164 replies to this topic

[Bushido]

:OMG3::OMG3:

[roriconfan]

Ελπίζω αυτό να είναι καλό remark...

[aboumonkey]

Δεν έχω να πω τίποτα εκτός από το ότι όταν βρω χρόνο θα διαβάσω αυτό το thread για να μάθω πέντε πράγματα παραπάνω για το ''hobby'' που με έχει συνεπάρει εδώ και ένα χρόνο και κάτι.Κeep on writing!

[ayame]

Είναι υπέροχα διαφωτιστικά τα όσα γράφεις, γιατί ειλικρινά είχα μπουχτήσει να ψάχνω και να μεταφράζω όλο αγγλικά. Ανυπομονώ να δω τη συνέχεια
Στο μόνο που δε συμφωνώ απολύτως είναι για τον Walt Disney. Είναι θεός στις ταινίες που δεν περιλαμβάνουν μίκυ μάους (μοιάζει λίγο με μπαγκς μπάνυ,δεν νομίζεις και η Dreamworks έχει κάνει αξιόλογη δουλειά τα τελευταία χρόνια (βλ. Spirit, Σεβάχ ο θαλασσινός, Srek κλπ.)

[roriconfan]

Συμφωνώ μαζί σου Ayame αλλά επειδή οι ταινίες αυτές είναι υπερβολικά καινούριες, δε μπορώ να πω ότι επηρεάσανε τόσο πολύ το κοινό γενικώς. Αν σε 10 χρόνια έχουν ακόμα πέραση, τότε θα αξίζει να κάνω και μια έρευνα και για τα καρτούν. Για την ώρα πάντως τα θεωρώ 95% σκουπίδια που κάνουνε κακό στα παιδιά. Όσο για τα ανιμέ, το ποσοστό σκουπιδίλας είναι 70% (και φαντάσου ότι τα λατρεύω!)

Ακολουθεί αύριο το επόμενο κομμάτι της έρευνας μου. Άντε, 40 σελίδες απομείνανε μόνο.............

[ayame]

40 σελίδεςκουράγιο!!! Θα με ενδιέφερε να αναπτύξεις τις απόψεις σου περί βλαπτικότητας των καρτούν (σε άλλο thread ίσως). Κάτι ακόμα σχετικά με τους βαθμούς ωριμότητας (ελπίζω να μη γίνομαι κουραστική): νομίζω πως διατύπωσή σου είναι απόλυτη. Θα μπορούσα όντως να συζητήσω με οποιονδήποτε σχεδόν για ανίμε που περιέχουν βία, σεξ και χείμαρρους αίματος, αλλά δεν αντέχω ούτε θέλω να μπω στη διαδικασία να τα δω. Σημαίνει ότι είμαι ανώριμη, επειδή προτιμώ τα shoujo, seinen k slice of life? Μάλλον είναι ζήτημα στομαχιού και νεύρων. Στο κάτω κάτω δε γουστάρω να δω τα ψυχολογικά του κάθε σκηνοθέτη στον καμβά του κινηματογράφου

[roriconfan]

Βλαπτικότητα καρτούν έχω ήδη στην ίδια μελέτη.
Τώρα, γούστο πέστο, στομάχι πέστο, πνευματική ωριμότητα πέστο, αν θέλεις να μιλήσεις για το Neon Genesis και ο άλλος το γυρίζει συνέχεια στο Dragonball, ε, αρχίζεις το τελευταίο μόνο να προσέχεις. Μπορούνε όλοι να μιλήσουνε για όλα τα είδη αλλά μόνο σε ότι τους αρέσει έχουνε πραγματικά κάτι να πούνε. Οπότε, μένει ως έχει. Ίσως με τα χρόνια να το καταλάβεις κι εσύ. Προσωπικά, δεν μπορώ πλέον να δω τηλεόραση με τις μπούρδες που δείχνει. Αυτό δεν είναι πλέον θέμα γούστου αλλά περισσότερο απαιτήσεων για κάτι καλό και ποιοτικό.
.................................................

13. Τιμή & Αξιοπρέπεια

Οι Δυτικοί πιστεύουν ότι:
· η τιμή και η αξιοπρέπεια πηγάζουν από τον Θεό ή από κάποιο υπερκόσμιο ιδανικό.
· πάντα πρέπει να πολεμάς για την άποψη σου όταν θεωρείς ότι το κατεστημένο είναι άδικο.
· σπάνια αξίζει να βάζεις τα ιδανικά σου πιο ψηλά και από την ζωή σου.
Στα Cartoons, οι κλασικοί ήρωες πάντοτε κάνουνε ότι θεωρούνε σωστό σύμφωνα με τα υπερκόσμια ιδανικά τους και ποτέ δεν διακινδυνεύουν άσκοπα την ζωή τους.

Οι Ιάπωνες πιστεύουν ότι:
· η τιμή και η αξιοπρέπεια πηγάζουν από την υπακοή στους ανωτέρους σου (όπως τους γονείς, τους καθηγητές και τους προϊσταμένους).
· πρέπει πάντα να δέχεσαι τις απόψεις των ανωτέρων σου. Ποτέ δεν πρέπει να πολεμάς για την προσωπική άποψη σου, ακόμα και αν θεωρείς τις πράξεις τους άδικες. Η ισορροπία του κόσμου κρίνεται από την ειρήνη και την αρμονία και οι προσωπικές επιθυμίες και αντιδράσεις μόνο κακό μπορούνε να προξενήσουνε. Αν κάποιος είναι κατά την γνώμη σου άδικος, μη κάνεις κάτι βίαιο εναντίον του. Κάτσε στα αυγά σου και άσε τους Θεούς να τον τιμωρήσουν.
· η υπακοή στις διαταγές των ανωτέρων είναι πιο σημαντική από την ζωή σου. Συχνά οι Ιάπωνες ακολουθώντας εντολές ή αυτοθυσιάζονταν πηγαίνοντας σε σίγουρο θάνατο (καμικάζι) ή αυτοκτονούσανε για να δείξουν την πίστη τους (χαρακίρι ή σεπούκου).
Στα Anime, οι κλασικοί ήρωες κάνουνε ότι τους διατάζουνε οι επίγειοι ανώτεροι τους και συνεχώς διακινδυνεύουν άσκοπα την ζωή τους.

