164 replies to this topic

[himawarinosekai]

είναι μια από τις πιο περίπλοκες γλώσσες στον κόσμο.

Θες να πεις μια απ τις απλούστερες γλώσσες στον κόσμο. Αν έχεις παίξει με τουβλάκια μικρός θα καταλαβεις τί εννοώ.

οι σειρές με παρόμοια θεματολογία και σενάριο δύσκολα γίνονται κουραστικές ή επαναλαμβανόμενες

Αυτό είναι υποκειμενικό. Τα κλισέ πάνε κι έρχονται. Σε πολλά είδη αν έχεις δει ένα τα χεις δει όλα.

έχει γραμματική που δεν επικεντρώνεται σε φυλετικό καθορισμό. Δεν υπάρχουν γένη (αρσενικό, θηλυκό) και δεν μπορείς να καταλάβεις από τα λεγόμενα κάποιου αν αναφέρεται σε έναν άνδρα ή σε μια γυναίκα

Η γραμματική δεν έχει γένη αλλά όλα τα άλλα έχουν. Δεν ξερω αν υπάρχει άλλη γλώσσα τόσο προσανατολισμένη στον διαχωρισμό των φύλων αφενός και των τάξεων αφετέρου όπως αναφέρεις παρακάτω. Μην ξεχνάς ότι τα άνιμε δεν χρησιμοποιούν την σωστή καθομιλουμένη.

Δεν μπορείς γενικά να καταλάβεις σε τί αναφέρονται τις περισσότερες φορές γιατί παραλείπουν ρήματα υποκείμενα ακόμα και τα μόρια. Δεν έχει σχέση με την έλλειψη γενων.

L:

Kαι δεν καταλαβα γιατι να εχει σχεση η αρχαια ελληνικη με την ιαπωνικη και να μην εχει και η γερμανικη, μιας και μοιαζει με τα αρχαια ελληνικα. Σε σχεση με τη νεα ελληνικη μαλιστα η γερμανικη και η γαλλικη την ξεπερνανε σε λεξιλογιο

H γερμανική μοιάζει με την αρχαία ελληνική κυρίως στην γραμματική (πχ Δοτική). Η Ιαπωνική όμως της μοιάζει πολύ στη σύνταξη. Οι Ιάπωνες σκέφτονται για να μιλήσουν όπως οι αρχαίοι Έλληνες (χοντρά χοντρά) πχ προτιμούν τις μετοχές στην σύνταξή τους.
Δεν ξέρω που το διάβασες αυτό για το λεξιλόγιο και πόσο έγκυρο είναι. Η γλώσσα μας επειδή είναι γεμάτη σύνθετα (μοιάζει και σ αυτό με τα Ιαπωνικά) και λόγω της μεγαλύτερης ιστορίας της, είναι πιο λογικό να έχει περισσότερα παράγωγα και μεγαλύτερο πλούτο λεξιλογίου.

[Petran79]

H γερμανική μοιάζει με την αρχαία ελληνική κυρίως στην γραμματική (πχ Δοτική). Η Ιαπωνική όμως της μοιάζει πολύ στη σύνταξη. Οι Ιάπωνες σκέφτονται για να μιλήσουν όπως οι αρχαίοι Έλληνες (χοντρά χοντρά) πχ προτιμούν τις μετοχές στην σύνταξή τους.
Δεν ξέρω που το διάβασες αυτό για το λεξιλόγιο και πόσο έγκυρο είναι. Η γλώσσα μας επειδή είναι γεμάτη σύνθετα (μοιάζει και σ αυτό με τα Ιαπωνικά) και λόγω της μεγαλύτερης ιστορίας της, είναι πιο λογικό να έχει περισσότερα παράγωγα και μεγαλύτερο πλούτο λεξιλογίου.

το κακο με τη ΝΕΑ ελληνικη ειναι η διαμαχη μεταξυ δημοτικης και καθαρευουσας με συνεπεια να κατασκευαστουν πολλες τεχνητες λεξεις απο την αττικη διαλεκτο που ουδεμια σχεση ειχαν με την καθομιλουμενη. Ασε και τα δανεια απο τις αλλες γλωσσες για τους διαφορους επιστημονικους ορους και οχι μονο. Οτι δανειστηκαν οι αλλες γλωσσες απο τα αρχαια ελληνικα και τα λατινικα το δανειζομαστε απο εκεινες ξανα.

Ως ενιαια γλωσσα (Αρχαια, Μεσαιωνική, Σύγχρονη) η ελληνικη ειναι πλουσιοτερη αλλά αν λάβεις μονο τη Νεα Ελληνική υποψη, δηλ αυτη που μιλαμε οι περισσοτεροι, τότε υστερεί σε σχεση με τη σύγχρονη αγγλικη, γαλλική και γερμανική γλώσσα. Αυτοί δεν είχαν το γλωσσικό ζήτημα σε τόσο μεγάλο βαθμό όσο εδώ.

Βεβαια θα μπορουσε να ειναι και χειροτερα (βλεπε Ιρλανδια)

[roriconfan]

Α, ωραία, το γυρίσαμε στο γλωσσικό ζήτημα το θέμα! Δε ποστάρω περισσότερα μέχρι να λυθεί αυτό το θέμα. Και δεν με ενοχλεί αν θα είναι off topic για μερικές σελίδες.

Himawarinosekai, πως λες ότι είναι εύκολη η Ιαπωνική γλώσσα από την στιγμή που έχουνε εκατοντάδες χιλιάδες διαφορετικά σύμβολα ενώ εμείς έχουμε μόλις μια 20ρια; Εκτός κι αν αναφέρεσαι σε HIRAGANA / KATAGANA ή όπως προφέρονται τέλως πάντων, που το γυρνάνε σε φωνητικές συλλαβές και όχι σε ιδεογράμματα.

[Petran79]

απο τη στιγμή που το επίπεδο ενός καρτούν σχετίζεται και με τη γλώσσα που μιλάμε (ειλικρινά πρώτη φορά το ακούω) γιατί όχι.

