164 replies to this topic

[roriconfan]

Πωπωπω! Τι υπεράσπιση των καημένων Ιαπωνέζων είναι αυτή; Μην ακούσετε να τους κατηγορούνε, αμέσως γίνεστε δικηγόροι τους. Εντάξει, ας προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο…
…………………………

Kenny, με αυτά που έχω διαβάσει και ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΙ, τα περισσότερα κλισέ είναι βγαλμένα μέσα από την Ιαπωνική ζωή, δεν είναι μυθοπλασίες. Για την μετακόμιση συγκεκριμένα, είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι μετακομίζουνε τουλάχιστον τρεις φορές στην ζωή τους. Hell, εδώ εγώ μετακόμισα και έπρεπε να προσαρμοστώ σε νέο περιβάλλον!……………………….

Himawarinosekai, όσο κι αν το μασκαρεύανε, το seppuku ήταν αυτοκτονία. Τα περισσότερα seppuku γίνονταν με την θέληση του θύτη και όχι από διαταγή εκτέλεσης του αυτοκράτορα. Αντί να αντισταθούνε οι αδικημένοι στον τοπικό άρχοντα για τις αυθαιρεσίες του, ξεκοιλιάζονταν και τελείωσε. Αν και το παρουσιάζανε σαν τιμητικό θάνατο και αποφυγή εμφυλίου πολέμου, στην ουσία ήταν ευθυνοφοβία. Δεν λυνότανε έτσι τίποτα. Ο αυθαίρετος άρχοντας συνέχιζε να κάνει ότι γουστάρει και οι σωστοί και δίκαιοι… αυτοκτονούσανε! Αλλά τι να περιμένεις από έναν λαό που είναι πεπεισμένος ότι θα ξαναγεννηθεί σε καλύτερο περιβάλλον αν πεθάνει τιμητικά;

Για την τιμωρία, το έθεσα λίγο αόριστα. Στην Ιαπωνία, αυτά συνέβαιναν μόλις πριν 60 χρόνια. Οι πληγές είναι ακόμα φρέσκιες σε σχέση με την Δύση που είχε αφήσει αιώνες πίσω της κάτι τέτοιες πρακτικές. Επίσης, άλλο να σε πουλούσανε σκλάβο σε άλλη χώρα και άλλο να είσαι σκλάβος στην ίδια σου την χώρα. Γιατί η Ιαπωνία ήταν ένα απομονωμένο νησί ενώ η Δύση είναι ολόκληρη ήπειρος με πολύ μεγαλύτερη ποικιλομορφία σε λαούς και χώρες. Σκλάβος στον θείο σου; Τι ξεφτίλα ήταν αυτή;

Για την θρησκεία, αναφέρομαι στην αρνητική μορφή της που προκαλεί απωθημένα και όχι στην θετική που αναφέρεις. Γιατί κάθε θρησκεία έχει το darkside της. Για παράδειγμα, και ο Χριστιανισμός υποτίθεται ότι είναι η θρησκεία της αγάπης και της συγχώρεσης αλλά όταν την καταχράζονται κάποιοι, καταντάει μισαλλοδοξία, οπισθοδρόμηση, φόβητρο και εκμετάλλευση των αφελών στο να δίνουνε τα λεφτά τους και την ζωή τους για τα συμφέροντα των ισχυρών. Και για πες μου, οι περισσότεροι θρήσκοι Χριστιανοί, σε πια πλευρά από τις δυο ανήκουνε; Κάνε την αντιστοιχία με την Ιαπωνία.

Για τους Σαμουράι, αναφέρεσαι στους λίγους που σκύψανε το κεφάλι και βάλανε τα όπλα στην άκρη. Οι περισσότεροι το θεωρούσανε προσβολή να μην μπορούνε να αξιοποιούνε στην μάχη τις τεχνικές που φάγανε δεκαετίες να τελειοποιήσουνε. Η μάχη ήταν ο λόγος που ζούσανε ΚΑΙ είχανε μέσο για να γίνουνε πλουσιότεροι και διάσημοι. Αν θέλεις να κάνω κι έναν παραλληλισμό με την Ελλάδα, πως νομίζεις ότι νοιώθουνε όλοι οι αγρότες που πλέον το κράτος δεν παίρνει τις σοδιές τους γιατί βρίσκει το ίδιο προϊόν φθηνότερο από την άλλη άκρη του κόσμου; Πως λες σε έναν 40χρονο αγρότη που μόνο να οργώνει και να θερίζει ξέρει, ξαφνικά να αλλάξει επάγγελμα;

Για το ότι δεν έχουνε ελεύθερο χρόνο έχεις δίκιο και θα το προσθέσω.

Για την ισότητα των γυναικών, ισχύει ότι και με την τιμωρία. Έγινε πολύ γρήγορα και πολύ απότομα! Από φαλλοκρατική μοναρχία σε ισότιμη δημοκρατία σε μόλις λίγους μήνες ήταν τρέλα! Κοίτα τι γίνεται στο Ιράκ.Για το ρομάντζο, θα έλεγα ότι φέρνει περισσότερο στον σεβασμό παρά στο γλυκανάλατο δικό μας ύφος και δεν το θεωρώ «αγάπη» με τα Δυτικά σταθμά.

Για τα συνοικέσια, αυτό ισχύει σε όλον τον κόσμο και παντού προκαλεί απωθημένα
.……………….