Πρέπει εδώ να τονιστεί ότι οι κλασικοί ήρωες των προηγούμενων γενιών θεωρούνται πλέον ψεύτικοι και σπαστικοί στις νέες γενιές. Πλέον στα Cartoons και στα Anime ελκυστικοί είναι οι αντί-ήρωες που έχουν τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά.



14. Ανθρωπομορφισμός

Οι Δυτικοί στην μυθολογία τους δίνανε ανθρώπινες ιδιότητες σε αντικείμενα, σε φυτά και σε ζώα. Ο λόγος που το κάνανε αυτό ήταν για να εξηγούνε με απλή ανθρώπινη λογική τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο άνεμος που συμβολίζεται σαν ένας άντρας που φυσάει ή ο θάνατος που συμβολίζεται σαν σκελετός με δρεπάνι. Στα Cartoons τα ζωντανεμένα αντικείμενα ή τα ανθρωπόμορφα ζώα υπάρχουν απλά για να εξηγείται απλοϊκά η χρήση τους στον κόσμο.



Οι Ιάπωνες στην μυθολογία τους (όπως και στην δικιά μας) δίνανε ανθρώπινα αισθήματα σε άψυχα αντικείμενα και σε έννοιες (όπως ο θάνατος και ο έρωτας). Ο λόγος που το κάνανε αυτό ήταν για να παρουσιάζουνε τον κόσμο ότι υπάρχει καθαρά για την τιμωρία και την ανταμοιβή του ανθρώπου (δηλαδή είναι ανθρωποποκεντρικός). Ο κόσμος στον ανθρωποκεντρισμό εκφράζει αισθήματα ή παίρνει ανθρώπινη μορφή σαν αντίδραση σε μια ανθρώπινη πράξη. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο Γκοτζίλα που αντιπροσωπεύει την πυρηνική καταστροφή και τα πολεμικά ανθρωπόμορφα ρομπότ (γνωστά ως mecha) που αντιπροσωπεύουν την δύναμη της τεχνολογίας. Στα Anime τα ζωντανεμένα αντικείμενα ή τα ανθρωπόμορφα ζώα υπάρχουν σαν προέκταση των ανθρώπινων ικανοτήτων και παθών.

15. Θάνατος

Οι δυτικές θρησκείες (Χριστιανισμός, Μωαμεθανισμός, Ιουδαϊσμός) κηρύσσουν ότι οι άνθρωποι ζούνε μόνο μια φορά. Όποιος πεθαίνει, η ψυχή του πηγαίνει σε μια μεταθανάτια ζωή και δεν ξαναγυρίζει ποτέ. Πιστεύεται ότι πηγαίνει σε αιώνια τιμωρία αν ήταν κακός όσο ζούσε (κόλαση) και σε αιώνια ευτυχία αν ήταν καλός (παράδεισος). Οπότε για τους Δυτικούς:
· ο θάνατος είναι πιο τρομακτικός καθώς είναι τελεσίδικος και πιο αγχωτικός καθώς οι πράξεις στην ζωή κρίνουν την μοίρα τους για μια αιωνιότητα.
· η αυτοκτονία θεωρείται αμαρτία καθώς κάποιος σπαταλάει έτσι την μια και μόνη του ευκαιρία να κάνει κάτι αξιόλογο όσο ζει.
· η έκτρωση θεωρείται αμαρτία καθώς κάποιος στερεί την μια και μόνη ζωή από έναν άνθρωπο προτού καν αυτός γεννηθεί.
· η αναζήτηση της αθανασίας είναι ποθητή. Αφού θα ζήσεις μόνο μια φορά, ας τότε ζήσεις όσο το δυνατόν περισσότερο. Ακόμα και ο Χριστιανισμός υπόσχεται αθανασία για τους ενάρετους, αποκαλώντας τον θάνατο ως τον υπέρτατο εχθρό.
· οι άνθρωποι βιάζονται να κάνουν όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα, όσο γρηγορότερα γίνεται πριν πεθάνουν. Αφού θα ζήσεις μόνο μια φορά, ας τότε την ζήσεις στο μέγιστο.
Οι ανατολικές θρησκείες (Ινδουισμός, Βουδισμός, Σιντοϊσμός) κηρύσσουν ότι οι άνθρωποι ζούνε αμέτρητες φορές. Όποιος πεθαίνει, η ψυχή του μετενσαρκώνεται σε άλλο σώμα (υπάρχει και εδώ παράδεισος και κόλαση αλλά οι ψυχές δεν μένουν αιώνια εκεί). Οπότε για τους Άπω Ανατολίτες:
· ο θάνατος δεν είναι τόσο τρομακτικός καθώς δεν είναι τελεσίδικος και δεν είναι τόσο αγχωτικός καθώς οι πράξεις στην μια ζωή κρίνουν την μοίρα τους μόνο για την επόμενη και όχι για μια αιωνιότητα.
· η αυτοκτονία (για πολιτικούς λόγους) θεωρείται μεγάλη τιμή καθώς κάποιος θυσιάζει το παρόν σώμα του για να επιλυθεί άμεσα ένα πρόβλημα.
· η έκτρωση θεωρείται αναγκαίο κακό παρά αμαρτία. Είναι προτιμότερο να μη γεννηθεί (για άλλη μια φορά) ένα παιδί σε προβληματική οικογένεια παρά να γεννηθεί και να μεγαλώσει προβληματικό και δυστυχισμένο. Οι γονείς προσεύχονται εκτός από τους προγόνους τους, και στα αγέννητα παιδιά τους και εύχονται να μετενσαρκωθούνε σε ένα καλύτερο μέρος από το δικό τους (σε αντίθεση με τους Δυτικούς που απλά τα ξεχνάνε).
· η αναζήτηση της αθανασίας είναι μισητή. Αφού θα ζήσεις ατελείωτες φορές, ποιος ο λόγος να θέλεις να διατηρήσεις ένα φθαρτό σώμα; Για τους Άπω Ανατολίτες αθανασία σημαίνει προσκόλληση σε μια ατελή ύπαρξη και λύτρωση σημαίνει απαλλαγή από το υλικό, φθαρτό σώμα.
· οι άνθρωποι δεν βιάζονται να πράξουν. Αν δεν ολοκληρώσεις κάτι σε αυτήν την ζωή, θα το ολοκληρώσεις στην επόμενη.
Σαν αποτέλεσμα, αποφεύγεται να δείχνουν θανάτους στα Cartoons καθώς προκαλούνε στους δυτικούς μεγάλο φόβο και ανησυχία (πόσο μάλλον στα μικρά παιδιά στα οποία προορίζονται). Ο θάνατος είναι κάτι που αποφεύγεται σαν κακό και φρικτό.
Στα Anime δείχνουνε κατά κόρον θάνατο καθώς δεν προκαλεί τόσο φόβο στους Άπω Ανατολίτες, όσο στους Δυτικούς. Ο θάνατος θεωρείται σαν δυναμική λύση σε ένα μεγάλο πρόβλημα. Εκλαμβάνεται ότι όποιος πεθαίνει ή αυτοκτονεί, σίγουρα θα μετενσαρκωθεί και θα έχει κι άλλη ευκαιρία να πετύχει τους στόχους του ή απλά να συνεχίσει να ζει.

