503 replies to this topic

[Battlemage]

Καταπληκτικό anime! Δεν με κούρασαν καθόλου τα 74 επεισόδια(έβλεπα 10 την ημερα).

Πάρα πολύ καλή υπόθεση, ωραίοι οι χαρακτήρες, φανταστικά OP/ED(το πρώτο ending κυρίως). Γενικά μου κράτησε το ενδιαφέρον και την αγωνία μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο.

Α και επίσης λεπτομέρια ίσως αλλά εμένα και αυτό μου άρεσε πάρα πολυ:

Spoiler:

Το ending που μετά απο κάποια επεισόδια άλλαζε και τις σελίδες από το picture book

[WillOfTheD]

ρε παιδια τελικα το πραγματικο κινητρο του johann το μαθαμε?γιατι για μενα ουσιαστικα κατεληξε σαν ενας χαρακτηρας "χαρτινος",που παροτι ειχε παρα πολυ ενδιαφερον στο τελος ηταν σαν να υπηρχε για να υπαρχει...

κατα τ'αλλα πολυ καλη σειρα,κερδιζει πολλα απ'την ρεαλιστικοτητα της καθως και το απιστευτο setting(σ'αυτο βοηθουσε κυριως και το πολυ καλο σχεδιο του urasawa,πολλα σχεδια του ηταν εργα τεχνης)...παροτι κουραζε πολυ σε καποια σημεια και θα μπορουσε ανετα να μειωθει η εκταση της για μενα παραμενει εξαιρετικη...

8,8/10

[1451]

Spoiler:

Ε τι κίνητρο να είχε. Ήταν ένας τρελάρας-θύμα ενός παράλογου συστήματος που ήθελε να αναδείξει τον υπεράνθρωπο. Πιο πολύ σαν τέρας ήταν, που αφέθηκε ελεύθερο στη κοινωνία που επέτρεψε τη δημιουργία του.

[WillOfTheD]

ναι αλλα κατι που ειχε ειπωθει στα πρωτα επεισοδια απ'τον tenma

Spoiler:

για διπλη προσωπικοτητα(ο λογος για τον οποιο ειχε δειξει κιολας στην αδερφη του που να τον πυροβολησει)

τελικα ισχυε??γενικοτερα μου εχουν μεινει αρκετα μικροερωτηματα οσον αφορα το συγκεκριμενο χαρακτηρα,ειδικοτερα στο συγκεκριμενο που ανεφερα δεν καταλαβαινω γιατι δεν εδωσε οριστικη απαντηση ο Urasawa...

[1451]

Spoiler:

Να σου πω την αλήθεια δεν εμβάθυνα ιδιαίτερα στο θέμα. Από τη στιγμή που ήταν φως φανάρι πως είχε λαλήσει, το μόνο που έμενε ήταν να αιχμαλωτιστεί από κάναν Runge ή να συνεχίσει να σπέρνει φόβο και τρόμο.

[Kalamaris]

ναι αλλα κατι που ειχε ειπωθει στα πρωτα επεισοδια απ'τον tenma

Spoiler:

για διπλη προσωπικοτητα(ο λογος για τον οποιο ειχε δειξει κιολας στην αδερφη του που να τον πυροβολησει)

τελικα ισχυε??γενικοτερα μου εχουν μεινει αρκετα μικροερωτηματα οσον αφορα το συγκεκριμενο χαρακτηρα,ειδικοτερα στο συγκεκριμενο που ανεφερα δεν καταλαβαινω γιατι δεν εδωσε οριστικη απαντηση ο Urasawa...

Spoiler:

Yπονοουταν πως ηταν τρολαρισμα του johan.

[Billy Bons]

Spoiler:

Αυτο που καταφερε να κάνει ο Johan ήταν να σκοτώσει όλους που εμπλέκονται με τα παιδικά του χρόνια.
Δηλαδή εκδίκιση.
Ενδιάμεσα σκότωσε και κάποιους άλλους που τον εμπόδισαν.