Ayame, αναφέρεσαι στους ειρηνόφιλους ποιητές και καλλιτέχνες της Ιαπωνίας. Που τους βάζεις τους πολεμοχαρείς Σαμουράι; Αν ο Σαμουράι είχε δίψα να πάρει αντίπαλα κεφάλια ισχυρών πολεμιστών και να περάσει στην ιστορία, τα ποιηματάκια ή οι ελεγειακές εικόνες θα τον σταματούσανε; Εδώ φαντάσου ότι τον κώδικα τιμής του πολεμιστή, το πασίγνωστο και φιλειρηνικό Bushido, το έγραψε ένας Σαμουράι έμπορος που ποτέ του δεν σήκωσε πραγματικό σπαθί. Οι πραγματικοί Σαμουράι της εποχής του (λίγοι ήταν πλέον) θεωρούσανε το βιβλίο που έγραψε σαν «συμβουλές για αδερφάρες που κουβαλάνε σπαθιά και το παίζουνε Σαμουράι».

Τώρα για περισσότερα στοιχεία για την καταγωγή των ανιμέ και για graphicnovel, θα δω τι μπορώ να κάνω
.……………………….

Περιμένω απαντήσεις στα σχόλια μου. Δε βάζω περισσότερα μέχρι να λυθούνε όλες οι απορίες και οι διαφωνίες (bytheway, απομένουνε ακόμα 25 σελίδες).

[ayame]

Για τον πολεμοχαρή χαρακτήρα των Ιαπώνων δε νομίζω να είπα κάτι εντελώς αντίθετο από σένα roriconfan. Απλώς επισήμανα πως υπήρξαν κι εποχές όπου οι άνθρωποι(κυρίως οι αστοί) θέλησαν λίγη ησυχία ρε παιδί και παράλληλα μεγαλούργησαν. Πρώτη φορά η αστική τάξη είχε τα χρήματα να προωθήσει τη δική της τέχνη. Σε μια εποχή που όπως είπες κι εσύ κατέβασαν τα όπλα (ή τους αφόπλισαν, όπως θες πες το).
έχω μερικές ακόμα απορίες:

Οι γυναίκες στην Άπω Ανατολή ποτέ δεν προσπαθούσανε να φοράνε ρούχα που υπονοούσανε τα απόκρυφα μέρη τους χωρίς πρακτικά να τα δείχνουνε. Το γυμνό δεν ήταν ποτέ ανήθικο για να προσπαθούνε να το επιδείξουνε στα κρυφά.

Ισχύει; Σκέψου τις γκέισες, που ήταν έργα τέχνης κι αντικατόπτριζαν τη θελκτική γυναίκα στα μάτια των δυνατών... Από όσο ξέρω κι αυτές υπονοούσαν διάφορα με το ντύσιμό τους. Τα πόδια τους δεν ήταν ποτέ γυμνά -"μόνο οι μαϊμούδες τα έχουν", άφηναν τον καρπό τους να φαίνεται περιστασιακά για να διεγείρουν. Το ίδιο και με το λαιμό που φαινόταν απ' το κιμονό. Και όσον αφορά την κομμωτική υπήρχε ένα χτένισμα όπου τύλιγαν το μαλλι γύρω από ένα κόκκινο μαξιλαράκι έτσι ώστε να θυμίζει τη"σπηλιά"...ελπίζω να καταλαβαίνεις τι εννοώ.
Κι η άλλη απορία:

Όταν ένας χαρακτήρας έχει υπερδυνάμεις, τις έχει αποκτήσει σταδιακά με εκπαίδευση και συνήθως με την θέληση του. Σχεδόν πάντα, οι υπερδυνάμεις θεωρούνται ευλογία και οι χαρακτήρες κάνουνε ότι μπορούνε για να τις αξιοποιήσουνε και να γίνουνε οι καλύτεροι στον τομέα τους, ώστε να μείνουνε στην ιστορία. Η φυσιολογική ζωή είναι βαρετή.

Λές ότι αυτό ισχύει κατά κανόνα στα ανίμε, άρα το x/1999 & xxxholic είναι οι εξαιρέσεις μόνο;
Κατά τ' άλλα ,φοβερό γέλιο με τα σχόλιά σου για τις ηθικολογίες του Χριστιανισμού-πολύ εύστοχες.
Ευχαριστούμε πολύ. Συνέχισε
Άσχετο, πώς βάζουμε avatar?

[roriconfan]

Ayame, αυτό με τις γκέισες έχει ένα δίκιο. Αν και δε πρέπει να τις παίρνουμε σαν πόρνες πολυτελείας και ξελογιάστρες. Ηθοποιοί και καλλιτέχνες ήταν οι γυναίκες. Οι Αμερικάνοι τις καταστρέψανε την πιάτσα με τις βλακείες φήμες τους. Θα το πειράξω αυτό το κομμάτι στην έκθεση.

Για παραπάνω πληροφορίες για Ούκιο-ε δε κατάφερα να βρω. Καμία ιστοσελίδα ξέρει κανείς; (σιγά μη χάσει την ευκαιρία ο L)
Και για visual novel, να τι βρήκα.
......................

ΤΑΥΤΙΣΗ ΜΕΣΩ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗΣ

Η ταύτιση με τους χαρακτήρες των Anime ενέπνευσε τους κατασκευαστές παιχνιδιών να πάνε το όλο θέμα ένα βήμα παραπάνω και να φτιάξουνε βιντεοπαιχνίδια που προσφέρουνε μια σχετική αλληλεπίδραση του παίχτη με τους χαρακτήρες του σεναρίου. Με τα βιντεοπαιχνίδια, ο θεατής δεν παρακολουθεί απλά το σενάριο. Παίρνει τον έλεγχο τους και με επιλογές επηρεάζει την πορεία τους και βιώνει πιο ενεργά τις περιπέτειες τους. Οι βασικές κατηγορίες παιχνιδιών που έχουνε ύφος Anime είναι οι ακόλουθες:

Jrpg (JapaneseRolePlayingGames):Η πιο κλασική κατηγορία, όπως φαίνεται και από το όνομα (Παιχνίδια Ρόλων). Σε αυτά, ο παίχτης ελέγχει μια ομάδα ηρώων που σχεδόν πάντα πρέπει να σώσουνε τον κόσμο από κάποιον κακό. Οι πιο γνωστές σειρές τέτοιων παιχνιδιών (λόγω των πολλών παιχνιδιών που έχουνε βγάλει) είναι τα FinalFantasy και τα DragonQuest.