16. Θρησκεία

Στην Δύση, έχουν επικρατήσει σαν θρησκείες ο Χριστιανισμός, ο Ισλαμισμός και ο Ιουδαϊσμός. Και οι τρεις θρησκείες πάνω, κάτω κηρύσσουν την αγάπη και την ενάρετη ζωή για να βρει ο πιστός την σωτηρία μετά θάνατο. Κάθε χώρα έχει κατά εξαίρεση κρατήσει ψεγάδια από τις προηγούμενες θρησκείες της, εμποτισμένα στις παραδόσεις της (οι Θεοί του Ολύμπου στην Ελλάδα, οι Θεοί της Βαλχάλα στην Νορβηγία, η μυθολογία των νεραϊδών στην Ιρλανδία). Στα Cartoons, οι χαρακτήρες είναι ενάρετοι και ανιδιοτελείς με ψεγάδια από τις τοπικές παραδόσεις.
Στην Άπω Ανατολή, έχουν επικρατήσει μια θρησκεία και δύο φιλοσοφικά ρεύματα.
· Ο Σιντοϊσμός είναι η θρησκεία που κηρύσσει ότι ο κόσμος αποτελείται από αμέτρητους σε αριθμό Θεούς που ζούνε μέσα σε κάθε αντικείμενο. Ο σεβασμός στην φύση και στις παραδόσεις είναι απαραίτητος για να έχει ο πιστός την εύνοια των Θεών. Στα υπέρ του, ο Σιντοϊσμός διαμόρφωσε τα ήθη και τα έθιμα της Ιαπωνίας, και την εθνική ταυτότητα των κατοίκων της. Στα κατά του, έκανε τους Ιάπωνες πολύ δεισιδαίμονες.
· Ο Κομφουκιανισμός είναι το φιλοσοφικό ρεύμα που κηρύσσει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να βασίζεται στην καταγωγή του ή στα αισθήματα του, αλλά στο μυαλό και στον τρόπο ζωής του για να ευημερεί. Στα υπέρ του, ο Κομφουκιανισμός διαμόρφωσε τον τρόπο ζωής και οργάνωσης της Ιαπωνίας, την συμπεριφορά και το διοικητικό σύστημα της. Στα κατά του, έκανε τους Ιάπωνες να υπολογίζουν πολύ τύπους και κανόνες και απαθείς στην συμπόνια όσων είχαν προσωπικές ανάγκες.
· Ο Βουδισμός είναι κάτι μεταξύ θρησκείας και φιλοσοφικού ρεύματος που κηρύσσει τον σεβασμό σε κάθε μορφή ζωής, όσο ασήμαντη κι αν φαίνεται, σαν μέσο για να απελευθερωθεί η ψυχή του πιστού από τις συνεχείς μετενσαρκώσεις. Στα υπέρ του, ο Βουδισμός διαμόρφωσε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις για την ψυχή και την στάση που πρέπει να κρατάνε απέναντι σε κάθε περίσταση. Στα κατά του, έκανε τους Ιάπωνες πολύ παθητικούς, να μην παίρνουν πρωτοβουλίες και να περιμένουν από τον ίδιο τον κόσμο να λύνει κάθε πρόβλημα τους.
Στα Anime, οι χαρακτήρες έχουνε «ανατολική» συμπεριφορά (βρίσκονται σε συνεχή σύγκρουση μεταξύ προσωπικής επιθυμίας και καθήκοντος, δεν φοβούνται τόσο τον θάνατο, σέβονται περισσότερο την φύση).


Οι Δυτικοί, επηρεασμένοι από τον Χριστιανισμό, έχουνε πολλά ταμπού γύρω από το σεξ, την ηθική και θεωρούνε τον θάνατο τελεσίδικο. Οπότε και οι περισσότεροι Δυτικοί χαρακτήρες είναι με πολύ απόλυτες και κάθετες αντιλήψεις.

Οι Ιάπωνες, επηρεασμένοι από τον Σιντοϊσμό, έχουνε πιο χαλαρή εικόνα. Το σεξ δεν είναι κακό, ανήθικο είναι το συνώνυμο του ανέντιμου και ο θάνατος δεν είναι τελεσίδικος (πιστεύουνε στην μετενσάρκωση). Οπότε και οι περισσότεροι Ιαπωνικοί χαρακτήρες είναι με χαλαρές και αμφίβολες αντιλήψεις.