Η ιαπωνική όντως θέλει μεγαλύτερο χρόνο εκμάθησης από τις δυτικές γλώσσες αλλά από εκεί και έπειτα το αν είναι δυσκολότερη στη χρήση, αυτό είναι άλλο θέμα.

Παντως το οτι ο Ευρωπαικος κινηματογραφος αλλα και το ανιματιον ειναι γνωστα στην Ιαπωνια λεει πολλα. Kαι ο Takahata ειναι αποφοιτος Γαλλικης Λογοτεχνίας.

Ειπαμε αν αναφερεσε μονο στα αμερικανικα καρτουν της πρωινης ζωνης τοτε δεν υπαρχει συγκριση. Αλλα αν θες να τα συγκρινεις, επελεξε αναλογα ανιμε με SD σχεδιασμό και για μικρες ηλικιες. Θα δεις οτι δεν διαφερουν και πολυ.

Αν κρινουμε μια χωρα μονο απο τα πρωινα καρτουν που δειχνουν τα καναλια, τοτε ζητω που καηκαμε. Γιατι και απο Ιαπωνια δεν δειχνουν τιποτα καλυτερο.

[himawarinosekai]

το κακο με τη ΝΕΑ ελληνικη ειναι η διαμαχη μεταξυ δημοτικης και καθαρευουσας με συνεπεια να κατασκευαστουν πολλες τεχνητες λεξεις απο την αττικη διαλεκτο που ουδεμια σχεση ειχαν με την καθομιλουμενη. Ασε και τα δανεια απο τις αλλες γλωσσες για τους διαφορους επιστημονικους ορους και οχι μονο. Οτι δανειστηκαν οι αλλες γλωσσες απο τα αρχαια ελληνικα και τα λατινικα το δανειζομαστε απο εκεινες ξανα.

Ως ενιαια γλωσσα (Αρχαια, Μεσαιωνική, Σύγχρονη) η ελληνικη ειναι πλουσιοτερη αλλά αν λάβεις μονο τη Νεα Ελληνική υποψη, δηλ αυτη που μιλαμε οι περισσοτεροι, τότε υστερεί σε σχεση με τη σύγχρονη αγγλικη, γαλλική και γερμανική γλώσσα. Αυτοί δεν είχαν το γλωσσικό ζήτημα σε τόσο μεγάλο βαθμό όσο εδώ.

Βεβαια θα μπορουσε να ειναι και χειροτερα (βλεπε Ιρλανδια)

Συμφωνώ με αυτά που λες και σε σχέση με τα αντιδάνεια. Αποδεικνύουν και το πόσο εύπλαστη είναι η γλώσσα μας. Είναι αλήθεια ότι ο αριθμός των λέξεων που χρησιμοποιούμε καθημερινά είναι περιορισμένος αλλά το ίδιο ισχύει σε όλες τις χώρες. Δεν μπορείς να συμπεράνεις τον πλουτο του λεξιλογίου μιας γλώσσας απ' την ποσότητα που χρησιμοποιεί ο μέσος άνθρωπος. Το θέμα είναι τί υπάρχει στο οπλοστάσιό της. Απλώς είδαμε το θέμα από διαφορετική σκοπιά ^^

Himawarinosekai, πως λες ότι είναι εύκολη η Ιαπωνική γλώσσα από την στιγμή που έχουνε εκατοντάδες χιλιάδες διαφορετικά σύμβολα ενώ εμείς έχουμε μόλις μια 20ρια; Εκτός κι αν αναφέρεσαι σε HIRAGANA / KATAGANA ή όπως προφέρονται τέλως πάντων, που το γυρνάνε σε φωνητικές συλλαβές και όχι σε ιδεογράμματα.

Ο βαθμός δυσκολίας μιας γλώσσας δεν κρίνεται μόνο απ' τους χαρακτήρες που χρησιμοποιούν οι ομιλούντες για να τη γράφουν.

Η αλήθεια είναι ότι οι Ιάπωνες αναγκάστηκαν αφού εισήγαγαν τα ιδεογράμματα απ' τους Κινέζους, να σχηματίσουν και δικό τους αλφάβητο (χιραγκάνα-κατακάνα) διότι οι δυο γλώσσες έχουν πολύ διαφορετική δομή και γραμματική. Τα ιαπωνικά ιδεογράμματα αν δεν κάνω λάθος είναι γύρω στα 10.000 αλλά ο μέσος Ιάπωνας ξέρει 2.000. Πέρα απ' αυτά η γλώσσα έχει ελάχιστη γραμματική και πολύ απλό συντακτικό. Οι περισσότερες λέξεις της είναι σύνθεση δυο ή περισσότερων ιδεογραμμάτων. Αυτό συνεπάγεται ότι αν ξέρεις τα 2.000 ιδεογράμματα, μπορείς να καταλάβεις και την πιο δύσκολη λέξη!!!!! (Γιουπιιιι!!!!)

Αντίθετα, η ελληνική γλώσσα αν και γράφεται μόνο με 24 χαρατήρες, έχει εξαιρετικά πλούσια γραμματική και συντακτικό. Οι μη σύνθετες λέξεις μας είναι πολύ περισσότερες ενώ οι σύνθετες, λόγω της αρχαίας ιστορίας μας έχουν χάσει πια το αρχικό τους νόημα και είναι δύσκολο να συμπεράνεις το νόημά τους μόνο απ' τα σύνθετα. Πραγματικά δεν εχω συναντήσει ακόμα πιο δύσκολη, πλούσια, ευέλικτη και πλήρη γλώσσα. (Γι' αυτό και σύντομα θα γίνει επίσημη γλώσσα προγραμματισμού, ή τουλάχιστον έτσι διάβασα) Και ναι τα Ιαπωνικά μπροστά της φαίνονται παιδικά (χωρίς να υποτιμώ την ομορφιά τους ως γλώσσας)

[roriconfan]

L: μιας που μιλαγες για βουδισμο οι ανιματερ οπως λεει και ο διαλογος αντι να εστιαστουν στις ατομικες τους ικανοτητες οπως στη Δυση, προτιμουν να μαθουν την τεχνικη και να αφιερωθουν στον κοινο σκοπο να παραγουν εργο, ανεξαρτητως τι θα ειναι αυτό δηλ. από καλλιτεχνικο μεχρι hentai. Για αυτο και στην Ασια δουλευουν σα σκυλια.