Θα μπορούσαμε να τα δούμε και σαν σειρές Shonen με αλληλεπίδραση.

Εδώ πρέπει να γίνει μια επισήμανση. Αν και στην Δύση υπάρχουνε παιχνίδια ρόλων (τα πιο γνωστά συστήματα κανόνων είναι τα Dungeons & Dragons και VampireTheMasquerade), η επιρροή που επιτρέπουνε τα Ιαπωνικά παιχνίδια ρόλων είναι πάρα πολύ περιορισμένη. Στα Δυτικά υπάρχουνε τεράστιοι και λεπτομερείς τρισδιάστατοι κόσμοι όπου μπορείς να φτιάχνεις τον βασικό χαρακτήρα όπως θέλεις (κλάση, εμφάνιση, ρούχα) και να επηρεάζεις την ροή της ιστορίας με πολλούς τρόπους. Στα Ιαπωνικά περιορίζεσαι στο να ελέγχεις τον εξοπλισμό που φοράνε και να βελτιώνεις τα στατιστικά τους ενώ τους κινείς μέσα σε έναν ψευδο-τρισδιάστατο χώρο με γραμμική πορεία. Δεν μπορείς με τίποτα να επηρεάσεις την προσωπικότητα τους ή την ιστορία γενικότερα. Αυτό φαινομενικά κάνει τα Δυτικά παιχνίδια ρόλων ανώτερα από τα Ιαπωνικά. Στην πραγματικότητα όμως, δεν υπάρχει καν σύγκριση.

Στα Δυτικά παιχνίδια ρόλων, ο χαρακτήρας είναι προέκταση του παίκτη και προβολή των γούστων του. Κοινώς, προβάλει τον εαυτό του μέσα στο παιχνίδι σαν Avatar. Επειδή οι περισσότεροι που παίζουνε παιχνίδια θέλουνε να γίνουνε οτιδήποτε δεν έχουνε στην πραγματικότητα, οι χαρακτήρες που παράγονται είναι κυρίως μόστρα και μούρη χωρίς καθόλου περιεχόμενο. Φυσικά όποιος είναι καλός στο role play μπορεί να φτιάξει ενδιαφέρον χαρακτήρες αλλά πόσοι τέτοιοι να υπάρχουνε;

Στα Ιαπωνικά παιχνίδια ρόλων, ο παίκτης ταυτίζεται με τον χαρακτήρα στο παιχνίδι. Κοινώς, γίνεται άλλος άνθρωπος και βιώνει την ιστορία άλλου. Οπότε αντί να προβάλει τον εαυτό του στο παιχνίδι σαν Avatar, αντιθέτως κυριεύεται (possessed) από έναν χαρακτήρα στο παιχνίδι και βιώνει τους πόθους και τα δράματα του. Και σε αντίθεση με τους τέλειους, πανέμορφους, πανίσχυρους και κυνικούς χαρακτήρες στην Δύση, εδώ οι χαρακτήρες έχουνε αδυναμίες, ανησυχίες και συναισθήματα. Οπότε, θέλοντας και μη, ελέγχεις κλαψιάρηδες ή δειλούς με τα αισθήματα τους χαρακτήρες.

Dating sims (Dating Simulations):Όπωςδηλώνεικαιτοόνομα, είναιπαιχνίδιαπροσομοίωσης. Παρόμοιαμετουςεξομοιωτέςαεροπλάνων, αυτοκινήτωνκαιπολέμου, τα Dating simsείναιεξομοιωτές… ραντεβού.

Θα μπορούσαμε να τα δούμε και σαν ρομαντικές σειρές DailyLife με αλληλεπίδραση.

Σε αυτά, ελέγχεις (κυρίως) έναν άντρα και με μορφή κουτιού με επιλογές αλληλεπιδράς με άλλους προσπαθώντας να διαλέξεις ανάμεσα σε μια ντουζίνα (κυρίως) κορίτσια ποιο θα σε ερωτευθεί για να βγείτε ραντεβού. Με το «ερωτευθεί» σημαίνει να επιλέγεις τις σωστές επιλογές, δηλαδή λες και να κάνεις πράγματα που τα βρίσκουνε τα κορίτσια ευχάριστα. Κάποια προσφέρουνε και στοιχεία ρόλων όπως στατιστικά (ομορφιά, γοητεία, λεφτά) και περιθώριο χρόνου για να κάνεις κάτι, ώστε να μην έχεις άπειρες ευκαιρίες για να πετύχεις αυτό που θέλεις ή για να μη μπορείς να το πετύχεις αμέσως. Το παιχνίδι τελειώνει με το να καταφέρεις είτε να παντρευτείς, είτε να κάνεις έρωτα με το κορίτσι που επέλεξες. Θεωρητικά, πρέπει να παίξεις το παιχνίδι πολλές φορές επιλέγοντας κάθε φορά διαφορετικό κορίτσι για να χαρείς πραγματικά το παιχνίδι και να ξεκλειδώσεις όλα τα μυστικά του (κοινώς, να ακολουθήσεις όλα τα διαφορετικά μονοπάτια στο σενάριο και να δεις όλους τους διαφορετικούς τερματισμούς).