[WillOfTheD]

Spoiler:

Yπονοουταν πως ηταν τρολαρισμα του johan.

Spoiler:

αυτο μου τη σπαει που υπονοηθηκε και δε δοθηκε ξεκαθαρη απαντηση...

[John Crabs]

Τελειο ανιμε και με ωραιο κακο, το μονο που δεν μου αρεσε ηταν:

Spoiler:

που δεν μαθαινουμε στο τελος τα ονοματα των διδιμων.Περιμεναμε να μας το πουν σε ολη τη σειρα να τα πουν και στο τελος μας τα αφησανε μυστικα.

[zoro77]

παιδες εχετε κανα λινκ να το κατεβασω σε καλη ποιοτητα?
Ευχαριστω εξ αρχης.

[Radagast]

bakabt DVD Figmentos release

Aν και προσωπικά προτιμώ των Kraze λόγω μετάφρασης αλλά τεσπά...γούστα..

PS : Επίσης μπορείς να το περιμένεις στα ελληνικά από anime.awmn αν θέλεις.

[zoro77]

ευχαριστω

[Night Wizard Seal]

Άργησα να το τελειώσω αυτό το αριστούργημα. Το τελείωσα όμως και είμαι χαρούμενος. Το είχα αφήσει πριν καιρό στο 34 επεισόδια, και το ξαναέπιασα πριν κάτι μέρες από την αρχή και το πήρα σβάρνα.

Η σειρά με έχει αφήσει άναυδο. Από πού να αρχίσω και από πού να τελειώσω. Έχουν ειπωθεί πολλά ωραία πράγματα σε αυτό το θρεντ και ομολογουμένως συμφωνώ με πολλούς.

Ας ξεκινήσουμε με τους αγαπημένους μου χαρακτήρες. Nina, Tenma, Johan, Grimmer, Martin, Dieter and Lunge.

Σαν σειρά κατάφερε να αναπτύξει τόσο εκτεταμένα και σε βάθος τους χαρακτήρες της που πραγματικά δεν έμεινα με παράπονο. Αρκετά πράγματα για πολλούς μπορεί να φάνηκαν πολλά και βαρετά, δεν ήταν όμως ατελέσφορα. Όλα χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή τη σειρά και κάθε χαρακτήρας είχε ένα σκοπό(είτε να δώσει ένα μήνυμα στον Τένμα είτε είτε...)

Ένα άλλο στοιχείο του Ναόκι που πραγματικά με άφησε άφωνος ήταν ο συγκερασμός των κοινωνικών, ιστορικών, πολιτικών, ψυχολογικών, φιλοσοφικών στοιχείων, που στο τέλος απλά δεν έχεις λόγια.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για τον κάθε χαρακτήρα αλλά δε θα το κάνω. Κάποια πράγματα έχουν ειπωθεί και είμαι καλυμμένος ως επί των πλείστων.

Ο Τένμα ο άνθρωπος, ο οποίος ποτέ δε προδίδει τις αξίες του, κάνει θυσίες σπουδαίες και μεγάλες, πάντοτε γιατί θέλει να βοηθήσει.

Η Νίνα είναι άνθρωπος με ευγενική φύση, νοιάζεται για αυτούς που αγαπά, δεν πτοείται εύκολα, αν και χτυπημένη από πολλά.

Ο Ντίτερ είναι η ευχάριστη νότα στη σειρά. Αν και μικρούλης είναι το σκαμνάκι που σε βοηθά να ανέβεις και σε στηρίζει με την αγαθή του φύση και την αγάπη του για τους φίλους.

Η Έβα και ο Λούνγκε, άνθρωποι με το δικό τους εγωισμό, στο τέλος όμως κατάλαβαν τα λάθη τους και άλλαξαν. Ο Λούνγκε έκανε τωόντι θεαμάτική "έξοδο".

