα ψηλό σκαμνί. Χωρίς καθυστέρηση, είχε απομακρύνει όλα τα ίχνη σκόνης με ένα πανί που βρήκε, κι άναψε τσιγάρο.

 

"Θέλετε κι εσείς;" είχε ρωτήσει τον κοκκινομάλλη άντρα που φορούσε μισή μάσκα στο πρόσωπό του(Black Kaiser) όταν το κοίταξε με λαιμαργία.

 

Έκλινε προς τα πίσω, ακουμπώντας τα χέρια του στο μπαρ.

 

Γι άλλη μια φορά, τα μάτια του πήγαιναν από τον έναν στον άλλον ασταμάτητα. Ο άντρας που ήρθε τελευταίος (NPC) φάνηκε να είχε εμπειρία του να ηγείται ομάδας καθώς και ο τρόπος που προσέγγισε την κατάσταση υποδήλωναν άνθρωπο του νόμου. O ξανθός, ενθουσιώδης νεαρός(Osama) αρεσκόταν να είναι το κέντρο τηςρ ποσοχής κι έτεινε προς την αλαζονεία, όπως και ο νεαρός με τα γυαλιά ηλίου και το εντυπωσιακό τατουάζ(Scarlet D), o οποίος πρέπει να είχε μεγάλα προβλήματα για να κάνει τέτοιες δηλώσεις από την πρώτη στιγμή. Η ανάγκη του να δειχθεί απειλώντας τη ζωή των άλλων, καθώς και τα ίδια του τα λόγια φανέρωναν βαθιά θέματα αυτοεκτίμησης, εμπιστοσύνης, καθώς και δείγματα παράνοιας. Με άλλα λόγια, άτομα που εύκολα θα μπορούσε να χειραγωγήσει κανείς.

 

Άλλοι βέβαια έκαναν το παν να περάσουν απαρατήρητοι, όπως ο μελαχροινός, φαινομενικά εξουθενωμένος άντρας(Zura) που είχε συναντήσει όταν πρωτοήρθε σ'αυτό το περίεργο μέρος, που συστήθηκε ως Aizawa. Όπως κι αν είχε το πράγμα, ένα ήταν σίγουρο: όλοι ήταν ύποπτοι για τα πάντα. Καιο ο νεαρός με την περίεργη μύτη(Blason), και ο νεαρός με την άσπρη ποδιά(Ghost Prince) και η νεαρά με τα κόκκινα μαλλιά(Kamui).

 

Ο πραγματικός γρίφος παρέμενε ένας όμως: τα κρεμαστά με τις πέτρες από πού βρέθηκαν; Γιατί είχαν όλοι από έναν πολύτιμο λίθο; Ο δικός του ήταν πράσινος...οπότε σμαράγδι; Αυτό είχε κάποια σημασία; Μήπως είχαν να κάνουν με το από πού ήρθαν--που κι αυτό δε μπορούσε να θυμηθεί. Τη μια βοηθούσε την Emma να κάνει τα μαθήματά της, έπαιζε με τον Frate και μετά εδώ!

 

Ίσως γι αυτό το μόνο που δε μπορούσε να χωνέψει με τίποτα ήταν το ότι ο οποιοσδήποτε αποφάσισε να αναμίξει ένα κοριτσάκι(Τakayama Yuuchi), ούτε δώδεκα χρονών, σε αυτό το χάος. Το οποίο μάλιστα, με πλήρη άγνοια κινδύνουν, πήγε κι έκατσε δίπλα στον Greed(Gunsmasha) που φαινόταν άκρως επικίνδυνος! Όνομα και πράγμα επίσης, εφόσον αυτά που έλεγε κι έκανε συνάδουν τρομακτικά. Επίσης, θεωρούσε πως ο κόσμος γυρνούσε γύρω απ'αυτόν καθώς. Το μόνο πραγματικά ενδιαφέρον πράγμα που είπε ήταν μία λέξη: αλχημεία. Όχι μαγεία, όχι επιστήμη, αλχημεία. Αξιοπερίεργο. Εντάξει, μίλησε και γι αθανασία, αλλά όπου ακούς αλχημεί, η αθανασία ανφέρεται. Κι όμως, ο Amari έπρεπε να καταπολεμήσει την επιθυμία να το ελέγξει με κάποιο τρόπο.