[ayame]

sorry δεν έχω φτάσει ακόμη σ' εκείνο το σημείο για τα καρτούν -προέτρεξα. Πάντως όπως και τα παραμύθια, δεν μπορείς να μη παραδεχτείς πως κι αυτά επιτελούν κάποια κοινωνική λειτουργία. Ούτε όλη την ώρα ψυχοπλάκωμα μπορείς να βλέπεις ούτε πάντα τραλαλί τραλαλό. Χρειάζονται και τα δυο. Εσύ πάλι είσαι του επαγγέλματος και πιο παλιά καραβάνα που λέμε και ξέρεις καλύτερα, αλλά από λίγη κοινωνιολογία που κάναμε στο παν/μιο, το να παρουσιάζεται το "κακό" ως ελκυστικό ή να παραμένει ατιμώρητο το έγκλημα ,ενέχει κινδύνους για τους θεατές (ιδίως κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες).Όσο για την τηλεόραση, ποιος σοβαρός άνθρωπος τη βλέπει πια (για ελληνική τηλεόραση μιλάω στην συντριπτική πλειοψηφία των προγραμμάτων);

[Petran79]

μια αλλη ενδιαφερουσα συζητηση:

Nobody's saying "all". It's a given that the average anime tv series is of much higher quality than the equivalent US/European animated show, regardless of how many specific examples of bad anime series you name in this thread.

Like Tony said, look in a trade magazine, you'll be hard pressed to find a kid's show that's even professionally drawn, most of them look like particularly bad student films.

Certainly a great many anime series are extremely generic and unimaginative and cheaply produced, but all but the absolute dregs exibit a level of professionalism and quality in the production (especiallly in design, draftsmanship, colours and art direction) that is way way above the average of their western equivalent. And that's where there even is an equivalent.

Your examples don't do much for your argument. Ai Yori Aoshi looks pretty terrible from that clip, but consider for example the fact that as unimaginative as it may be, its whole genre is all but nonexistant in western mainstream TV animation. Or that a modern US animated series with use of colour as good as this (and it's not really even good) would be an extreme exception rather than a rule.

Gundress looks hillariously terrible, like bad fanart, but is exceptionally so, and looks no worse than all but the best of recent US saturday morning action shows.

I think this all makes sense when you consider that Japanese animation favours image where American animation favours movement. The Americans are outsourcing the part of the production which they theoretically are supposed to be most involved with. While Japanese also outsource animation less, it doesn't matter nearly as much, as the focus is on getting that better image. All they need is people who can draw their designs, with a little bit of movement, and their pre and post production shines through. But to cap it all off, because they don't outsource all their animation, they even develop impressive animators in their own right.





Allow me to clarify what Tony and Tim are trying say. They are NOT talking about overall encompassing quality of anime in general. They are talking about SPECIFIC qualities that most anime carry. (design, draftsmanship, colours and art direction). Somehow people got mixed up that specific qualities with overall qualities (story, direction, concept, and animation quality)

Speaking professional standard of those specific qualities, I do agree with Tony and Tim. Here's why:

Draftsmanship:

1. Correct perspective on characters, background, and props & vehicles.

2. Believable details on all elements of drawings. Example: detailed close up of a cellphone which resembles the real life item.

3. Correct anatomy: Five fingers on each hand, correct bone & muscle placements and function from head down.

4. Clean line quality.

Colors:

1. Better use of colors for detailed purpose. Separate Colors for highlight, midtone and shadow shapes.

Art direction:

1. Painterly quality and detail of Background paintings. Extensive use of grays to show somber mood or setting.

2. Real life references without major deviation from photographic elements

Design:

This is where people will have arguments, especially the character designs. I think they're more focused on creating detailed designs than deviated designs nowadays. I could be wrong, but I got that impression by watching past few years of anime titles which most of them them have similar design pattern on props, vehicles, and background.

I don't think realism can be considered some sort of objective measurement of quality in all drawing/animation...

That's true. But the construction of the drawing can (unless it's deliberately without construction) be a reliable indicator of good draughtsmanship. And I think there is a case to be argued that most Japanese TV animation drawings look to be better constructed (and more complex construction too, being tall human forms largely) than their Western rivals, whether they're realistic or not.

However, I seem to recall Peter Chung saying that most japanese animators don't construct their drawings in the usual stages as set down by the Preston Blair manner and advocated by John K. (Who, incidentally, is always banging on about the lack of construction in most modern american animation, and singles out good construction as one of the few things about japanese animation he likes, along with colour). Peter seemed to suggest most japanese animators just draw straight off the cuff, eyeballing the construction I suppose, rather than planning out the construction in the prescribed stages as promoted by the Blair book.

Unless they're all drawing gods though, I imagine there is a significant amount of groping to find the right line. Whatever they do though they seem to by and large have excellent construction of forms.


My uninformed speculation is that Japan's unabashed culture of conformity has created this relatively high adeptness in one particular style. Visual artists are "unencumbered" by individualism and set themselves to the task of learning "how it should be done". In the U.S., by contrast, most visual artists also steal ideas from others, but they don't so so openly and are compelled to try to make their artwork individual in some fashion. This means that there's a less rigidly-defined standard for what is acceptable and what is not, so consequently there are more different styles but not as much proficiency in them.

It also doesn't help that many American producers prefer to hire somebody inexperienced to head a show rather than somebody who's been working there for a long time, because they're always looking for "the new, fresh, hip look" and don't want "old people" with their "outdated tastes". Also, there has developed a general wisdom within the past few years that any show targeting an adult or teen audience must be extremely poorly-drawn and poorly-animated.


και αν θελετε να δειτε πως ειναι η κατασταση και σε μια αλλη σημαντικη στην παραγωγη animation χωρα, δηλ στη Ρωσια διαβαστε εδω. Υπαρχουν διαφορες, τοσο με την Αμερικη, οσο και με την Ιαπωνια. Εκει ακομα προσπαθουν να διατηρησουν καποια τεχνη στις παραγωγες ανιματιον και οχι να τις κανουν εμπορικες και μαζικες:

AniPages Discussion Forum :: View topic - Get a learning curve!

[roriconfan]

ΙΑΠΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Θα απαντήσω αργότερα στα σχόλια σας. Για την ώρα, ξανά πάλι μια προσθήκη. Υποτίθεται ότι την διαβάζετε αμέσως μετά το Ιαπωνία και Εικονική Πραγματικότητα.