Ο Grimmer ήταν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Απλά υποκλίνομαι στη μεγαλειότητά του και δε γράφω κάτι άλλο, διότι θα χρειαστώ σεντόνι.

Ο Γιόχαν. Ο Γιόχαν είναι Γιόχαν. Με αυτό το διαπεραστικό βλέμμα, τη χαρακτηριστική φωνή και την επιβλητική παρουσία. Γι'αυτόν επίσης δε γράφω πολλά. Η Himawarinosekai σε παλιότερο της ποστ με καλύπτει πλήρως, όπως και ο Somnium.

Γενικότερα βρίθει ενδιαφερόντων χαρακτήρων η σειρά.-

Προσωπικά την κατατάσσω στις αγαπημένες μου και δεν το μετανιώνω. Τα συναισθήματα που μου έχει προκαλέσει αυτή η σειρά είναι ανεκτίμητα. Τη λατρεύω.

.-

[Pirate Luffy]

Χμμμ... δεν έχω γράψει για το Monster. Είναι από τα πρώτα anime, που είδα(3 χρόνια πριν) και προσκυνούσα. Το ξαναβλέπω κι έχω φτάσει στο επεισόδιο 22. Νομίζω ότι θα γράψω τη συνολική μου άποψη έπειτα από τη δεύτερη θέαση. Αναφορικά με δύο χαρακτήρες:
Το δίδυμο Tenma-Runge είναι απλά εξαιρετικό! Το συναπάντημα των δύο κι η μεταξύ τους σύγκρουση συνιστούν κάποιες από τις πλέον δυνατές στιγμές, που έχω παρακολουθήσει. Είναι τέτοιοι οι χαρακτήρες και δη η μεταξύ τους αλληλεπίδραση ώστε να δημιουργείται ισχυρή ατμόσφαιρα και αντίκτυπος αισθητός στο θεατή/αναγνώστη τις στιγμές, όπου οι δύο ήρωες συναντούν ο ένας τον άλλον. Βασικά θεωρώ ότι τα αλληλοσυγκρουόμενα χνώτα των δύο δεν συνεπάγονται απαραίτητα σασπένς παρά έχουν μεγαλύτερο βάθος(που έρχεται αναλογικά και για να χτίσει αγωνιώδες κλίμα). Θα επιχειρήσω εδώ να εξηγήσω την άποψη μου σχετικά με το βάθος και το παρασκηνιακό ψυχογράφημα των Tenma και Runge...
Ξεκινώ με τον Runge, που έχει σαφή εμμονή με το γιατρό και θέλει να τον κυνηγάει εσαεί. Είναι σίγουρα ευφυής, διαθέτει εξαίρετες ικανότητες εξαγωγής συμπερασμάτων, συνδέει ανθρώπους και καταστάσεις με μιαν ψυχρή λογική, η οποία αποστασιοποιείται από το συναίσθημα χωρίς ωστόσο να προσπερνά την παρουσία του στα λόγια και τις πράξεις των ανθρώπων. Αξιοσημείωτη είναι ακόμη η ισχυρή παρατηρητικότητα του.Πρόκειται για έναν άνθρωπο, ο οποίος έχει αφιερωθεί με πάθος και προσήλωση στο επάγγελμα του. Λογικό λοιπόν να παραμελεί την οικογένεια του. Έχω δε αναρωτηθεί κατά πόσο ο ίδιος επιθυμούσε οικογένεια με ό,τι αυτή συνεπάγεται(πχ. αφοσίωση).Ίσως μοιάζει ορισμένες φορές με μηχανή, δίνει πάντα αξία στο ''κομπιούτερ'', που 'χει μέσα στο κεφάλι του αλλά έχει και την ανθρώπινη πλευρά. Καταδικαστέο ενδεχομένως ωστόσο δεν θυμάμαι λεπτομέρειες της σειράς, που μπορεί να αποκαλύπτουν την όποια γλυκύτητα δύναται να συναντήσει κάποιος στον Runge. Έχω κι άλλα επεισόδια να (ξανα)δώ... Θαρρώ το ενδιαφέρον του ντετέκτιβ για τη δουλειά του επιτρέπει στον ίδιο να περνά χρόνο με τους δικούς του ανθρώπους. Ωστόσο ήρθε ο Ιάπωνας νευροχειρούργος για να αναζωπυρώσει αυτό ακριβώς το ενδιαφέρον, γιατί όχι να του δώσει ένα καινό νόημα...