Roriconfan: Καλό αυτό. Ποτέ μου δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Θα το πετάξω μέσα στην Ηθική και στην Θρησκεία για να κολλάει.

L: οσο για τα ανιμε, προσπαθουν να ειναι τοσο πρωτοτυπα που πολλες φορες αυτο καταντα κοινοτυπια.

Roriconfan: Μη σώσει τότε και σταματήσουν να είναι… κοινότυπα.

L: Αυτο με το φυλετικο καθορισμο δεν το καταλαβα σε σχεση με τις λατινοφωνες γλωσσες. Ολες στην ινδοευρωπαικη οικογενεια ανηκουν ετσι και αλλιως.

Roriconfan: Μη την αναφέρεις αυτήν την λέξη. Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία έχει τόσες άλλες θεωρίες που την αναιρούνε που πλέον αρχίζω να αμφιβάλλω για την κοινή καταγωγή όλων των ανθρώπων.

L: σε περιπτωσεις ομως οπως τα Gundam, έργα του Matsumoto, του Tezuka, remakes παλιων σειρών αυτο δεν ισχυει. Τωρα δεν ξερω αν με αυτο στοχευουν τους μεγαλυτερους σε ηλικια θεατες ή τους νεοτερους.

Roriconfan: Μπα, σε νεότερους στοχεύουνε. Στους παλιούς, μόνο οι αρχικές σειρές μετράνε. Remake και Sequel μετά από δεκαετίες είναι υπερβολικά διαφορετικά για να στοχεύουνε στους ίδιους οπαδούς.

L: Ασε που τωρα με το internet εχουν γινει πολυ πιο ατομιστικα τα πραγματα. ο καθενας μπορει να δει οτι σειρες θελει χωρις να ειναι γνωστες στο διπλανό του ή στο ευρυ κοινο.

Roriconfan: Τα γούστα όμως παραμένουνε γούστα όσο γρήγορο internet κι ας έχει κάποιος. Κανείς για παράδειγμα δεν κατεβάζει Ανιμέ στο χωριό μου, πέρα από Dragonball και ShamanKing. Όσο κι αν τους λέω ότι υπάρχουνε κι άλλες σειρές, πολύ απλά δεν νοιάζονται. Σογκόκου και ξερό ψωμί είναι όλοι τους.


Περισσότερα σχόλια, αύριο.

[Petran79]

L: Αυτο με το φυλετικο καθορισμο δεν το καταλαβα σε σχεση με τις λατινοφωνες γλωσσες. Ολες στην ινδοευρωπαικη οικογενεια ανηκουν ετσι και αλλιως.

Roriconfan: Μη την αναφέρεις αυτήν την λέξη. Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία έχει τόσες άλλες θεωρίες που την αναιρούνε που πλέον αρχίζω να αμφιβάλλω για την κοινή καταγωγή όλων των ανθρώπων.



L: Ασε που τωρα με το internet εχουν γινει πολυ πιο ατομιστικα τα πραγματα. ο καθενας μπορει να δει οτι σειρες θελει χωρις να ειναι γνωστες στο διπλανό του ή στο ευρυ κοινο.

Roriconfan: Τα γούστα όμως παραμένουνε γούστα όσο γρήγορο internet κι ας έχει κάποιος. Κανείς για παράδειγμα δεν κατεβάζει Ανιμέ στο χωριό μου, πέρα από Dragonball και ShamanKing. Όσο κι αν τους λέω ότι υπάρχουνε κι άλλες σειρές, πολύ απλά δεν νοιάζονται. Σογκόκου και ξερό ψωμί είναι όλοι τους.


Περισσότερα σχόλια, αύριο.

δε μιλαω για φυλετικη αλλα για γλωσσικη καταγωγη. Δες οποιαδηποτε εγκυκλοπαιδεια, την ελληνικη στην οικογενεια των ινδοευρωπαικων θα την τοποθετησει.

Αλλο να αμφισβητεις και αλλο να καταρριπτεις μια θεωρια. Αλλιως μου θυμιζεις αυτο απο το γάμο αλλά ελληνικά που η λεξη "κιμονό" βγήκε από την ελληνική "χειμώνας"


τα γουστα παραμενουν γουστα, αλλα σε οποιο σκατο και να πεις πως αυτο το ανιμε ειναι παγκοσμιως γνωστο οπου παιζοταν, θα σε σνομπαρει λεγοντας πως μονο οτι βλεπει στον υπολογιστη υπάρχει και ολα τα αλλα να πανε στον αγυριστο. Μιλαμε πλεον για αλλα δεδομενα. Τουλαχιστον στην TV και στα βιντεο βαζανε τα σχετικα καινουργια (4-5 χρονων) αλλα βαζανε και τα παλιοτερα. Η αποβλακωση του υπολογιστη ειναι δεκαπλασια απο αυτην της τηλεορασης και αν βαλεις και την εξελιξη των βιντεοπαιχνιδιων πολλαπλασιασε το επι 10 ακομα.


L: οσο για τα ανιμε, προσπαθουν να ειναι τοσο πρωτοτυπα που πολλες φορες αυτο καταντα κοινοτυπια.

Roriconfan: Μη σώσει τότε και σταματήσουν να είναι… κοινότυπα.


μετα απο τα 100δες γιουρουσεναι, γκομεν κουντασαι, μπακα, ετσι, τασκετε που τσιριζονται στον ιδιο σπαστικο τονο, προτιμω να βλεπω ξανα τις σκηνες του Road Runner με το Κογιοτ

Edited by L, 09 May 2008 - 07:55.