Χαρακτηριστικό αυτών των παιχνιδιών είναι το ότι οι χαρακτήρες δεν έχουνε κίνηση. Τα φόντα είναι ακίνητες εικόνες και οι φιγούρες των χαρακτήρων απλά ανοιγοκλείνουνε το στόμα προτού αλλάξουνε στο άσχετο πόζα. Συνήθως, δεν ακούγονται καν οι διάλογοι. Αν και αυτό τα κάνει να φαντάζουνε χαζά, η ταύτιση με τον πρωταγωνιστή και ο απώτερος στόχος να κερδίσεις τα κορίτσια σε κάνει να το παραβλέπεις αυτό.

Τα Datingsims έχουνε πολλές υποκατηγορίες, με κυριότερες τις:

· BishojoGames: Κοινώς, είναι Moe με αλληλεπίδραση. Τα κορίτσια είναι η επιτομή της γλυκύτητας, τα τοπία είναι παραμυθένια και το ρομαντικό στοιχείο ονειρικό.

· Eroge ή H-games: Κοινώς, είναι Hentai με αλληλεπίδραση. Τα κορίτσια είναι φετιχιστικά ντυμένα και σου δίνονται εύκολα ή τα παγιδεύεις σε μαζοχιστικές καταστάσεις χωρίς φόβο να τιμωρηθείς. Στόχος είναι συνήθως να τα «σπάσεις» ώστε να σου γίνουνε πιστές ερωτικές σκλάβες.

Visual Novels:ΚάτιμεταξύJrpg καιDatingSims. Ελέγχεις χαρακτήρες που βιώνουνε μια περιπέτεια, μόνο που οι μάχες και οι διάλογοι γίνονται με επιλογές από κουτί. Κοινώς, είναι παιχνίδια Adventure και Point&Click με στατικές εικόνες και με συνήθως ρομαντικό ύφος. Θεωρούνται κατά πολύ ανώτερα των DatingSims, καθώς περιλαμβάνουνε πολύ όμορφα σενάρια, εκπληκτικούς και μεγάλους διάλογους και συνήθως περιλαμβάνουνε μυστήριο, δράση και δράμα.

[himawarinosekai]

Πωπωπω! Τι υπεράσπιση των καημένων Ιαπωνέζων είναι αυτή; Μην ακούσετε να τους κατηγορούνε, αμέσως γίνεστε δικηγόροι τους. Εντάξει, ας προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο…

Δεν είναι δικηγορία να θες να λέγεται η αλήθεια καλέ Ο_ο Το αντίθετο μάλιστα λολ!

Himawarinosekai, όσο κι αν το μασκαρεύανε, το seppuku ήταν αυτοκτονία. Τα περισσότερα seppuku γίνονταν με την θέληση του θύτη και όχι από διαταγή εκτέλεσης του αυτοκράτορα. Αντί να αντισταθούνε οι αδικημένοι στον τοπικό άρχοντα για τις αυθαιρεσίες του, ξεκοιλιάζονταν και τελείωσε. Αν και το παρουσιάζανε σαν τιμητικό θάνατο και αποφυγή εμφυλίου πολέμου, στην ουσία ήταν ευθυνοφοβία. Δεν λυνότανε έτσι τίποτα. Ο αυθαίρετος άρχοντας συνέχιζε να κάνει ότι γουστάρει και οι σωστοί και δίκαιοι… αυτοκτονούσανε! Αλλά τι να περιμένεις από έναν λαό που είναι πεπεισμένος ότι θα ξαναγεννηθεί σε καλύτερο περιβάλλον αν πεθάνει τιμητικά;

Κατ αρχήν το seppuku δεν επιτρεπόταν σε όλους. Ο κοινός χωριάτης δεν είχε τέτοια δικαιώματα. Κυρίως οι Σαμουράι και οι οικογένειές τους είχαν τέτοια προνόμια. Επίσης εσύ κι εγώ και ο κάθε δυτικός μπορεί να το λέει μασκάρεμα και βαρβαρότητα, αλλά γι' αυτούς ήταν μεγάλη τιμή. Μου είναι κι εμένα αδύνατον να το κατανοήσω, αλλά σημασία έχει ότι σ αυτόν τον πολιτισμό γεννήθηκε ως τιμή. Και ναι ο μέσος χωρικός δεν μπορούσε να αντισταθεί και να επαναστατήσει γιατί το σύστημα ήταν στρατοκρατούμενο.

Για την τιμωρία, το έθεσα λίγο αόριστα. Στην Ιαπωνία, αυτά συνέβαιναν μόλις πριν 60 χρόνια. Οι πληγές είναι ακόμα φρέσκιες σε σχέση με την Δύση που είχε αφήσει αιώνες πίσω της κάτι τέτοιες πρακτικές. Επίσης, άλλο να σε πουλούσανε σκλάβο σε άλλη χώρα και άλλο να είσαι σκλάβος στην ίδια σου την χώρα. Γιατί η Ιαπωνία ήταν ένα απομονωμένο νησί ενώ η Δύση είναι ολόκληρη ήπειρος με πολύ μεγαλύτερη ποικιλομορφία σε λαούς και χώρες. Σκλάβος στον θείο σου; Τι ξεφτίλα ήταν αυτή;

Ναι αυτά γίνονταν πρόσφατα στην Ιαπωνία γιατί η ιστορία της (από τότε που άρχισε να αναπτύσσει πολιτισμό) είναι συντομότερη. Από κει και πέρα συμφωνούμε.