 

Αλλά πριν κάνει οτιδήποτε άλλο, ένα πράγμα είχε προτεραιότητα: έσβησε το τσιγάρο του, σηκώθηκε από το σκαμνί του και φόρεσε το πιο γλυκό του χαμόγελο.

 

"Γεια σου," είπε στη μικρή ενώ λύγισε τα γόνατά του για να έρθει στο ύψος της "με λένε Amari, εσένα; Επίσης, μίλησες για κάποιον Accelerator, μήπως θυμάσαι πού τον έχασες;" Μετά γύρισε στους άνδρες που είχαν δεν είχαν πέντε λεπτά που γύρισαν. "Κάποια λεπτομέρεια που μπορεί να μας βοηθήσει ως προς το τι είναι αυτό το μέρος και για ποιον λόγο μας έφεραν εδώ;"

 

Η ερώτησή του ήταν γενική, μα ήταν παραπάνω από φανερό ότι απευθύνθηκε στον άντρα που μάλλον ήταν αστυνομικός(NPC).


setsaito_zpsbkmhagqd.jpg
_____________

Set by Kai


#9 GhostPrince

GhostPrince

    マジカル・アイドル

  • Members
  • 1,833 posts
  • Locationタイムマシン --  ・ω・

Posted 10 June 2017 - 21:05

Okabe Rintarou

 

tumblr_inline_o79iotrd5w1u4y9h4_500.jpg

 

*γύρισε μια στροφή 360 μοιρών το κεφάλι του, κουνώντας ελαφρός με ένα επαναλαμβανόμενο σιγανό γέλιο την κατάλευκη ρόμπα του*

 

D-d-d-d-d-d-d-d-DOOO-OOGRA!   Αυτό το όονομα ...ναι ...αυτό...ΑΥΤΟ, μηπως ειιιιναι το γουηλ του STEINS GATE!!! αααααχ ...*αναστεναξε με μια ανακούφιση νομίζοντας πως είχε καταλάβει τα πάντα*

 *γύρισε προς το μέρος του BADOU βγάζοντας μια φωνή κάνοντας αντίλαλο σ'όλο το χώρο*

 

ce86df4b77ffc9983debda182d6790d769b43054

 

ooo~u .... Α ΙΟΥ ΕΝ ΑΜΕΚΙΟΥΝ ΣΠΑΑΙ;

ΑΑΑΙ, ΧΟΟΟΟΟΟΙΝ ΚΥΟΟΟΟΜΑ, ΜΑΝΤΟ ΣΑΗΕΝΤΙΣΤΟ!

 

*ξέσπασμα σατανικού γέλιου με ένα ξέσπασμα επαναλαμβανόμενων σπασμένων κινήσεων*

*Έχοντας τραβήξει τα βλέμματα όλων των αγνώστων, βγάζει το κινητό από τη τσέπη και σιγοψιθυρίζει*

 

Ναι, εγω είμαι....δεν νομίζω πως το έχουν καταλάβει ακόμα...ναι όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο...ΕΡΟΥ ΠΟΥΣΑΙ ΚΟΝΓΚΡΟΥ!

 

okabephone.jpg



約束の時、想いは永遠に

#10 BlasoN

BlasoN

    Greed is good...