[roriconfan]

Ναι, καλά όλα αυτά. Το γλωσσικό να το αφαιρέσω ως πολύ αόριστα δοσμένο από την έκθεση;

[himawarinosekai]

τα γουστα παραμενουν γουστα, αλλα σε οποιο σκατο και να πεις πως αυτο το ανιμε ειναι παγκοσμιως γνωστο οπου παιζοταν, θα σε σνομπαρει λεγοντας πως μονο οτι βλεπει στον υπολογιστη υπάρχει και ολα τα αλλα να πανε στον αγυριστο. Μιλαμε πλεον για αλλα δεδομενα. Τουλαχιστον στην TV και στα βιντεο βαζανε τα σχετικα καινουργια (4-5 χρονων) αλλα βαζανε και τα παλιοτερα. Η αποβλακωση του υπολογιστη ειναι δεκαπλασια απο αυτην της τηλεορασης και αν βαλεις και την εξελιξη των βιντεοπαιχνιδιων πολλαπλασιασε το επι 10 ακομα.

Ως "οπαδός" των παλιότερων άνιμε, πρέπει να σου πω ότι είναι παράξενο ως άτοπο να περιμένεις απ τα μικρότερα παιδιά να τα προτιμούν. Ο λόγος είναι ότι έχουν μεγαλώσει σε διαφορετική εποχή από εσένα, η εποχή τους είναι αυτή της βίας, της νεύρωσης και των αστραπιαίων αλλαγών. Επομένως είναι λογικό να προτιμούν ένα άνιμε όπως το Ντραγκονμπολ ή το Μπλιτς, απ' τις Μικρές Κυρίες και τον Νιλς. Τα τελευταία θα τους φαίνονται βαρετά και χλιαρά και ίσως ακόμα και γελοία. Λίγοι θα είναι αυτοί που θα καταλαβαίνουν το κλίμα τους, και ακόμα λιγότεροι αυτοί που θα το προτιμούν (το κλίμα).

Ο καθένας στην εποχή του λοιπόν, έτσι είμασε πλασμένοι και γι' αυτό εξελισσόμαστε και αυτοκαταστρεφόμαστε, γιατί δεν κολλάμε στα πράγματα του παρελθόντος είτε αυτά είναι καλύτερα είτε όχι.

Συμφωνώ με τα περι αποβλάκωσης, αλλά εκεί πάει το ανθρώπινο γένος εδώ και πολλά χρόνια. Η μαμά του μέλλοντος θα ειδοποιεί το παιδί της ότι είναι ώρα για φαγητό με pm.

Roricofan σ αυτά που ποστάρεις εδώ εκφράζεις και τις απόψεις σου επομένως αν δεν άλλαξες γνώμη, δεν υπάρχει λόγος να αφαιρέσεις τίποτα

[roriconfan]

Πολύ καλά.
Αύριο θα ποστάρω το επόμενο κεφάλαιο που θα προκαλέσει σάλο.
ΤΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΥ ΙΑΠΩΝΑ!!!!
Θα πέσει γέλιο...

[Petran79]

μιας και μαλλιασε η γλωσσα μας, ασε το γλωσσικο στην ησυχια του.

Ως "οπαδός" των παλιότερων άνιμε, πρέπει να σου πω ότι είναι παράξενο ως άτοπο να περιμένεις απ τα μικρότερα παιδιά να τα προτιμούν. Ο λόγος είναι ότι έχουν μεγαλώσει σε διαφορετική εποχή από εσένα, η εποχή τους είναι αυτή της βίας, της νεύρωσης και των αστραπιαίων αλλαγών. Επομένως είναι λογικό να προτιμούν ένα άνιμε όπως το Ντραγκονμπολ ή το Μπλιτς, απ' τις Μικρές Κυρίες και τον Νιλς. Τα τελευταία θα τους φαίνονται βαρετά και χλιαρά και ίσως ακόμα και γελοία. Λίγοι θα είναι αυτοί που θα καταλαβαίνουν το κλίμα τους, και ακόμα λιγότεροι αυτοί που θα το προτιμούν (το κλίμα).

Ο καθένας στην εποχή του λοιπόν, έτσι είμασε πλασμένοι και γι' αυτό εξελισσόμαστε και αυτοκαταστρεφόμαστε, γιατί δεν κολλάμε στα πράγματα του παρελθόντος είτε αυτά είναι καλύτερα είτε όχι.

Συμφωνώ με τα περι αποβλάκωσης, αλλά εκεί πάει το ανθρώπινο γένος εδώ και πολλά χρόνια. Η μαμά του μέλλοντος θα ειδοποιεί το παιδί της ότι είναι ώρα για φαγητό με pm.

Roricofan σ αυτά που ποστάρεις εδώ εκφράζεις και τις απόψεις σου επομένως αν δεν άλλαξες γνώμη, δεν υπάρχει λόγος να αφαιρέσεις τίποτα

δε νομιζω να τα βρουνε βαρετα, απλα μιας και δεν προωθουνται δεν προκειται να τους της υποδειξει κανενας. Βεβαια δοκιμασα να κανω πριν 3 μηνες μια συζητηση στο animesuki και οι υπερασπιστες των νεων σειρων και τασεων μονο που δε με καναν με τα κρεμμυδακια. Ασε δεν αξιζει να μαλωνεις για αυτα.



να ταν μονο τα παιδια.....δες και τους μεγαλους. Πανω απο ολα οι νεες σειρες και ωρες ωρες απορω και εγω. Η πλακα ειναι πως στο animenfo σε εναν απο τους καλυτερους reviewers σε ποιοτητα (τωρα βλεποντας πως κατεντησε το site το παρατησε, οπως και εγω) που ειχε πρωτο στη λιστα το Monster ως την κορυφαια σειρα, μολις του ειπα να δει τη σειρα WMT "The Trapp Family Story" (υπαρχει σε DVD με ολα τα επεισοδια με αγγλικους υποτιτλους), την εβαλε πανω απο το Monster στην προτιμηση και με ευχαριστησε μαλιστα.