Για την θρησκεία, αναφέρομαι στην αρνητική μορφή της που προκαλεί απωθημένα και όχι στην θετική που αναφέρεις. Γιατί κάθε θρησκεία έχει το darkside της. Για παράδειγμα, και ο Χριστιανισμός υποτίθεται ότι είναι η θρησκεία της αγάπης και της συγχώρεσης αλλά όταν την καταχράζονται κάποιοι, καταντάει μισαλλοδοξία, οπισθοδρόμηση, φόβητρο και εκμετάλλευση των αφελών στο να δίνουνε τα λεφτά τους και την ζωή τους για τα συμφέροντα των ισχυρών. Και για πες μου, οι περισσότεροι θρήσκοι Χριστιανοί, σε πια πλευρά από τις δυο ανήκουνε; Κάνε την αντιστοιχία με την Ιαπωνία.

Δεν μπορώ να κάνω αντιστοιχία για τον απλούστατο λόγο ότι τα αρνητικά των θρησκειών της Ιαπωνίας που ανέφερες, ακόμα και αν είναι αληθή, δεν βρίσκουν εφαρμογή, καθώς ο μέσος Ιάπωνας είναι άθεος πια. Ο Κομφουκιανισμός βρίσκει εφαρμογή πια μόνο σε παραδοσιακά στοιχεία του πολιτισμού τους.

Για τους Σαμουράι, αναφέρεσαι στους λίγους που σκύψανε το κεφάλι και βάλανε τα όπλα στην άκρη. Οι περισσότεροι το θεωρούσανε προσβολή να μην μπορούνε να αξιοποιούνε στην μάχη τις τεχνικές που φάγανε δεκαετίες να τελειοποιήσουνε. Η μάχη ήταν ο λόγος που ζούσανε ΚΑΙ είχανε μέσο για να γίνουνε πλουσιότεροι και διάσημοι. Αν θέλεις να κάνω κι έναν παραλληλισμό με την Ελλάδα, πως νομίζεις ότι νοιώθουνε όλοι οι αγρότες που πλέον το κράτος δεν παίρνει τις σοδιές τους γιατί βρίσκει το ίδιο προϊόν φθηνότερο από την άλλη άκρη του κόσμου; Πως λες σε έναν 40χρονο αγρότη που μόνο να οργώνει και να θερίζει ξέρει, ξαφνικά να αλλάξει επάγγελμα;

Αναφέρομαι στην πλειοψηφία που δεν έσκυψε το κεφάλι καθόλου. Απλώς η περίοδος Τοκουγκάουα ήταν ειρηνική, δεν υπήρχαν πόλεμοι και έτσι έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στην τέχνη. Όπως προανέφερα, έκαναν μεγάλο καλό στον πολιτισμό της Ιαπωνίας. (και για να απαντήσω στην ερώτησή σου, ναι ο αγρότης αν του στερησεις το χωράφι του θα αλλάξει επάγγελμα για να μείνει ζωντανός.)

Για την ισότητα των γυναικών, ισχύει ότι και με την τιμωρία. Έγινε πολύ γρήγορα και πολύ απότομα! Από φαλλοκρατική μοναρχία σε ισότιμη δημοκρατία σε μόλις λίγους μήνες ήταν τρέλα! Κοίτα τι γίνεται στο Ιράκ.Για το ρομάντζο, θα έλεγα ότι φέρνει περισσότερο στον σεβασμό παρά στο γλυκανάλατο δικό μας ύφος και δεν το θεωρώ «αγάπη» με τα Δυτικά σταθμά.

Δεν υπάρχει αγάπη με κάποια σταθμά. Η αγάπη είναι παγκόσμια αξία και υπάρχει ανεξάρτητα απ' τους κοινωνικούς κανόνες. Όσο και να στην απαγορεύουν, αργά ή γρήγορα θα την νιώσεις. Είναι φυσική ανάγκη. Επίσης να προσθέσω ότι μπορεί επιφανειακά να ήταν φαλλοκρατική κοινωνία (όπως και η Ελλάδα) αλλά στην πράξη η γυναίκα έκανε το δικό της (όπως και στην Ελλάδα)
Και για να μη μιλάω στον αέρα, η κύρια γραπτή πηγή μου είναι η Ιστορία του Παγκόσμιου Πολιτισμού του Will Durant. Αν πέσει στα χέρια σας, την συνιστώ ανεπιφύλακτα.

[ayame]

Πρώτα απ' όλα arigato gozaimasu! ( για τα visual novel etc.)
Έπειτα θα φανώ λίγο σπαστικιά αλλά δε μπορώ να συγκρατήσω το δασκαλιλίκι που μου βγαίνει-δες το ως ορθρογραφική επιμέλεια-
το πως ,όταν εισάγει πλάγια ερωτηματική τονίζεται και το ότι=οτιδήποτε παίρνει υποδιαστολή (μην παρεξηγείς, οι παρατηρήσεις είναι καλοπροαίρετες)
Και μιας που λέμε περί γλώσσας όλες οι γλώσσες έχουν το γλωσσικό αυθαίρετο , το οποίο άρεται στις παράγωγες, σύνθετες και ηχοποίητες λέξεις. Επίσης η αγγλική κι η γερμανική δεν πηγάζουν απ' τη μαμά λατινική, αν κι έχουν δανειστεί πολλές λέξεις απ' αυτήν. Και ναι οι λαοί αυτοί δε συνειδητοποιούν την ετυμολογία των λέξεων, αλλά σ' αυτό δεν φταίει η γλώσσα παρά οι άνθρωποι που δεν τη μελετούν π.χ. consequence, Konsequenz < συνέπειες, συν + έπομαι> con+ sequor
Κάλή συνέχεια

[roriconfan]

Ayame: Λές ότι αυτό ισχύει κατά κανόνα στα ανίμε, άρα το x/1999 & xxxholic είναι οι εξαιρέσεις μόνο;


Ρώτησες αν το Χ/1999 είναι εξαίρεση στο αν αρέσουνε στους Ιάπωνες οι υπερδυνάμεις. Η απάντηση είναι «όχι»! Για τους χαρακτήρες, δεν ήτανε οι υπερδυνάμεις που τους χαλάγανε αλλά το καθήκον που τους έπεσε στους ωμούς, να κρίνουνε το μέλλον της ανθρωπότητας. Δεν έλεγαν «δε μου αρέσει που κάνω ΝΑ και πέφτει το κτήριο». Έλεγαν «δε μου αρέσει που όλοι βασίζονται πάνω μου για να σώσω ή καταστρέψω τον κόσμο».