  • Members
  • 38 posts

Posted 10 June 2017 - 22:41

                                                                      Kaiji(Blason)

O Kaiji μέτρησε ως το 10 και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Ήταν σχεδόν σίγουρος πως δεν είχε κάποιος χρέος ανεξόφλητο. Σχεδόν... Η κατάσταση έμοιαζε πάρα πολύ με την περιπέτεια στο πλοίο για να είναι απολύτως σίγουρος. Έπρεπε πρώτα να αξιολογήσει την κατάσταση. 14 άγνωστοι μεταφέρθηκαν εν αγνοία τους σε ένα άγνωστο γι' αυτούς μέρος. Πρέπει να έχουνε κάτι κοινό μεταξύ τους. Τι όμως; Ίσως αυτό να είναι το κλειδί της επιβίωσης. Αν το μάθαινε πρώτος απ' όλους θα είχε αποκτήσει ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Πρώτα απ' όλα όμως θα ήταν καλό να αξιολογήσει τους υπόλοιπους υποψήφιους ανταγωμιστές τους. Και τι μπορεί να εμφανίσει καλύτερα τον πραγματικό χαραχτήρα ενός ανθρώπου απ' τον τζόγο;

 

"Εφόσον οι προσπάθειες για να βρεθεί οτιδήποτε χρήσιμο για την κατάσταση μας είναι άκαρπες, τι θα λέγατε να βάλουμε κάποιο στοίχημα για τις κονσέρβες που αναλαγούν στον καθένα;" είπε ο Kaiji και ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα χείλη του.

Attached Files


Edited by BlasoN, 11 June 2017 - 07:31.

Quis custodiet ipsos custodes?

#11 Black Kaiser

Black Kaiser

    You are part of my plan

  • Members
  • 1,273 posts

Posted 11 June 2017 - 02:03

Cross Marian (Black Kaiser)

 

d_gray_man___cross_marian_zpsu8lwurer.pn

 

"Akuma...;" μουρμούρισε και φύσηξε δυνατά τον καπνό του πάνω στο παράθυρο. "Μπαα."

Κοίταξε και πάλι το παλιό, μεγάλο χολ γύρω του. Akuma ή όχι, κάτι παραμόνευε κρυμμένο βαθιά μέσα στο κάστρο. Μια δόλια παρουσία, σκοτεινή, παλιά και δυνατή, από εκείνες που χαλούσαν τη διάθεση του γιατί τον υποχρέωναν να μένει πολύ καιρό στο ίδιο μέρος. Αν τα akuma ήταν πολύ ισχυρά δεν μπορούσε να τα φορτώσει σε άλλους εξορκιστές του Τάγματος. Θα μου τα πρήζουν κάθε φορά που γυρνάω στην Ευρώπη. Μόνο που αυτό δεν είναι akuma ούτε Noah, σωστά;

Πάντως, για δύο πράγματα ήταν σίγουρος ο Marian Cross. Το πρώτο ήταν πως βρισκόταν σε μέρος όπου άνθρωποι και-μη, δολοφονήθηκαν μαζικά πριν κάμποσα χρόνια. Όχι πολύ καιρό, 5 ή 6 χρόνια top. Ένιωθε τα ίχνη των ψυχών τους να τριγυρίζουν ανήσυχα στο σκοτάδι. Δύο από αυτές πρέπει να άνηκαν σε ζώα, το ένα σίγουρα κάποιου είδους πουλερικού. Μια μάγισσα ήταν εδώ επίσης. Φύσηξε και πάλι δυνατά τον καπνό προς στο σκονισμένο τζάμι.

...

Μετά από λίγο, μια ομάδα ατόμων τα οποία είχαν πάει να εξερευνήσουν το κάστρο, επέστρεψαν στη κεντρική σάλα. Ο Cross το είχε καθυστερήσει όση περισσότερη ώρα μπορούσε αλλά τελικά αυτό ήταν η αφορμή να πιέσει τον εαυτό του και να γυρίσει το βλέμμα του στους άλλους επισκέπτες. Τους προσέξε έναν-έναν (κάποιος τον ρώτησε κάτι αλλά δεν έδωσε σημασία) και δεν άργησε να καταλάβει το προφανές. Οι περισσότεροι ήταν παντελώς ηλίθιοι. Θα ταίριαζαν πολύ με τον μαθητή μου. Ωστόσο, υπήρχαν και 1-2 που φαίνονταν σόι. Γύρισε ξανά προς το παράθυρο.