Παραμορφωτικός Καθρέφτης: Αυτό αποτελεί κυρίως αισθητικός λόγος παρά κοινωνικός. Στην τεχνοκρατική εποχή που ζει ο πολιτισμένος κόσμος, η πραγματικότητα φαντάζει συχνά ασφυκτική και όλο γίνονται προσπάθειες για μια φυγή από αυτήν. Άλλοι βολεύονται με ταξίδια σε μακρινά μέρη, άλλοι με σπορ σε χιόνια και δάση, άλλοι με κραιπάλες και ναρκωτικά. Τα Anime είναι κατά κάποιον τρόπο και αυτά μια φυγή. Επειδή αποτελούνε και εναλλακτικό κινηματογράφο (βλέπε Τι σημαίνει Κινηματογράφος και τι Κινούμενα Σχέδια), είναι πέρα από ψυχαγωγία κι αυτά ένα μέσο φυγής από την πραγματικότητα. Γιατί τα περισσότερα στοιχεία τους δεν αντικατοπτρίζουν την Ιαπωνική πραγματικότητα.

-Οι πολεμικές τέχνες δεν σου επιτρέπουνε να ξερνάς φωτιά ούτε να κόβεις δέντρα με σπαθί, όσο κι αν εκπαιδεύεσαι.
-Δεν σουλατσάρουνε τεράστια τέρατα και φαντάσματα που σκοτώνουν και καταστρέφουν, ούτε υπάρχουν τεράστια ρομπότ και υπερφυσικοί πολεμιστές να τα πολεμάνε.
-Οι Γιαπωνέζες στην πραγματικότητα δεν χτυπάνε συνέχεια τα αγόρια ούτε τις αρέσει να τις βασανίζουνε και να τις βιάζουνε.

Αν και με Ιαπωνικό ταμπεραμέντο, τα Anime αποτελούνε μια διεστραμμένη και υπερβολική εκδοχή της πραγματικότητας. Και τραβάνε γιατί προσφέρουνε φανταστικούς κόσμους που εκπροσωπούνε τις επιθυμίες και τους πόθους των θεατών, όπως πανέμορφα και ευγενικά κορίτσια στα moe, κουλ πολεμιστές στα shonen, τεράστια ρομπότ στα mecha και πικάντικα σενάρια στα yuri.

Φυσικά, το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τα Cartoon αλλά αυτά αποτελούνε μια κατ’ εξοχήν φυγή προς έναν ιδεολογικά και όχι λογικά πλασμένο κόσμο (γιατί όπως είπαμε, οι Δυτικοί το παίρνουνε ιδεολογικά ενώ οι Ιάπωνες επίγεια το όλο θέμα της αντιμετώπισης του κόσμου). Και σχεδόν πάντα, οι φανταστικοί κόσμοι που πλάθουν τα Cartoon είναι πιο ευχάριστοι και απλοϊκοί από τον δικό μας ενώ στα Anime είναι πιο χαοτικοί και σκοτεινοί (βλέπε Πραγματικότητα στις Διαφορές Δυτικής και Άπω Ανατολικής Θρησκείας και Διάφορες Τρόπου Σκέψης).

Συμβολισμοί και Υπονοούμενα: Και εδώ καταλήγουνε όλα τα παραπάνω που κάνουνε τα Anime πιο «ψαγμένα» και γενικώς πιο ελκυστικά από τα Cartoon. Τα Anime είναι γεμάτα από συμβολισμούς και υπονοούμενα ενώ τα Cartoon είναι στεγνά σε αυτόν τον τομέα.

-Επειδή τα Cartoon είναι ιδεολογικά, ότι μηνύματα περνάνε, γίνονται μέσω μιας «αυταπόδεικτης ηθικής». Για παράδειγμα, σου λένε ότι «το να κλέβεις είναι κακό» με το να σου παραθέτουνε το ότι «η κλεψιά είναι κακό πράγμα» γιατί απλά «πάει κόντρα στα ιδανικά που προωθεί η ηθική και η θρησκεία». Δεν υπάρχει καμία λογική αιτιολόγηση, παρά μια ψυχολογική αυθυποβολή. Είναι κακό γιατί είναι κακό, πάει και τελείωσε. Θα μπορούσανε με την ίδια λογική να παρουσιάσουνε το ότι «ο φόνος είναι καλό πράγμα» και θα έχει τα ίδια αποτελέσματα αυθυποβολής (ιδίως στα μικρά παιδιά που μιμούνται ότι βλέπουνε και αποδέχονται τα πάντα ως έχουν). Από την άλλη πλευρά, επειδή τα Anime είναι με επίγεια νοοτροπία, αιτιολογούνε τέτοια θέματα με παραδείγματα από την καθημερινή ζωή. Για παράδειγμα, μπορεί να αιτιολογούνε το κακό που προκαλεί η κλεψιά με το να δείχνουνε το πόσο βλάπτουνε οι κλέφτες τα θύματα τους και κατά επέκταση και τους εαυτούς τους, όταν ζούνε μέσα στον φόβο και την αμφιβολία εξαιτίας των πράξεων τους. Πηγαίνοντας παραπέρα, δεν παρουσιάζουνε όλους τους κλέφτες ως κακούς γιατί πολύ απλά, δεν γίνεται όλοι να κλέβουνε μόνο για κακούς σκοπούς. Επειδή και στην καθημερινή ζωή, όλοι όσοι κάνουνε κάτι «αποδεκτά κακό», σχεδόν πάντα το κάνουνε από ανάγκη παρά από κακία. Οπότε, χάρη στην επίγεια αιτιολόγηση των πράξεων τους, οι χαρακτήρες των Anime είναι πιο «γκρίζοι» σε συμπεριφορά και γενικώς πιο περίπλοκοι από τους αντίστοιχους «πολιτικά ορθούς» χαρακτήρες των Cartoon.