Όσο για το xxxholic, σιγά τ’αυγά! «Αχ! Δε μου αρέσει που βλέπω φαντάσματα! Χάρη σε αυτό βέβαια βρήκα δουλειά σε μια σεξοβόμβα μάγισσα που μου την πέφτει κάθε τόσο αλλά ποιος νοιάζεται…» Κοινώς, είναι φετιχιστική σειρά που δεν έχει καμία σχέση το δράμα του πρωταγωνιστή. Για το οφθαλμόλουτρο μας γίνονται όλα.

Και βασικά, ΟΛΕΣ οι σειρές των CLAMP περισσότερο οφθαλμόλουτρο είναι παρά κωμωδίες και δράματα.

[ayame]

Ok δε λέω είναι και οφθαλμόλουτρο. Αλλά δεν είναι άδειο περιεχομένου! Έχει ωραίο φιλοσοφικό υπόβαθρο κ απλώς επενδύεται και με κάποια αισθητική. Δεν είναι όμως μόνο eye candy.

[roriconfan]

Himawarinosekai: Δεν μπορώ να κάνω αντιστοιχία για τον απλούστατο λόγο ότι τα αρνητικά των θρησκειών της Ιαπωνίας που ανέφερες, ακόμα και αν είναι αληθή, δεν βρίσκουν εφαρμογή, καθώς ο μέσος Ιάπωνας είναι άθεος πια. Ο Κομφουκιανισμός βρίσκει εφαρμογή πια μόνο σε παραδοσιακά στοιχεία του πολιτισμού τους.

Πάρτο ανάποδα τότε. Οι Ιάπωνες ήταν ανέκαθεν άθεοι. Απλά, παλαιότερα ήταν αμόρφωτοι, αρά δεισιδαίμονες, αρά δίνανε υπερφυσικές δυνάμεις στις δυνάμεις της φύσης και στους αυτοκράτορες τους. Πάρτο και χρονολογικά. Αν και έχουνε λίγη σχέση με το πώς ήτανε στην φεουδαρχική περίοδο, το βάρος της ίδιας τους της ιστορίας τους επηρεάζει ούτως ή άλλος ακόμα και σήμερα.

[josito]

Φιλε,τι να πω!
Ενα μεγαλο μπραβο που εκατσες και ασχοληθηκες και μπηκες στον κοπο να γραψεις ολα αυτα! Πραγματικα,πολυ ενδιαφεροντα ολα!
Μαθαινει κανεις μεσα απο ποιες κοινωνικες συνθηκες γεννηθηκαν τα anime και τα manga!
ΥΓ:Osamu Tezuka! Ενας αυμνηστος δημιουργος που θα ηθελα να τον ειχα δει απο κοντα να σχεδιαζει! (Λιγο δυσκολο πλεον).

[himawarinosekai]

Πάρτο ανάποδα τότε. Οι Ιάπωνες ήταν ανέκαθεν άθεοι. Απλά, παλαιότερα ήταν αμόρφωτοι, αρά δεισιδαίμονες, αρά δίνανε υπερφυσικές δυνάμεις στις δυνάμεις της φύσης και στους αυτοκράτορες τους. Πάρτο και χρονολογικά. Αν και έχουνε λίγη σχέση με το πώς ήτανε στην φεουδαρχική περίοδο, το βάρος της ίδιας τους της ιστορίας τους επηρεάζει ούτως ή άλλος ακόμα και σήμερα.

Μα δεν ήταν ανέκαθεν άθεοι...Πώς να το πάρω ανάποδα?
Αμόρφωτοι και δεισιδαίμονες ήταν όλοι οι λαοί ανά εποχές....αλλά τις υπερφυσικές δυνάμεις στη φύση δεν τις έδιναν λόγω αμορφωσιάς...Ο σιντοϊσμός ήταν θρησκεία με επιρροές από βουδισμό....Και όταν ζεις σε μια χώρα γεμάτη ακραία φυσικά φαινόμενα είναι λογικό να θεοποιείς τα στοιχεία της φύσης, όχι αμορφωσιά.
Με την τελευταία πρόταση συμφωνώ.

Ίσως, θα ήταν προτιμότερο, αν ήθελες, να παρέθετες τις ιστορικές πηγές σου εκτός αν απλώς παραθέτεις μόνο τις δικές σου προσωπικές απόψεις για το τί νομίζεις ότι συμβαίνει στην Ιαπωνία σ' αυτό το thread (πράγμα θεμιτό). Αν ισχύει μόνο το δεύτερο, τότε όλα όσα σου απάντησα μέχρι τώρα, αν και αληθή είναι άχρηστα

[roriconfan]

Έγγυρες πηγές πέρα από την βιβλιογραφία δεν μπορώ να δώσω. Ότι είναι προσωπικές απόψεις στο σύνολο όλα, οκ, παραδέχομαι ότι είναι. Δεν έκανα copy το κείμενο από αλλού, ούτε κατάπια ασυνείδητα ότι διάβασα.