Για αυτο κοιταω τα ανιμε που εγιναν γνωστα στην Ευρωπη.Γιατι τωρα ανιμε μεσω της Αμερικης γνωριζουμε. Θα ακολουθησει και ενα αρθρο για τις σειρες WMT αλλα κατσε να τις τελειωσω πρωτα. Το εγραψα και αλλου αλλα εκει παρουσιασα τις μισες. Δεν ειναι κανεις υποχρεωμενος να τις δει, αλλα τουλαχιστον να τις ξερει.

[roriconfan]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14

ΤΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΥ ΙΑΠΩΝΑ


Ας μη γελιόμαστε, όλοι οι λαοί έχουν τις προσωπικές τους ψυχικές ανωμαλίες. Οι ξεχωριστές κοινωνικές συνθήκες κάθε πολιτισμού διαμορφώνουνε τα μυαλά των ανθρώπων σε τέτοιο βαθμό που ο ένας λαός βλέπει σαν τρελό τον άλλο. Στην περίπτωση των Ιαπωνέζων, η κοινωνία τους είναι πολύ πιεστική και η προσωπική ελευθερία πολύ περιορισμένη. Ορίστε τι απωθημένα έχει ένας μέσος Ιάπωνας και πως διαφέρει με τα απωθημένα ενός Δυτικού.

Αυταρχική Εξουσία: Από την δημιουργία της Ιαπωνίας και μέχρι την ήττα της στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιαπωνία είχε πάντα απολυταρχικό καθεστώς. Όλη την κοσμική εξουσία την κατείχε πάντα ένας τοπικός άρχοντας ή αυτοκράτορας. Αν και το ίδιο ίσχυε και στην Δύση, η εξουσία που είχε ένας αυτοκράτορας στην Ιαπωνία ήταν κατά πολύ πιο τελεσίδικη και αυστηρή από αυτήν ενός αυτοκράτορα στην Δύση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι:

• Ποτέ οι συγγενείς του αυτοκράτορα στην Ιαπωνία δεν είχαν την εξουσία που είχαν οι αντίστοιχοι στην Δύση.

· Ποτέ δεν υπήρχαν φιλελεύθερες απόψεις στην Ιαπωνία που να μη τιμωρούνταν αυστηρά. Στην Δύση, οι δημοκρατικές απόψεις ήταν ανεκτές αν δεν έδιναν την εντύπωση ότι υποκινούνε επαναστάσεις.

• Η ελευθερία του λόγου και η αντιμιλία προς ανώτερο ήταν γενικώς ασυχώρετο έγκλημα. Δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση (κι ας είχε και δίκιο) ο ευγενής να παρακούσει τον αυτοκράτορα ή ο χωρικός τον ευγενή, ή η σύζυγος του χωρικού τον χωρικό ή τα παιδιά την μητέρα τους, χωρίς να τιμωρηθούνε.
• Οι κοπέλες ποτέ δεν επιλέγανε τον σύζυγο τους, ούτε ο χωρικός μπορούσε να αρνηθεί να δώσει τις κόρες του σαν παλλακίδες σε κάποιον άρχοντα.

Πολλά τέτοια ισχύουν και σήμερα, κάνοντας τον μέσο Ιάπωνα να τον πνίγει το δίκιο και να μη μπορεί να αντιδράσει.

Τιμή: Κάθε οικογένεια στην Ιαπωνία πρέπει να διατηρεί ανυπόληπτη την τιμή της για να μην εξοστρακιστεί από την κοινωνία. Τιμή σημαίνει να τηρούνται οι κανόνες που ορίζει μια οικογένεια ή μια παράταξη (ανάλογα με τους στόχους της) στην παραμικρή λεπτομέρεια. Δηλαδή αδιαμφισβήτητη και απόλυτη υπακοή στις διαταγές που παίρνουνε οι κατώτεροι στην ιεραρχία από τους ανωτέρους τους, όσο δύσκολες ή απάνθρωπες κι αν ακούγονται. Η άρνηση κάποιου να υπακούσει ή η αποτυχία του σε κάποια αποστολή, σήμαινε ατιμασμό και περιφρόνηση που μόνο με αυτοκτονία μπορούσε να ξεπλυθεί. Αν και το ίδιο ίσχυε και στην Δύση, στην Ιαπωνία ο ατιμασμός ενός ατόμου δεν περιοριζόταν μόνο σε αυτό το άτομο αλλά και σε όλη την οικογένεια του. Οπότε ο μέσος Ιάπωνας έχει να ανησυχεί όχι μόνο για την προσωπική του υπόληψη, αλλά και για την υπόληψη των συγγενών του. Συνεχώς σε μια τυπική οικογένεια ή επιχείρηση, οι γονείς και οι προϊστάμενοι δεν αφήνουν ελευθερία στα παιδιά και στους εργάτες και επιτηρούν κάθε πράξη τους. Αυτό το αίσθημα του να μην έχεις ελευθερία, να σε παρακολουθούνε συνεχώς ενώ συγχρόνως να παρακολουθείς άλλους χωρίς να χάνεις την συγκέντρωση σου στις υποχρεώσεις σου, μαζεύει πολλά μέσα σου.

Αυστηρή τιμωρία: Οι περισσότερες τιμωρίες στην Ιαπωνία ήταν μέχρι τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ο θάνατος και η δουλεία. Ακόμα και ο ατιμασμός σήμαινε παραγκωνισμός για μια ζωή από την κοινωνία. Στην Δύση, περνούσες κάποια χρόνια στην φυλακή ή στην εξορία και μετά επέστρεφες στην κοινωνική ζωή, με προοπτικές να συγχωρεθείς από τους συνανθρώπους σου. Στην Ιαπωνία απλά σε αποκεφαλίζανε ή σε βάζανε να αυτοκτονήσεις ή πουλούσανε εσένα και την οικογένεια σου ως ατιμασμένους σε κάποιους άρχοντες. Η αγάπη και η συγχώρεση είναι ανύπαρκτες αρετές εκεί. Αυτό κι αν μαζεύει απωθημένα!