Το δεύτερο πράγμα το οποίο μπορούσε να πει με σιγουριά λοιπόν, ήταν πως πολλοί από αυτούς τους τύπους που βρίσκονταν αυτή τη στιγμή μαζί του, δεν θα έβγαιναν ζωντανοί από αυτό το μέρος. Μπορεί και ο ίδιος. Αναρρίγησε. "Ελπίζω αυτό το κάστρο να έχει κελάρι." Κελάρι με βαρέλια κρασί, σκέφτηκε και χαμογέλασε. "Δεν είναι κάστρο αν δεν έχει κελάρι."



#12 Babba

Babba

    AWMN member!

  • Members
  • 546 posts

Posted 11 June 2017 - 03:14

8daf07c599bd15961e13517734be4e8c.gif

Tsukushi Tsukamoto (Babba)

 

Εεε... Ξέρω ότι δεν είμαι και πολύ καλός σε αυτά, αλλά νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε όλοι τα δυνατά μας!

Ίσως υπερβάλλω λίγο, αλλά... ξέρει κανένας τι πρέπει να κάνουμε; 

(Ωχ, ωχ! κανείς δεν ξέρει τίποτα... Δε πιστεύω να βασίζονται πάνω μου; Δεν είμαι καλός σε αυτά τα πράγματα!)

 

Εφόσον δε γίνεται τίποτα τώρα, για την ώρα... Ας βάλουμε όλοι τα δυνατά μας, ε;

Εγώ θα... θα κάνω μερικούς γύρους.

Δεν πρέπει να χαλαρώσω επειδή είμαι μακριά. Πρέπει να γίνω καλύτερος!


tumblr_ojizthM2sP1qken7mo1_500.gif


#13 Osama Bin Laden

Osama Bin Laden

    Escaping from Wonderland

  • Members
  • 761 posts

Posted 11 June 2017 - 04:51

Pariston Hill

(Ο always fabulous επίσημος αντιπρόεδρος των καλεσμένων™)

 

250?cb=20140806141659

 

 

 

Μετά γύρισε στους άνδρες που είχαν δεν είχαν πέντε λεπτά που γύρισαν. "Κάποια λεπτομέρεια που μπορεί να μας βοηθήσει ως προς το τι είναι αυτό το μέρος και για ποιον λόγο μας έφεραν εδώ;"

 

 

 

Χαίρετε, φίλε συνεπισκέπτη και συνάδελφε. Σαν ο αδιαμφησβήτητος αρχηγός της ομάδας ερευνών, όπως συμφωνήσαμε χωρίς κανένα πρόβλημα μεταξύ μας πριν φύγουμε, έχω σίγουρα πολλές λεπτομέρειες να αναφέρω.

 

Καταρχήν, το κάστρο διαθέτει μπιντέδες σκαλιστούς στον τρίτο όροφο για όποιον ενδιαφέρεται και αρκετά βρύα ώστε να τελειώσει η δουλειά καθαρά και ανώδυνα.

 

Υπάρχει ένα τρενάκι με το πρόσωπο του Μπακς Μπάνι μέσα στις ατραξιόν που φαίνεται ότι ήταν πολύ ωραίο πριν κλείσει.

 

Μια μεγάλη ρόδα που φαίνεται στον ορίζοντα λειτουργούσε με ένα κοπάδι χάμστερς και γρανάζια.

 

Τα σουβλάκια στις καντίνες ήταν από το κρέας των προαναφερόμενων χάμστερ.

 

Ο Στίνκυ ο Κλόουν φαίνεται ότι είχε πολύ πλάκα πριν τον κρεμάσουν από το δοκάρι της ίδιας τους της σκηνής στα πλαίσια του τελευταίου του αστείου.

 

Α, ναι, και ο αγαπητός Marian Cross (Black Kaiser) χρωστάει άπειρα λεφτά σε τοκογλύφους και έχει βάλει τον ανήλικο μαθητευόμενο του να δουλέυει μέχρι τελικής πτώσεως για να ξεχρεώσει, όπως φάνηκε από τα χρεόγραφα με τα οποία άναβε τα τσιγάρα του.