Κοινώς, ότι γράφω δεν είναι νόμος. Είναι η προσωπική μου γνώμη κόσμε! Απλά την κόβω αρκετά κοντά στην πραγματικότητα. Και υπ'οψην ότι αφού μιλάμε για σχεδιαστές και anime, η πραγματικότητα είναι ένα Μάτριξ μετά από λίγο.

[roriconfan]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ CARTOONS ΚΑΙ ΑΝΙΜΕ


Κινήσεις Χειλιών: Στα Cartoons, οι χαρακτήρες κινούνε σχετικά σωστά το στόμα τους ανάλογα με το ότι λένε (το στόμα κάνει πολλαπλές κινήσεις που ακολουθούνε την ομιλία). Στα Anime, οι χαρακτήρες κυρίως ανοιγοκλείνουνε το στόμα τους χωρίς να έχει καμία σχέση το τι λένε (το στόμα κάνει λιγοστές σε ποικιλία κινήσεις που δεν ακολουθούνε την ομιλία). Αυτό κάνει την ομιλία στα Cartoons πιο πιστευτή και πιο μελετημένη απ’ ότι στα Anime. Αν ποτέ όμως πρέπει να μεταγλωττιστεί η σειρά, το πρόβλημα γίνεται ολοφάνερο στα Cartoons καθώς η ομιλία σε άλλη γλώσσα δεν ακολουθεί πλέον τα λόγια. Στα Anime δεν υπάρχει πρόβλημα αφού εξ’ αρχής δεν υπήρχε μεγάλη ακολουθία στα λόγια.

Διαδικασία Ομιλίας: Στα Cartoons, οι ηθοποιοί που δίνουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες (voice actors), ηχογραφούνε τα λόγια τους πριν γίνει η σχεδίαση των χαρακτήρων. Έπειτα, οι σχεδιαστές των χαρακτήρων (animators) προσαρμόζουν τις κινήσεις και τους μορφασμούς των χαρακτήρων ώστε να κινούνται ανάλογα με τα λόγια. Το αποτέλεσμα είναι να δυσκολεύονται οι σχεδιαστές στην δουλειά τους επειδή πρέπει να βασίζονται στα λόγια. Οι χαρακτήρες με την σειρά τους μοιάζουν σε συμπεριφορά στους ηθοποιούς, αφού εμποτίζεται στην φωνή τους η συμπεριφορά του ηθοποιού. Στα Anime, οι ηθοποιοί που δίνουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες, ηχογραφούνε τα λόγια τους αφού γίνει η σχεδίαση των χαρακτήρων. Δηλαδή πρέπει να προσαρμόζουν τον τόνο και τον ρυθμό της φωνής τους ώστε να ακολουθούνε τα λόγια των χαρακτήρων. Το αποτέλεσμα είναι να δυσκολεύονται οι ηθοποιοί στην δουλειά τους επειδή πρέπει να βασίζονται στην εικόνα. Οι χαρακτήρες με την σειρά τους μοιάζουν σε συμπεριφορά στους σχεδιαστές, αφού εμποτίζεται στην σχεδίαση τους η συμπεριφορά του σχεδιαστή.

Διάσημες Φωνές: Στα Cartoons, συνηθίζεται να χρησιμοποιούνε φωνές διάσημων ηθοποιών του κινηματογράφου για να ανεβεί η ποιότητα των χαρακτήρων και η ακροαματικότητα της σειράς. Πολύ συχνά, οι μεγάλοι βλέπουνε ταινίες Cartoon μόνο και μόνο για να ακούσουνε την φωνή του ηθοποιού και όχι για την ταινία καθεαυτή. Οι χαρακτήρες στα Cartoons καταλήγουν να είναι συχνά καρικατούρες (απομιμήσεις) των ηθοποιών. Στα Anime, δεν χρησιμοποιούνε φωνές ηθοποιών του κινηματογράφου αλλά ηθοποιούς φωνητικών (δηλαδή άτομα με ωραία χροιά φωνής). Κάθε χαρακτήρας στα Anime είναι ξεχωριστός κι ας του δίνει το ίδιο άτομο την φωνή γιατί έχει σχεδιαστεί από πριν και ο ηθοποιός φωνητικών προσαρμόζεται στον χαρακτήρα για να του δώσει φωνή (θα έχετε προσέξει πόσο ψεύτικες είναι οι αγγλικές φωνές σε πολλές μεταγλωττίσεις. Είναι γιατί δεν μπαίνουν στον κόπο να προσαρμόζονται οι ηθοποιοί φωνητικών στους χαρακτήρες).

Τραγούδι: Στα Cartoons, υπάρχει το στερεότυπο να γίνονται μιούζικαλ κατά καιρούς (να τραγουδάνε οι χαρακτήρες το τι θέλουν να κάνουνε). Οπότε βοηθάει να είναι οι ηθοποιοί φωνητικών και καλοί στο τραγούδι. Στα Anime, δεν τραγουδάνε οι χαρακτήρες σε στυλ μιούζικαλ αλλά στα τραγούδια όταν ξεκινάει ή τελειώνει η σειρά. Στις περιπτώσεις που στην Ιαπωνία κάποιοι ηθοποιοί φωνητικών είναι καλοί τραγουδιστές αλλά και πολύ όμορφοι, κάνουνε πολλούς δίσκους και περιοδείες. Κάνουνε ολόκληρη καριέρα που οι ηθοποιοί φωνητικών στην Δύση μόνο να ονειρεύονται μπορούνε. Δυστυχώς, η οικονομική απολαβή από όλη αυτήν την φασαρία είναι πολύ μικρότερη σε αντιστοιχία με αυτήν της Δύσης.