Σκληρή θρησκεία: Στην Δύση, οι βασικές αρχές των θρησκειών είναι η αγάπη και η συγχώρεση. Στην Ιαπωνία, οι βασικές αρχές των θρησκειών είναι η υποταγή και η απάθεια. Οι Δυτικοί λαοί συγχωρούνε σχετικά εύκολα τις αδικίες που τους κάνουν και τον ατιμασμό που προκαλούνε σε άλλους γιατί η θρησκεία τους, τους υπόσχεται έτσι την λύτρωση. Στην Ιαπωνία, λύτρωση είναι το να έχεις αρμονία και ισορροπία στη ζωή σου (πρακτικά, να μην αντιδράς σε ότι κι αν σου κάνουνε και να αδιαφορείς για τα προβλήματα των άλλων). Οι Δυτικοί ξαλαφρώνουνε ευκολότερα τα απωθημένα τους με την συγχώρεση ενώ οι Ιάπωνες τα συσσωρεύουν.

Πολεμοχαρείς: Στην Δύση, οι ιερείς είχαν μεγαλύτερη εξουσία από τους στρατιωτικούς. Οι ιερείς λειτουργούσαν σαν εκτόνωση των απωθημένων των πιστών. Καθοδηγούσανε πνευματικά τον λαό παρουσιάζοντας ως θέληση Θεού οτιδήποτε τους συνέφερε, πολλοί καυγάδες ανατρέπονταν με μια πνευματική συμβουλή, πολλά παράπονα καταλάγιαζαν με μια εξομολόγηση και πολλές εξεγέρσεις σταματούσανε όταν το ιερατείο τα είχε κάνει πλακάκια με τον βασιλιά και αποκαλούσε την επανάσταση «ενάντια στη θέληση του Θεού». Ακόμα και στους πολέμους που υποκινούσε το ιερατείο, οι ιερείς βοηθούσανε στο να ανεβαίνει το ηθικό των πολεμιστών τάζοντας επουράνια αγαθά. Στην Άπω Ανατολή, οι ιερείς είχαν μικρότερη εξουσία από τους στρατιωτικούς. Δεν μπλέκονταν πολύ με τα εγκόσμια (όπως γινόταν στην Δύση) αλλά ζούσανε απομονωμένοι και αυτοδύναμοι στα μοναστήρια τους, διδάσκοντας την απομόνωση από τις γήινες απολαύσεις. Οι στρατιωτικοί (γνωστοί ως σαμουράι) λειτουργούσαν σαν συσσώρευση απωθημένων. Οι σαμουράι ήταν μόνιμοι στρατιωτικοί – μισθοφόροι, πολεμούσανε στο πλάι αυτού που πλήρωνε τα περισσότερα ή αυτού που είχαν τάξει υποταγή. Το μόνο που ξέρανε να κάνουνε και το μόνο που τους ευχαριστούσε ήταν ο πόλεμος. Οπότε όταν υπήρχε πόλεμος, οι χωρικοί υποφέρανε και οι στρατιωτικοί χαίρονταν. Όταν υπήρχε ειρήνη, οι χωρικοί χαίρονταν και οι στρατιωτικοί υποφέρανε. Ποτέ δεν ήταν όλοι ευχαριστημένοι.

Ήττα Πολέμου: Εκεί που οι Ιάπωνες είχανε συνηθίσει αυτόν τον καταπιεστικό τρόπο ζωής, ξαφνικά όλα ανατράπηκαν όταν οι Δυτικοί με το ζόρι επιβάλλανε τον δικό τους τρόπο ζωής. Μπορεί έτσι να γίνανε πιο φιλελεύθεροι αλλά ποτέ δεν συγχωρέσανε το μπαστάρδεμα του πολιτισμού τους με ξενικά στοιχεία. Σαν δεν έφτανε αυτό, κάθε αντίσταση τους καταπνίγηκε στο αίμα (βλέπε Ο Τελευταίος Σαμουράι και Χιροσίμα) προκαλώντας τους μέχρι σήμερα βαθύ τρόμο και απελπισία.

Έλλειψη Εκτόνωσης: Οι Ιάπωνες δεν έχουν διασκέδαση για να ξεσπάνε υγιεινά. Δεν έχουν δηλαδή κάτι σαν μπουζούκια για να τα σπάνε και να ξεδίνουν όπως εμείς. Όλο κραιπάλες και μπαρ που τρώνε σούσι πάνω από γυμνές κοπέλες είναι το καλύτερο που υπάρχει και αυτό πάλι προκαλεί αλκοολισμό και σεξουαλικά προβλήματα. Μαζεύουν πολλά από την αδυναμία να εκτονώνονται.

Σπατάλη: Οι Ιάπωνες είναι φοβερά καταναλωτικοί. Μπορεί οι περισσότεροι μας να τους βλέπουμε λιτούς γιατί ζούνε σε σπίτια χωρίς έπιπλα, αλλά στην πραγματικότητα αγοράζουνε συνεχώς ασήμαντα πράγματα χάρη στις πολύ χαμηλές τιμές. Ότι καινούριο βγαίνει, όσο ανούσιο κι αν είναι, όλοι τρέχουν να το αγοράσουνε. Αυτό τους κάνει αγοραζομανείς, εθισμένους σαν σε ναρκωτικό σε ασταμάτητα, αχρείαστα και κενά υλικά αγαθά.

Εργασιομανείς: Οι Ιάπωνες είναι φοβερά εργασιομανείς. Συνεχώς δουλεύουνε με υπερωρίες και θυσιάζουνε πολλές αργίες για το καλό της επιχείρησης. Πολλές οικογένειες ζούνε χωριστά για πολλά χρόνια (φευγάτος πατέρας ή μητέρα) γιατί η δουλειά τους αφορά ταξίδια σε μακρινές περιοχές, αφήνοντας τα παιδιά να μεγαλώνουν χωρίς γονική υποστήριξη. Άλλες οικογένειες μετακομίζουν συνεχώς, ανάλογα με τις απαιτήσεις της δουλειάς, κάνοντας τα παιδιά να μη μπορούνε να κάνουνε σταθερούς φίλους (κάτι που το βλέπεις συνεχώς στα Anime με μαθητές που παίρνουνε μετάθεση). Γενικώς βάζουνε την δουλειά πάνω από την οικογένεια, κάνοντας τα παιδιά να αισθάνονται παραμελημένα και να μαζεύουν πολλά απωθημένα.