 

 

 

 

 

 


Η νύχτα πέφτει στην

2xEwIsQ.png

(Set made by Kai)


#14 Takayama Yuichi

Takayama Yuichi

    Anime Fan

  • Members
  • 154 posts

Posted 11 June 2017 - 06:03

Last Order
latest?cb=20131205015634
'"Εεε; Υπάρχει άτομο που δεν γνωρίζει τον Accelerator" λέει η Misaka γεμάτη απορία καθώς η Misaka αναλύει τον αδιάκριτο άνδρα(Fa_Tsa).'
'"Να κοίτα! Ετσι μοιάζει ο Accelerator, σίγουρα τον έχεις δει καπου" λέει η Misaka με ενθουσιασμό ενώ η Misaka απλώνει το χέρι που κρατάει το κουκλάκι προς τον συνομιλητή της.'
'" Κύριε Amari, κύριε Amari, ήξερες ότι ο Accelerator είναι ο δυνατότερος Esper;" ρωτάει η Misaka Misaka περιμένοντας μια γρήγορη απάντηση.'
 
O Amari μην έχοντας αρκετό χρόνο να αναλύσει τα φαινομενικά ασύνδετα λόγια τα οποία έβγαιναν σαν χύμαρος από το στόμα της Last Order συνέχισε απλά να την κοιτάει και να χαμόγελαει.
 
'" Μην ανησυχείς για μένα, δεν είναι η πρώτη φορά που χάνομαι στην Academy city." λέει η Misaka Misaka ελαφρά ενοχλημένη που δεν πήρε απάντηση από τον αγενή κύριο(Fa_Tsa). "
'" Κάθε φορά, όπου και να είμαι, ο Accelerator πάντα με βρίσκει και γυρίζουμε σπίτι χωρίς να αφήσει κανέναν από τους κακούς επιστήμονες να με πειράξουν" λέει η Misaka καθώς η Misaka στρέφει το βλέμμα για να κοιτάξει επίμονα τον θορυβώδη και τρομακτικό κύριο με το Lab coat(Ghost Prince).'
 
Έπειτα από μια απειροελάχιστη παύση η Last Order γύρισε ξανά προς τον Greed o οποίος καθώταν δίπλα της αλλά για κάποιον λόγο ακόμα δεν είχε απαντήσει στην ερώτησή της...
 
'"Κύριε Greed, κύριε Greed, ακόμα δεν έχετε απαντήσει σε αυτό που σας ρώτησε η Μisaka Misaka" λέει η Misaka γεμάτη περιέργεια καθώς η Misaka περιμένει με ανυπομονησία την απάντηση του κυρίου Greed.'


#15 TheGunsmasha

TheGunsmasha

    Smiling Mask

  • Members
  • 364 posts

Posted 11 June 2017 - 09:24

Greed(TheGunsmasha)

latest?cb=20081201054623

 

 

 

Γεια σας και πάλι. Είμαι ο Pariston Hill και είμαι ο επίσημος αντιπρόεδρος αυτού εδώ του μέρους. Κύριος, λεφτάς, και ίσως γυναικάς. Αυτή είναι η ζωή που ίσως επιλέξω και ίσως γεννήθηκα να ζήσω. Όμως όλοι το θέλετε αυτό. Από την πρώτη στιγμή που άπληστα άρπαξα το βυζί της μάνας σας και μέχρι να πεθάνω το μόνο που σκέφτομαι είναι η πάρτη μου. Και με καταλαβαίνετε, ειλικρινά. Όμως ο Greed (Gunsmasha) ισχυρίζεται ότι είναι αθάνατος, οπότε ο κόσμος θα είναι αιώνια δικός του. Άρα χάνω ή ίσως όχι.

 

 

Χειροκρατά και σφυρίζει επιδοκιμάζοντας την παράσταση του άντρα.

''Πάλι καλά που δεν έχω μάνα. Θύμισε μου να σε προσλάβω για ηχοβολέα όταν την κάνουμε από δω.''