Και αυτό οφείλεται στο προφίλ του Tenma. Επίσης ευφυής, επιδεικνύει την οξυδέρκεια του σε έναν φύσει απαιτητικό χώρο, όπως είναι η χειρουργική αίθουσα. Φαίνεται να είναι ακόμη πιο απαιτητική αυτή η δουλειά λόγω του συνολικού συστήματος των γερμανικών νοσοκομείων, τουλάχιστον εκείνη την εποχή και σύμφωνα με τα δεδομένα της σειράς(ανύπαρκτη σχέση έχω και εγώ με τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος υγείας στην Γερμανία). Αν και αυτή η παράμετρος, σχετικά με ενδεχόμενη ιδιαιτερότητα του νοσοκομείου του Ντίσελντορφ, και όχι μόνο, λίγη σχέση πρέπει να έχει με την εικόνα του Tenma στα μάτια του Runge. Αρκεί ότι ο πρώτος είναι ένας χαρισματικός γιατρός.
Ένας γιατρός, που κάνει με θαυμαστό τρόπο τη δουλειά του. Ένας άντρας, που δίκαια έχει κερδίσει τόσο το σεβασμό των συναδέλφων του όσο και την αγάπη των ασθενών του. Γιατί ο Tenma έχει απαστράπτον μυαλό μα και μια καρδιά, που λάμπει σαν χρυσάφι. Αμέμπτου ηθικής, δεν δίστασε να τα βάλει με την ιδιοτέλεια και το δογματισμό του νοσοκομείου(κυρίως του διευθυντή του) και να χάσει πολλά από τα κεκτημένα. Να σημειώσω, χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, ότι μπορεί μεν η επιλογή Ιάπωνα πρωταγωνιστή να είναι σχεδόν μονόδρομος για κάθε μάνγκα, εντούτοις εδώ φαίνεται να ταιριάζει πιο ιδιαίτερα καθώς οι δύο λαοί(γερμανικός-ιαπωνικός) έχουν αρχές αυστηρές. Ίσως ανυπόστατο αλλά η συγκεκριμένη εθνικότητα του ήρωα στο συγκεκριμένο περιβάλλον(χώρα) αποτελεί επιλογή με προσωπικότητα, ακόμη κι αν ο Urasawa ουδέποτε είχε κάτι τέτοιο κατά νου...
Ιδιαίτερος και ένα επίπεδο(ας πούμε πνευματικό) πάνω από τους άλλους ο Runge συναντά έναν άνθρωπο ικανό να του κεντρίσει το ενδιαφέρον, έναν άνδρα επίσης χαρισματικό. Δεν μπορεί παρά ο Tenma να σκότωσε εκείνους τους ανθρώπους. Δεν μπορεί παρά να έχει διχασμένη προσωπικότητα και να κρύβει ένα τέρας, που θρυμματίζει την αξιέπαινη εικόνα του πάντα ψύχραιμου, έξυπνου, και στοργικού επιστήμονα. Όχι ότι οι φόνοι στο νοσοκομείο παρουσιάζουν κάτι πέρα από τα τετριμμένα. Μάλλον συνηθισμένο μυστήριο για έναν εργαζόμενο στην BKA. Το συναρπαστικό βρίσκεται στο εργατικό δυναμικό του νοσοκομείου: ο Tenma. Πρέπει να το έχει κάνει αυτός γιατί αυτός μπορεί να αποτελέσει αντίπαλον δέος για τον Runge. Ο οποίος Runge είναι και