Οικονομική Κρίση: Όπως και στην Ελλάδα, έτσι και στην Ιαπωνία υπάρχει μεγάλη ανεργία και λιτότητα. Η εύρεση εργασίας έχει γίνει εφιάλτης, μαζεύοντας πολλά απωθημένα.

Ισότητα: Κάτι που στοιχειώνει τον ανδρικό πληθυσμό είναι τα ξαφνικά δικαιώματα που αποκτήσανε οι γυναίκες. Έχοντας χάσει πλέον την πρωτιά τους, νοιώθουνε αμήχανοι και αδύναμοι μπροστά στις γυναίκες τους και γεμίζουνε απωθημένα κι από εδώ.

Ανύπαρκτη αγάπη: Ο έρωτας, το ρομάντζο και η αγάπη δεν ήταν ποτέ μέρος του πολιτισμού των Ιαπωνέζων. Πρακτικά ποτέ ένας άντρας δεν παντρευόταν μια γυναίκα από αγάπη. Οι γυναίκες ήταν μέχρι πρόσφατα άβουλες και κλειδωμένες στο σπίτι, οπότε δεν γινόταν να δούνε και να ερωτευτούνε κάποιον άντρα. Όλοι οι γάμοι ήταν συνοικέσια και οι γυναίκες ήταν περισσότερο σαν «μηχανές αναπαραγωγής» που θα φέρουνε στον κόσμο αγόρια που θα συνεχίσουνε το όνομα της οικογενείας, παρά άτομα με προσωπικότητα. Οπότε όλα όσα βλέπουμε να γίνονται σήμερα σχετικά με τον έρωτα στην κοινωνία τους, είναι ξενόφερτα και εξωγήινα με τον πολιτισμό τους. Αυτό κάνει τους ηλικιωμένους Ιαπωνέζους που μεγαλώσανε διαφορετικά να βλέπουνε τον έρωτα και την αγάπη σαν ψεύτικα στοιχεία που καταστρέφουνε τον πολιτισμό τους και υπάρχουνε πολλοί που επιβάλλουνε ακόμα τα συνοικέσια στα παιδιά τους. Οπότε αυτό το χάσμα των αντιλήψεων έχει προκαλέσει αμέτρητα περιστατικά με νέους που κλέβονται ή αυτοκτονούνε επειδή η οικογένεια τους δεν εγκρίνει τον γάμο τους με αυτόν που αγαπάνε. Αυτό είναι άλλο ένα απωθημένο.

[Kenny]

Δες τώρα γιατί εγώ επιμένω στο να παραθέτεις πηγές.

Διαβάζοντας το (αρκετά καλογραμμένο, btw) κείμενό σου, μου δίνεται η εντύπωση ότι μαθαίνεις για την Ιαπωνία αποκλειστικά μέσα από τα anime. Εκεί που περιγράφεις τα προβλήματα του μέσου ιάπωνα, είναι σαν να διαβάζω κατάλογο από anime clichés. Μα τα anime είναι anime, δεν είναι τεκμηριωμένη κοινωνική μελέτη. Πολλές φορές τραβάνε τις καταστάσεις από τα μαλλιά για χάρη του plot development.

Για παράδειγμα, η συχνή μετακόμιση. Δεν πρέπει να υπάρχει school anime χωρίς transfer student. Ξέρεις όμως ότι εκεί γίνεται επειδή βολεύει τους σεναριογράφους να δημιουργήσουν καταστάσεις. "Η αρχική αμηχανία του καινούργιου παιδιού, που μετατρέπεται σε προσπάθεια ανεύρεσης φίλων, εμπιστοσύνη, προδωσία, έρωτες, κλάματα...", και τσουπ, να άλλο ένα σενάριο anime.

[himawarinosekai]

Διαφωνώ καθέτως με πολλά. Τα βλέπεις όλα απ' τη σκοπιά του δυτικού με αποτέλεσμα να παρουσιάζεις τις καταστάσεις λανθασμένα. Θα γράψω για τα πιο σημαντικά κατά τη γνώμη μου.

αυτοκτονία

Το seppuku δεν είναι αυτοκτονία. Είναι ένα τελετουργικό τιμής. Σου επιτρέπουν να πεθάνεις από το δικό σου χέρι και όχι απ' το χέρι του εκάστοτε δικαστή σου. Μπορεί να είναι ξένο προς εμάς και να μας φαίνεται βάρβαρο, αλλά και σ 'εκείνους η γκιλοτίνα της γαλλικής επανάστασης το ίδιο θα φαίνεται.

Οι περισσότερες τιμωρίες στην Ιαπωνία ήταν μέχρι τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ο θάνατος και η δουλεία.

Το ίδιο ίσχυε και στη δύση σε παλιότερες εποχές. Δεν είναι δα και τοσο παράξενο. Ειδικά στο Μεσαίωνα χαμός γινόταν.

οι βασικές αρχές των θρησκειών είναι η υποταγή και η απάθεια

Δεν έχω μελετήσει εκτενώς Σιντοϊσμό και Βουδισμό αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν είναι αυτές οι βασικές αρχές τους. Ο μεν Βουδισμός έχει βαθιά φιλοσοφία και είναι η θρησκεία που πήραν απ τους Κινέζους. Ο δε σιντοϊσμός αν και πάσχει σε φιλοσοφία είναι αρκετά χαρούμενη θρησκεία καθώς θεοποιεί τα στοιχεία της μαμάς φύσης. Νομίζω έχουμε θεολόγο στο φόρουμ οπότε μπορεί να μας διαφωτίσει αν θέλει.