 

 Χα... ενα νιανιαρο με ξανθα μαλλια και ενα τερας... τιποτα που να μην μπορω να σκοτώσω με μια απλή βομβα σε περίπτωση που ειναι οι ενοχοι... θα σας εχω ολους απο κοντα... η ζωη με εμαθε να μην εμπιστευομαι ουτε τον καλυτερο μου φιλο...

 

 

''We have a badass over here! Εμένα μου λες για εμπιστοσύνη? Εδώ βλέπεις τα αδέρφια σου μετά από καιρό και ήδη ο πάτος σου καίγεται. Μόνο που θα χρεαστείς κάτι παραπάνω από μια απλή βόμβα στην προκειμένη περίπτωση.''

 

Αφήνει ένα αλαζονικό γέλιο να διαχυθεί στην ατμόσφαιρα.

 

'"Γειά σας κύριε Greed!"

'"Κύριε Greed, κύριε Greed! Γιατί θέλεις τόσο πολύ λεφτά κύρος και γυναίκες;" Ρωτάει η Misaka γεμάτη περιέργεια ενώ το βλέμμα της Misaka παραμένει καρφωμένο στον κύριο Greed.'

 

 

''Γειά σου και εσένα Misaka. Καλά ντε, μην τραβάς την ζακέτα! Θα σου απαντήσω. Μιλούσα με τους κύριους.'' Γυρνάει την προσοχή του στο ανθρωπάκι δίπλα στον καναπέ του.

 

''Αχάριστος τουλάχιστον ο Επιταχυντής που άφησε μόνο του ένα τόσο γλύκο κοριτσάκι. Περίεργο όνομα έχει. Ξέρεις μήπως αν το συνοδεύει κάποιος τίτλος, πχ Accelerator the Motionbender.... Αλλά όχι, αυτό δεν αποτελεί αμαρτία.... Τέλος πάντων, μα φυσικά επειδή οι Πόροι, το Στάτους και το Σεξ είναι οι τρεις πυλώνες που πρέπει να αφεντέψεις ώστε να κατακτήσεις τον κόσμο. Έτσι με δίδαξε ο γέρος μου, και ξέρεις τι?'' Κάνει μια παύση ώστε να δει αν θα απαντήσει μόνη της ''Είχε απόλυτα δίκιο! Και μην αφήσεις κανέναν κοντοπίθαρο με ξανθά μαλλιά και κανέναν σχιστομάτι να σου πουν πως η φιλία και οι αληθινοί φίλοι είναι το μόνο που χρειάζεσαι. Αυτά τα πράματα σκωτώνουν.''

 

 

''Και εκεί που λες ο κόσμος δεν έχει τίποτα άλλο να σου προσφέρει, ευθύς κάτι καινούργιο σκαρφίζεται ο νους του ώστε να με διασκεδάσει. Μην είστε κατσούφιδες. Όλοι έχετε μια ζώη μόνο να με διασκεδάσετε. Ας κάνουμε μια θετική αρχή", ξεκίνησε να μιλάει ο Greed (TheGunsmasha) μετά την είσοδό τους. Αν ήταν θετικό το ότι βρεθήκανε όλοι μαζί σε αυτό το μέρος, μάλλον δεν ίσχυε πάντως. Το δημιουργήσουν φιλικές σχέσεις, δεν ήξερε επίσης αν τον συνέφερε.

 

 

 

Όταν οι ματιές τους συναντήθηκαν έκανε νεύμα στον ξένο σηκώνοντας τα φιδίσια φρύδια του ''Έλα τώρα, δεν μπορεί να είμαι τόσο βαρετός που να με αγνοείς μετά από μόλις μια ματιά άνθρωπε!''

 

 

O Badou είχε πάρει από τους πρώτους μία καρέκλα από τη μακριά τραπεζαρία που κοσμούσε την αίθουσα, την τράβηξε παράμερα και κάθισε ανάποδα στηρίζοντας τα χέρια του στην πλάτη της.

 

 

''Ευχαριστώ, εγώ έχω τον καναπέ μου. Το ίδιο πάει και σε σένα ξένε. Μα ούτε κουβέντα?''