Τόνος Φωνής: Στα Cartoons, οι χαρακτήρες που είναι παιδιά έχουνε γλυκιά ψιλή φωνή, οι γυναίκες ήρεμη ευγενική φωνή και οι άντρες βαριά και μάγκικη φωνή. Στα Anime, και τα παιδιά αλλά και οι γυναίκες έχουνε γλυκιά ψιλή φωνή και σπάνια ευγενική ενώ οι άντρες έχουνε λιγότερο βαριά φωνή και μιλάνε γρήγορα. Πολλές φορές μάλιστα, τα αγόρια έχουνε κοριτσίστικη φωνή (κυριολεκτικά, τους δίνει φωνή γυναίκα voice actor). Οι Ιάπωνες έχουνε γενικώς ψιλότερες φωνές από τους Δυτικούς και προτιμάνε τις γυναίκες να παιδιαρίζουν ακόμα και όταν ενηλικιωθούνε. Αυτό αφήνει την εντύπωση στους Δυτικούς ότι οι Ιάπωνες είναι νευρόσπαστοι και φωνακλάδες με ψυχολογικά προβλήματα και στους Ιάπωνες ότι οι Δυτικοί είναι νωχελικοί και άτονοι που πουλάνε μαγκιά.

[Anyparktos]

Για την θρησκεία, αναφέρομαι στην αρνητική μορφή της που προκαλεί απωθημένα και όχι στην θετική που αναφέρεις. Γιατί κάθε θρησκεία έχει το darkside της. Για παράδειγμα, και ο Χριστιανισμός υποτίθεται ότι είναι η θρησκεία της αγάπης και της συγχώρεσης αλλά όταν την καταχράζονται κάποιοι, καταντάει μισαλλοδοξία, οπισθοδρόμηση, φόβητρο και εκμετάλλευση των αφελών στο να δίνουνε τα λεφτά τους και την ζωή τους για τα συμφέροντα των ισχυρών. Και για πες μου, οι περισσότεροι θρήσκοι Χριστιανοί, σε πια πλευρά από τις δυο ανήκουνε; Κάνε την αντιστοιχία με την Ιαπωνία.

Να σου πω την αλήθεια όλο το post δεν το διάβασα αλλά σ'αυτό το τελευταίο ερώτημα θες απάντηση?Και αν ναι,πως ορίζεις τον "θρήσκο χριστιανό" και πως τον θρήσκο άνθρωπο???

[roriconfan]

Φίλτατε MeLovesNeliel,

Όχι, δεν περιμένω απάντηση. Ρητορική ερώτηση ήταν.

Ο μέσος θρήσκος Χριστιανός για εμένα είναι εκείνες οι μαυροφορούσες γιαγιάδες που πάνε 3 φορές την βδομάδα εκκλησία, προσεύχονται συνέχεια, πάνε σε όλα τα τάματα / προσκυνήματα, ξέρουνε απ’ έξω τους ύμνους και νηστεύουνε τον μισό χρόνο.

Ο θρήσκος άνθρωπος χωρίζεται σε επίπεδα πίστης (κακό συνήθειο όλα με επίπεδα να τα κατατάσσω).
Ο «λίγο θρήσκος» είναι αυτός που γνωρίζει τα βασικά της θρησκείας του αλλά δεν χαλάει την ζαχαρένια του με το να τηρεί τις διδαχές της. Και που βασικά δεν κατανοεί ή αδιαφορεί για το πραγματικό νόημα της.
Ο «κάπως θρήσκος» είναι αυτός που ακολουθεί το ποτάμι και κάνει ότι κάνουνε και οι άλλοι τηρώντας τα θρησκευτικά τυπικά, απλά για να έχει την εύνοια τους ή για να αποφύγει την κριτική τους. Κι αυτός δεν κατανοεί το πραγματικό νόημα αλλά ενδιαφέρεται στο να το πράττει, έστω και παθητικά ή επιφανειακά.
Ο «πολύ θρήσκος» είναι αυτός που τηρεί φανατικά όλα τα θρησκευτικά τυπικά. Κατανοεί το πραγματικό νόημα και το πράττει ενεργητικά και εκούσια. Συχνά όμως ανακατεύει τους εξωτερικούς τύπους με την ουσία και χάνει το «πραγματικό» νόημα. Είναι κολλημένος, αμετανόητος, στενόμυαλος και αδιαλλακτικός προς άλλες θρησκείες και ιδέες.
Ο «πραγματικός θρήσκος» είναι σαν τον «πολύ θρήσκο» αλλά δεν είναι κολλημένος. Είναι ανοικτός στον διάλογο και στην μελέτη άλλων θρησκειών και ιδεών. Και δεν έχει καν την ψευδαίσθηση ότι η πίστη καθορίζεται από την φανατική εφαρμογή των εξωτερικών τύπων. Πιο πολύ εφαρμόζει την πίστη του στην καθημερινή του ζωή, με την στάση του προς τους συνανθρώπους του και όχι μόνο μέσα στους ναούς.

[Kenny]

Off-topic μεν, αλλά...

Ο «πραγματικός θρήσκος» είναι σαν τον «πολύ θρήσκο» αλλά δεν είναι κολλημένος. Είναι ανοικτός στον διάλογο και στην μελέτη άλλων θρησκειών και ιδεών. Και δεν έχει καν την ψευδαίσθηση ότι η πίστη καθορίζεται από την φανατική εφαρμογή των εξωτερικών τύπων. Πιο πολύ εφαρμόζει την πίστη του στην καθημερινή του ζωή, με την στάση του προς τους συνανθρώπους του και όχι μόνο μέσα στους ναούς.

"θρήσκος" και "ανοιχτός σε διάλογο" δεν συνδυάζονται. Η έννοια "θρήσκος" εμπεριέχει την έννοια του φανατικού. Ο διαλακτικός πιστός λέγεται θρησκευόμενος.