-Επειδή τα Cartoon είναι ιδεολογικά, ότι μηνύματα περνάνε δεν γίνονται ποτέ με γνώμονα το προσωπικό συμφέρον ή το υλικό κέρδος. Όλα παρουσιάζονται μέσω μιας «αυταπόδεικτης καλοσύνης». Για παράδειγμα, σου λένε ότι «το να προστατεύεις τον κόσμο από τους κακούς είναι καλό» αλλά σπάνια αιτιολογούνε το πώς σκέφτονται οι χαρακτήρες που προστατεύουνε τον κόσμο. Πως επιβιώνουνε στην καθημερινή τους ζωή; Δε τρώνε; Πως βγάζουνε λεφτά για να ζούνε; Δε θέλουνε να έχουνε κι αυτοί λίγο ελεύθερο χρόνο; Λίγες προσωπικές στιγμές; Μια σχέση με αυτόν / αυτήν που αγαπάνε; Μόνο για να προστατεύουνε άλλους ζούνε; Οι ίδιοι δεν θέλουνε τίποτα για τους εαυτούς τους; Λίγη φήμη ή κέρδος; Κάποιοι μπορεί να πούνε ότι το να προστατεύεις τον κόσμο είναι το μόνο που «εγωιστικά» θέλουνε να κάνουνε. Αλλά και πάλι αυτή η λογική γέρνει περισσότερο προς την αφέλεια παρά προς την καλοσύνη. Από την άλλη πλευρά, επειδή τα Anime είναι υλιστικά στην νοοτροπία τους, παραθέτουνε χαρακτήρες που ότι κάνουνε, το κάνουνε για καθαρά εγωιστικούς λόγους. Για παράδειγμα, μπορεί να πολεμάνε τους κακούς για να γίνουνε δυνατότεροι ή για να πάρουνε εκδίκηση ή για να γίνουνε ξακουστοί. Οπότε, χάρη στην υλιστική αιτιολόγηση των πράξεων τους, οι χαρακτήρες των Anime είναι πιο αληθοφανείς από τους αντίστοιχους «ανιδιοτελείς ιδεαλιστές» χαρακτήρες των Cartoon.

-Σε αντίθεση με τα Cartoon που απλά παραθέτουνε χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουνε το καλό ή το κακό, τα Anime πάνε παραπέρα λόγω της moe λογικής τους και οδηγούνε σε «ταύτιση» με τους χαρακτήρες. Φυσικά, το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τους Αμερικάνους υπερήρωες. Ποιος δεν έχει ντυθεί μικρός Μπάτμαν ή Σούπερμαν γιατί λάτρευε τους χαρακτήρες και ήθελε να τους μοιάσει; Κι όμως, δεν είναι το ίδιο. Το να μιμείσαι στην εμφάνιση κάποιον δεν είναι το ίδιο με το να τον μιμείσαι και σε χαρακτήρα. Όλα τα παιδιά που ντύνονται και φέρονται σαν τους υπερήρωες απλά αντιγράφουνε την εξωτερική τους εμφάνιση και προσποιούνται ότι έχουνε τις υπερδυνάμεις τους. Πόσα όμως παιδιά πραγματικά κατανοούνε πως σκέφτονται οι υπερήρωες; Πόσα από αυτά θα προστατεύανε τον κόσμο και δεν θα καταχράζανε τις δυνάμεις τους ή πόσα θα είχανε πραγματικά το θάρρος να τα βάλουνε με εγκληματίες; Από την άλλη, τα Anime οδηγούνε όχι απλά σε μίμηση της εμφάνισης αλλά και σε μίμηση της συμπεριφοράς. Ένας επαγγελματίας cosplayer δεν απλά ντύνεται Cloud από AdventChildren γιατί γουστάρει τα ρούχα του και τις δυνάμεις του. Κυριολεκτικά «γίνεται» ο χαρακτήρας με το να σκέφτεται, να φέρεται και να μιλάει όπως αυτός. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από πολλούς που λανθασμένα νομίζουνε ότι cosplay είναι απλά να ντύνεσαι σαν στις απόκριες ο χαρακτήρας που σου αρέσει και κατά τ’ άλλα φέρονται όπως πάντα. Μεγάλο λάθος. Τα Anime κυριολεκτικά κάνουνε τους λάτρεις τους possessed (κυριευμένους) από τον χαρακτήρα που μιμούνται και οδηγούνε σε διαμόρφωση τρόπου ζωής. Αν και ανύπαρκτοι, οι χαρακτήρες των Anime οδηγούνε σε πραγματικές επιρροές στην συμπεριφορά των θεατών που ταυτίζονται με αυτούς, ακόμα και όταν δεν είναι ντυμένοι όπως αυτοί.

[roriconfan]

Ayame, συμφωνώ ότι όλα χρειάζονται. Το κακό είναι όταν μένει κάποιος κολλημένος υπερβολικά μόνο στο ένα ή μόνο στο άλλο. Ή ακόμα χειρότερα, όταν δεν γνωρίζει το τι παίζει πίσω από οτιδήποτε παρακολουθεί. Τα Στρουμφάκια, σύμφωνα με ότι έχω βρει, κάνουνε τρομακτικά αρνητική πλύση εγκεφάλου στα παιδιά. Αλλά από την άλλη, κανένας δεν πρέπει να μεγαλώσει χωρίς αυτά καθώς οι ιδέες φαντασίας τους είναι απλά εκπληκτικές.
L, για άλλη μια φορά παραθέτεις ένα ανούσιο κείμενο. Ο τύπος που το έγραψε επικεντρώθηκε υπερβολικά στο πως σχεδιάζεται μια σειρά και καθόλου στο τι μηνύματα περνάει στο κοινό του. Ο κυριότερος λόγος που απεχθάνομαι πλέον τα καρτούν είναι η προπαγάνδα και η αφέλεια των ιστοριών τους. Και όσο γι’ αυτά τα ξεχωριστά καρτούν που όλο αναφέρεις, αν δεν τα προωθούνε και λίγο, πώς να βγάλω καλή γνώμη γι’ αυτά; ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΡΩ, ΔΕΝ ΤΑ ΕΧΩ ΔΕΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΑΠΟΨΗ. Οπότε επικεντρώνομαι σε αυτά που παίζονται και ακούγονται. Τι αξία έχει να λέμε σε κάποιον να μάθει Δανέζικα για να παρακολουθήσει κάποιο σκοροφαγωμένο και ξεχασμένο καρτούν; Τα ανιμέ μια φορά, γίνονται fan-subbed και τα κατεβάζεις από internet, όσο άθλια κι αν είναι. Ας γίνει κάτι παρόμοιο και γι’ αυτά τα καρτούν και τα ξαναλέμε.
………………………………….