 

 

"Γεια σου," είπε στη μικρή ενώ λύγισε τα γόνατά του για να έρθει στο ύψος της "με λένε Amari, εσένα; Επίσης, μίλησες για κάποιον Accelerator, μήπως θυμάσαι πού τον έχασες;"

 

''Γειά!!!! Δεν πρέπει να με είδες πίσω από την μικρή. Αλλιώς θα παραξηγηθώ!'' Άφησε τα σαν δρέπανα δόντια του να φανούν ''Είσαι ο μόνος εδώ μέσα με σύγχρονα ρούχα. Οι άλλοι σαν cosplayers έχουν έρθει. Από ποια πόλη κατάγεσαι? Έχω πάει σε όλο τον γνωστό χάρτι, σίγουρα θα την γνωρίζω.'' Σταθεροποίησε τα γυαλιά στην βάση της μύτης του.

 

 

*γύρισε μια στροφή 360 μοιρών το κεφάλι του, κουνώντας ελαφρός με ένα επαναλαμβανόμενο σιγανό γέλιο την κατάλευκη ρόμπα του*

 

''Βγαίνει και σε άσπρο! Πόσο πουλάς την ρόμπα. Όλα έχουν την τιμή τους.''

 

"Εφόσον οι προσπάθειες για να βρεθεί οτιδήποτε χρήσιμο για την κατάσταση μας είναι άκαρπες, τι θα λέγατε να βάλουμε κάποιο στοίχημα για τις κονσέρβες που αναλαγούν στον καθένα;" είπε ο Kaiji και ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα χείλη του.

 

''Ο καταϊδρωμένος που πέτυχα στο μονοπάτι ενώ ερχόμασταν στο κάστρο. Για δες πως αλλάζουν τα πάθη τον χαρακτήρα των ανθρώπων!'' Έβαλε την αμάνικη ζακέτα και τον πλησίασε ''Μου αρέσει το τσαγγανό σου. Είμαι μέσα. Αν κερδίσεις σου δίνω τις μισές προμήθιες που μου αναλογούν. Αν κερδίσω εγώ τότε θα μοιράσεις τις μισές δικές σου στις κυρίες της παρέας. Σύμφωνοι τσογγαδόρε?''

 

 

Cross Marian (Black Kaiser)

 

d_gray_man___cross_marian_zpsu8lwurer.pn

 

 

 

Καθώς ετοιμαζόταν να πετάξει τα ζάρια με στιλ, το μάτι του έπεσε στον κοκκινομάλλη στο παράθυρο ''Είπα, εγώ έχω τον καναπέ μου, δεν θέλω καρ-'' Το πρόσωπο του χλώμιασε ''Είσαστε δύο!!!!!!!''

 

Εφόσον δε γίνεται τίποτα τώρα, για την ώρα... Ας βάλουμε όλοι τα δυνατά μας, ε;

 

''Πως δεν γίνεται? Κοτζάμ ζάρια στήσαμε. Έλα στην παρέα μας, ποιος ξέρει, μπορεί να είσαι ταλέντο. Κανείς δεν ξέρει μέχρι να δοκιμάσει, έτσι δεν είναι?'' Και του πετάει ένα ζάρι ώστε να τον ενθαρρύνει.

 

 

Μετά από ώρα παρατήρησε την κουρτίνα να έχει μια διόγκωση. Κάποιος καθόταν ξωπίσω της. ''Έχει δει κανείς ποιος είναι ο κρυφός ρίγας(Fandom) πίσω από τις κουρτίνες?'' Κοίταξε τους υπολοίπους ''Βγες έξω βρε μικρούλη. Δεν υπάρχει κανείς να σε τρομάξει εδώ.''
 

1611ems.png


332?cb=20121216114407

 

''Anime characters are like actors nowadays. Φοράνε νέες περούκες και glitter και παίρνουν ρόλους και σ'άλλες σειρές.''

-Ένας σοφός πρίγκιπας




Also tagged with one or more of these keywords: παλέρμο, η νύχτα πέφτει, the big bad wolf

0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users