Το μόνο που ξέρανε να κάνουνε και το μόνο που τους ευχαριστούσε ήταν ο πόλεμος. Οπότε όταν υπήρχε πόλεμος, οι χωρικοί υποφέρανε και οι στρατιωτικοί χαίρονταν

Κάνεις λάθος. Στην μακρά περίοδο ειρήνης των Τοκουγκάουα οι Σαμουράι έστρεψαν το ενδιαφέρον τους προς την τέχνη και τον πολιτισμό, και μάλιστα αυτοί είναι η βασική αιτία της ενιαίας διαμόρφωσης της Ιαπωνίας. Οι Σαμουράι αναγκάζονταν αν μείνουν για μεγάλα διαστήματα στο Εντο και επιστρέφοντας στις οικογένειες και στις πατρίδες τους έφερναν μαζί τους τις συνήθειες της πρωτεύουσας.

Οι Ιάπωνες δεν έχουν διασκέδαση για να ξεσπάνε υγιεινά

Έχουν διασκέδαση, απλώς δεν έχουν ελεύθερο χρόνο.

Πολλές οικογένειες ζούνε χωριστά για πολλά χρόνια (φευγάτος πατέρας ή μητέρα) γιατί η δουλειά τους αφορά ταξίδια σε μακρινές περιοχές, αφήνοντας τα παιδιά να μεγαλώνουν χωρίς γονική υποστήριξη.

Αυτό είναι σωστό. Αν θες να πάρεις προαγωγή στην εταιρεία σου, στην Ιαπωνία, αναγκαστικά θα δεχθείς μετάθεση. Αν δε σ ενδιαφέρει η προαγωγή, θα μείνεις εκεί που είσαι. Οι μεταθέσεις είναι όντως πολύ συχνές.

Κάτι που στοιχειώνει τον ανδρικό πληθυσμό είναι τα ξαφνικά δικαιώματα που αποκτήσανε οι γυναίκες. Έχοντας χάσει πλέον την πρωτιά τους, νοιώθουνε αμήχανοι και αδύναμοι μπροστά στις γυναίκες τους και γεμίζουνε απωθημένα κι από εδώ.

Αυτή είναι μια παγκόσμια αλήθεια. Δεν συμβαίνει μόνο στην Ιαπωνία. Ξεχνάς ότι και οι γυναίκες (παγκοσμίως) έχουν χάσει το μπούσουλα καθώς τους είναι αδύνατον να είναι και μαμάδες και σύζυγοι και καριερίστες.

Ο έρωτας, το ρομάντζο και η αγάπη δεν ήταν ποτέ μέρος του πολιτισμού των Ιαπωνέζων.

Είναι αλήθεια ότι δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους με λόγια (δε λένε σ αγαπώ κλπ) αλλά η αγάπη υπάρχει είτε την επιτρέπουν οι κοινωνικοί κανόνες είτε όχι. Υπάρχουν πάντως πολλά παλιά ρομαντικά μυθιστορήματα, για ανεκπλήρωτους έρωτες. Ενα μάλιστα έχει γίνει και άνιμε (Genji monogatari) και περιέχει ακόμα και οιδιπόδειο σύμπλεγμα μέσα. Δεν είναι αναίσθητος λαός, καταπιεσμένος είναι.

Αυτό κάνει τους ηλικιωμένους Ιαπωνέζους που μεγαλώσανε διαφορετικά να βλέπουνε τον έρωτα και την αγάπη σαν ψεύτικα στοιχεία που καταστρέφουνε τον πολιτισμό τους και υπάρχουνε πολλοί που επιβάλλουνε ακόμα τα συνοικέσια στα παιδιά τους.

Αυτό συμβαίνει παντού, ειδικά στις οικογένειες που θέλουν να "καλοπαντρέψουν" τα παιδιά τους.

[ayame]

Αγάπη υπάρχει μόνο απ' τη στιγμή που τα δυο φύλα ή τα εμπλεκόμενα άτομα αναγνωρίζουν το ένα στο άλλο κάποιου είδους ισοτιμία. ερωτας υπήρχε, αγάπη όχι. Λεπτομέρειες, αλλά σημαντικές λεπτομέρειες΄. Στην αρχαία Ελλάδα ας πούμε υπήρχε λυρική ποίηση, αλλά δεν μπορείς να κάνεις λόγο για (ετεροφυλική) αγάπη απ' τη στιγμή που η γυναίκα στο κρεβάτι ήταν "ατενώς!" και οι παρθένες θεωρούνταν αδάμαστα ζώα (δηλωτικό της φοβίας των ανδρών απέναντι στο γυναικείο φύλο). Ούτε πάλι όταν έχουμε θεοποίηση της γυναίκας μπορούμε να κάνουμε λόγο για αγάπη π.χ. οι τροβαδούροι "θεοποιούσαν" τις δεσποσύνες αλλά πάντα το αίσθημα ήταν ανέφικτο ή ανανταπόδοτο. Κι επιστρέφοντας στην Ιαπωνία, δεν μπορείς να πεις ότι ήταν ποτέ διαχυτικοί οι Ιάπωνες-πολύ αυστηρός λαός στις εκδηλώσεις του και με πολλές αναστολές λόγω κουμφουκιανισμού.
Για τον πολεμοχαρή χαρακτήρα των Ιαπώνων τώρα: μοίαζουν πολύ με τους αρχαίους Έλληνες που όριζαν την ειρήνη ως διάστημα μεταξύ πολέμων.Αλλά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τα μεγαλειώδη πολιτιστικά επιτεύγματα και δημιουργήματα σε περίοδο ειρήνης και τη λατρεία για την (εφήμερη)ομορφιά (της ζωής). Αυτή δεν ήταν κι η φιλοσοφία του ουκίγιο-ε; Και της εποχής που γεννήθηκε; Άρα η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.
Κάτι που νομίζω είναι καλό να συμπληρωθεί είναι οι καταγωγές του μάνγκα και του ανίμε απ' τον Χοκουσάι και τoν Χιροσίτζε καθώς κι απ' τις βουδιστικές γελοιογραφίες. Επίσς, θα μπορούσες παρακαλώ roriconfan να γράψεις και πέντε γραμμές για light/ graphic novel και τα σχετικά ,για να κατανοήσουμε τη διαφορά;