17. Τέρατα

Οι Δυτικοί πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που έχουν όμορφη ψυχή (οι καλοί), έχουν όμορφη ανθρώπινη εμφάνιση ενώ αυτοί που έχουν μοχθηρή ψυχή (οι κακοί), έχουν άσχημη τερατώδη εμφάνιση (εντελώς λανθασμένη άποψη, σχεδόν πάντα ισχύει το αντίθετο). Αυτό δεν ίσχυε στην αρχαιότητα και ξεκίνησε με την επικράτηση του Χριστιανισμού. Οι παπάδες στην προσπάθεια τους να απομακρύνουν τους ανθρώπους από τις προηγούμενες θρησκείες, αποκαλέσανε σατανικό κάθε τέρας της μυθολογίας των παλιών θρησκειών (ακόμα και του Ιουδαϊσμού από τον οποίο προήλθε ο Χριστιανισμός). Σαν υπερφυσικά ιδάλματα και σύμβολα κρατήσανε τους ανθρώπινους Αγίους και τους ανθρωπόμορφους Αγγέλους. Πλέον, οτιδήποτε δεν μοιάζει με άνθρωπο, θεωρείται τέρας και κακό. Στα Cartoons οι καλοί είναι πάντα όμορφοι άνθρωποι ή χαριτωμένα ζώα και τα τέρατα είναι πάντα οι κακοί.
Οι Ιάπωνες πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που έχουν όμορφη ψυχή, έχουν ελκυστική εμφάνιση (όχι απαραίτητα ανθρώπινη) ενώ αυτοί που έχουν μοχθηρή ψυχή, έχουν αποκρουστική εμφάνιση (επίσης όχι απαραίτητα ανθρώπινη). Οτιδήποτε δεν μοιάζει με άνθρωπο, θεωρείται υπερφυσικό και όχι απαραίτητα τέρας ή κακό. Τα τέρατα συμβολίζουν την δύναμη και όχι μόνο την κακία. Αυτό πηγάζει από τον Σιντοϊσμό όπου υπάρχουν αμέτρητα τέρατα, άλλα καλά και άλλα κακά. Στα Anime οι καλοί και οι κακοί μπορεί να έχουν οποιαδήποτε εμφάνιση. Συνήθως μάλιστα οι καλοί όσο πιο πολύ δυναμώνουν, τόσο πιο τερατόμορφοι γίνονται ενώ οι πιο όμορφοι είναι σχεδόν πάντα οι κακοί. Μόνο από τις πράξεις μπορείς να αναγνωρίσεις το τι είναι κάποιος.

18. Φύλο

Στα Cartoons:

• Αν υπάρχει χαρακτήρας όπου το φύλο του παίζει ρόλο στην ιστορία, τότε φαίνεται ξεκάθαρα αν είναι αρσενικός (πολλοί γυμνασμένοι μύες) ή θηλυκό (μεγάλα βυζιά).
• Αν υπάρχει χαρακτήρας όπου το φύλο του δεν παίζει ρόλο στην ιστορία (όπως τα ζωάκια που μιλάνε), τότε είναι ασεξουαλικός (δεν έχει καν φύλο).
• Το φύλο αντιπροσωπεύει μόνο τι είδους γονέας είναι ο χαρακτήρας (πατέρας ή μητέρα) ή με τι ασχολείται (με χειρονακτική δουλειά και αθλήματα αν είναι αρσενικός, με το σπίτι και τα υλικά αγαθά για ομορφιά αν είναι θηλυκό). Ποτέ δεν χρησιμοποιείται για τονίσει την χρήση του στην τεκνοποίηση (αν δίνει σπέρμα όταν κάνει σεξ επειδή είναι αρσενικός, αν έχει μήτρα που γονιμοποιείται όταν κάνει σεξ αν είναι θηλυκό).
• Υπάρχει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά που πρέπει να ακολουθεί κάθε χαρακτήρας σύμφωνα με το φύλο του και πάντα την τηρεί.

Επειδή οι χαρακτήρες στα Cartoons πρέπει να είναι στατικοί και καθησυχαστικοί, πρέπει το φύλο τους, η εμφάνιση τους, η συμπεριφορά τους και η ομιλία τους να ταιριάζουν μεταξύ τους (σε σχέση με τα στάνταρ της εκάστοτε χώρας).
Στα Anime:

• Ένας χαρακτήρας κι ας έχει φύλο, συχνά δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι αρσενικός ή θηλυκό. Οι περισσότεροι είναι ερμαφρόδιτοι (όχι τόσο γυμνασμένοι μύες, όχι πάντα μεγάλα βυζιά).
• Αν υπάρχει χαρακτήρας όπου το φύλο του δεν παίζει ρόλο στην ιστορία (όπως τα ρομποτάκια και τα τερατάκια που χρησιμεύουν σαν βοηθοί στους πρωταγωνιστές), και πάλι έχει φύλο κι ας του είναι αχρείαστο.
• Το φύλο αντιπροσωπεύει τι είδους χρήση θα έχει ο χαρακτήρας στην τεκνοποίηση (αν δίνει σπέρμα όταν κάνει σεξ επειδή είναι αρσενικός, αν έχει μήτρα που γονιμοποιείται όταν κάνει σεξ αν είναι θηλυκό). Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα.
• Υπάρχει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά που πρέπει να ακολουθεί κάθε χαρακτήρας σύμφωνα με το φύλο του αλλά σπάνια τηρούνται οι τύποι.