τυχερός επειδή φαίνεται ο Tenma να έχει κίνητρο για να πράξει το φόνο, τροφή στο αδηφάγο πνεύμα του(=Runge... ), που επιζητεί διακαώς ένα περιβάλλον εκτόνωσης, έναν άνθρωπο, που θα αποσφηνώσει όλη τη δυναμική του. Πολλοί άνθρωποι κρύβουν καταπληκτικές δυνατότητες και συναναστρέφονται με έναν κόσμο, που δεν είναι ικανός να τις αξιοποιήσει, ούτε καν να τις εξωτερικεύσει. Όταν τους δίνεται η ευκαιρία να βγάλουν προς τα έξω αυτές τις δυνατότητες, έρχονται με λαχτάρα να το κάνουν και τότε είναι που τα ξεσπάσματα τους γίνονται επιπόλαια ίσως και επικίνδυνα. Σαν ένα μικρό παιδί που βρήκε το παιχνίδι πάνω από όλα τα παιχνίδια ο Runge φέρεται επιπόλαια. Αυτή η επιπολαιότητα θα πλήξει όχι μόνο τον ίδιο, που απρόσμενα γίνεται μέτοχος στην πανανθρώπινη αναζήτηση του Johan, μα και την οικογένεια του, που μετά βίας έχει ένα στήριγμα και δυναμικό πρότυπο και το χάνει.
Το ποιος και τι φταίει στις εμμονές του ιδιωτικού πράκτορα ίσως έχει προεκτάσεις έξω από την ίδια τη ψυχοσύνθεση του. Ίσως τοποθετούνται σε πιο συνολικά πλαίσια κι αφορούν κοινωνίες με δυσλειτουργικό σύνολο κι όχι απλά ένα απολωλός πρόβατο, ένα κάπως κακοφτιαγμένο μέρος του συνόλου. Από τη στιγμή όπου οι άνθρωποι ζουν σε κοινωνίες μπορούμε να μιλάμε για προσωπικότητες και συμπεριφορές που αλληλεπιδρούν, επηρεάζουν και επηρεάζονται. Αυτό δείχνει το Monster μαζί με άλλα. Χαρακτήρες πολυεπίπεδοι, που συνυπάρχουν, όχι απλά υπάρχουν. Διαταραγμένα κομμάτια μιας κοινωνίας, η οποία τα αφήνει να χαλάνε. Είναι ίδιον της κοινωνίας να δυσχεραίνει τη μορφολογική πορεία των ανθρώπων εφόσον αυτοί φέρουν συνολικά αδυναμίες και ελαττώματα. Είναι παράλληλα στη φύση μας να αναζητάμε την υπέρβαση, τον τρόπο με τον οποίον θα λειάνουμε το τραχύ έδαφος, όπου αναπτύσσουμε το χαρακτήρα μας. Ένα μέσον μπορεί να είναι ο διδακτικός χαρακτήρας του παρελθόντος, των αναμνήσεων, που μπορούν να γίνουν εμπειρίες και βιώματα για περισσότερο σοφές και λιγότερο επιπόλαιες επιλογές. Το παρελθόν στοιχειώνει πολλούς από τους χαρακτήρες του Monster, οι οποίοι φέρουν το βάρος μα και την ευθύνη των τετελεσμένων πολλές φορές μόνοι τους. Το πως θα το διαχειριστούν είναι στο χέρι τους και εν δυνάμει στην παρουσία και βοήθεια άλλων ανθρώπων, δικών τους(πολλάκις) και μη(λιγότερες φορές).
Όσον αφορά τον Tenma και το πως αυτός βλέπει και βιώνει την παρουσία και εμπλοκή του Runge στο δικό του δρόμο, πιστεύω ότι τα πράγματά είναι πιο ισχνά. Βρίσκει το έργο του να παρεμποδίζεται από το ακούραστο βλέμμα του Runge αλλά δεν το ζει τόσο έντονα όσο ο δεύτερος. Είναι απλά η προσωποποιημένη επιλογή του Runge για μια ζωή με νόημα και ενδιαφέρον. Άλλο πρόσωπο υπάρχει για να επαναπροσδιορίσει το προσωπικό ταξίδι του Tenma στις αξίες και τα πρέπει της ζωής. Ο Johan είναι η προσωπική επιλογή του γιατρού για να δώσει τις δικές του απαντήσεις σε ερωτήματα που λίγο πολύ βασανίζουν όλους μας. Πιστεύω βέβαια ότι ο Tenma δεν μπορεί ή ίσως δεν θα μπορούσε σε άλλες συνθήκες να μείνει αδιάφορος από το υπερλειτουργικό χέρι(τικ, τικ, τικ) του Runge.
Ο Tenma έχει ανθρώπους να τον θαυμάζουν και ενίοτε να του ανοίγονται(οι ασθενείς του). Αυτό ίσως ενοχλεί ενδόμυχα τον Runge που έχει να αντιπαραθέσει παρουσιαστικό απέναντι στον Ιάπωνα αλλά δεν έχει εύκολα άτομα να του λένε έστω ένα ευχαριστώ. Το ''μεγάλο'' που έχει μέσα του ο Tenma ξεχύνεται προς τα έξω όταν του Runnge περνά απαρατήρητο. Ίσως τελικά ο δεύτερος ζηλεύει βαθιά τον πρώτο, αν και νομίζω πάλι ότι η εμμονή του Runge με τον Tenma δεν έχει μια τόσο ανώριμη βάση όντας ωστόσο επιπόλαια.
Προσωπική μου άποψη και υπόθεση είναι ότι σε διαφορετικές συνθήκες δεν είναι απίθανο αυτοί οι δύο να συνδέονταν με δεσμούς φιλίας. Φιλία που δεν έχουν γνωρίσει, ακόμη κι ο Tenma βλέπει τους συναδέλφους να εποφθαλμιούν τη θέση του και οι καλοί του ασθενείς έρχονται και παρέρχονται. Δεν έχουν κάτι σταθερό, δεν έχουν βρει ένα άτομο που να εμπιστεύονται και να εκτιμούν μέσα στη ζωή την μετέωρη και συνεχώς αναπτυσσόμενη(θα έλεγα ότι άτομα με την ευφυία των Tenma και Runge δύσκολα βρίσκουν κάτι που να τους έχει συνεχώς σε εγρήγορση και αναγκαστικά φαίνεται να οριοθετούν επιλογές περισσότερο βραχυπρόθεσμες). Η μοίρα... δεν πολυαγαπάμε αυτή τη λέξη αλλά η μοίρα ήθελε αυτοί οι δύο να βρεθούν αντιμέτωποι και να αλληλεπιδράσουν σε μια κατάσταση καθόλου υγιή. Δύσκολα μπορεί να βγει κάτι καλό όταν τα ανήσυχα τους πνεύματα δεν μπορούν να συναντηθούν κάτω από κυνηγητά, συνωμοσίες, και πυροβολισμούς. Θα μπορούσαν να γίνουν φίλοι και να θέσουν τις βάσεις για μια πιο προσοδοφόρα σύζευξη. Κρίμα...
Αυτά έχω να πω και συγνώμη, αν κούρασα. Καλή χρονιά με υγεία και... δουλειά.

[1451]

Θεωρώ ότι ο Ρουνγκε απλά έκανε τη δουλειά του κυνηγώντας τον Τένμα. Η αθωότητα ή η ενοχή του γιατρού είναι κάτι που απασχολεί έναν δικαστή.
Το ότι έκανε τη δουλειά του φιλότιμα, δεν σημαίνει ότι είχε εμμονές με την προσωπικότητα του γιατρού.

Τα θαλάσσωσε βέβαια ως πατέρας ο Ρουνγκε, αυτό όμως δεν μου λέει κάτι. Απλά όπως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούσε να είναι αποτελεσματικός σε όλους τους τομείς της ζωής του.