Επειδή οι χαρακτήρες στα Anime είναι εξελισσόμενοι και ανησυχητικοί, η εμφάνιση είναι μικρής σημασίας. Το φύλο τους, η εμφάνιση τους, η συμπεριφορά τους και η ομιλία τους δεν είναι απαραίτητο να ταιριάζουν μεταξύ τους. Επειδή οι Ιάπωνες θεωρούνε ομορφιά το παιδικό πρόσωπο ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία, πολλοί χαρακτήρες μοιάζουν φατσικά με παιδάκια που ακόμα δεν έχουνε αποκτήσει φυλετικά χαρακτηριστικά. Και επειδή οι Ιάπωνες δεν θίγονται από τα σεξουαλικά έκτροπα τόσο εύκολα όσο οι Δυτικοί, για κωμικούς ή σεξουαλικούς λόγους συχνά ανακατεύουνε τα σεξουαλικά στερεότυπα με αποτέλεσμα να υπάρχουν θηλυπρεπείς άντρες, ανδροπρεπείς γυναίκες, αγόρια με πρόσωπο και φωνή κοριτσιού, ομοφυλόφιλοι, ερμαφρόδιτοι και άλλα περίεργα.

19. Ελκυστικότητα

Τα Cartoons προσπαθούνε να τραβήξουνε το ενδιαφέρον των θεατών με φανταχτερά χρώματα και γλυκούληδες χαρακτήρες που αφήνουν μια αίσθηση ευτυχίας και αγαλλίασης.. Σε όσους αρέσουν τα Cartoons (πρακτικά σε όλα τα παιδιά), τα παρακολουθούνε γιατί:
· γελάνε με τα αστεία που κάνουν οι χαρακτήρες στις κωμικές σειρές
· περνάνε ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο τους όταν δεν έχουν με ποιόν να παίξουν (πολύ ευχάριστο όταν οι γονείς είναι απασχολημένοι και τα παιδιά που ζούνε στις πόλεις δεν έχουνε που να πάνε ή που να βρεθούνε)
· παρακολουθούνε ηθικά μηνύματα και μαθαίνουνε νέα πράγματα στις εκπαιδευτικές σειρές

Τα Anime προσπαθούνε να τραβήξουνε το ενδιαφέρον των θεατών με φανταχτερές ενδυμασίες και εντυπωσιακούς χαρακτήρες που αφήνουν μια αίσθηση αγωνίας και εντυπωσιασμού. Σε όσους αρέσουν τα Anime, τα παρακολουθούνε γιατί:
· έχουνε φοβερή σεξουαλικότητα στα hentai και στις σεξοκωμωδίες (το σεξ τραβάει)
· έχουνε πολύ περίπλοκους και ενδιαφέροντες χαρακτήρες
· έχουνε πολύ δράση και βία που ξεπερνά τις περισσότερες χολιγουντιανές ταινίες δράσης
· έχουνε φοβερό χιούμορ στις κωμωδίες (γιατί δεν έχουν πολλούς ηθικούς φραγμούς και δεν φοβούνται μη θίξουν κάποιον).
· έχουνε ψαγμένο σενάριο, ψυχολογικό υπόβαθρο και φιλοσοφική αναζήτηση στις σειρές δράσης και μυστηρίου που σε βάζουν σε σκέψεις και διευρύνουν τους ορίζοντες σου
· κριτικάρουν και παρουσιάζουν αναρίθμητες πτυχές της καθημερινής ζωής και πολλές πιθανές μελλοντικές συνθήκες
· δεν είναι μόνο για παιδιά (ο καθένας μπορεί να επιλέξει τι θέλει σύμφωνα με τα γούστα του).

Η Αμερική ως χώρα, δεν έχει πολύ ιστορία. Οι Αμερικάνοι γενικότερα δεν θεωρούνε την ιστορία τους ως κάτι σπουδαίο. Γι’αυτό και οι περισσότεροι Αμερικάνοι χαρακτήρες δεν σχεδιάζονται με την προϋπόθεση να έχουνε πλούσιο ιστορικό.

Η Ιαπωνία ως χώρα, έχει πολύ ιστορία. Οι Ιάπωνες γενικότερα θεωρούνε την ιστορία τους ως κάτι σπουδαίο. Γι’αυτό και οι περισσότεροι Ιαπωνικοί χαρακτήρες σχεδιάζονται με την προϋπόθεση να έχουνε πλούσιο ιστορικό.

20. Ισότητα

Στερεοτυπικά στα Cartoons, πάντα οι άντρες είναι δυνατότεροι και οι γυναίκες συνεχώς βασίζονται σε αυτούς. Σχεδόν σε όλα τα σενάρια, οι γυναίκες παρουσιάζονται δειλές και ανήμπορες που απαγάγονται από κακούς και πρέπει οι καλοί της ιστορίας να τις σώσουνε. Αυτό είναι φυσικό επακόλουθο της φαλλοκρατίας που επικρατεί ακόμα και σήμερα.
Αν και αυτό αληθεύει σε τεράστιο βαθμό και στα Anime, υπάρχουν κάποιες διαφορές.
Στερεοτυπικά στα Anime, τα πάντα τα λένε και τα κάνουνε οι άντρες. Οι γυναίκες υπάρχουνε μόνο σαν γλάστρες, σαν ερωτικό ενδιαφέρον για τους πρωταγωνιστές και έμμεσα σαν ψυχολογική υποστήριξη. Σπάνια έχουν κεντρικό ρόλο ή ενεργή δράση στην ιστορία. Αυτό δεν είναι πλέον φαλλοκρατία αλλά υπέρτατος παραγκωνισμός. Μέχρι πρόσφατα, οι γυναίκες στην Ιαπωνία δεν είχανε τα αντίστοιχα δικαιώματα των γυναικών της Δύσης και καταλήγανε συχνά να θεωρούνται περισσότερο εργαλεία παρά άνθρωποι.
Σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση, οι γυναίκες στα Cartoons παρουσιάζονται να έχουνε δυναμισμό και ελεύθερη άποψη αλλά όχι σωματική δύναμη. Στην περίπτωση που έχουνε και δύναμη, τότε είναι καρικατούρες ανδρών με γυναικεία εμφάνιση (όπως οι πρωταγωνίστριες του HayaoMiyazaki).
Αντίστοιχα, στην καλύτερη περίπτωση, οι γυναίκες στα Anime παρουσιάζονται να είναι εκνευριστικές, κυκλοθυμικά όντα που συχνά δέρνουνε άγρια τους άνδρες πάνω στα νεύρα τους για κάτι που τους κάνανε (συνήθως σεξουαλικής φύσης). Στα Cartoons, το πολύ να δεις ένα χαστούκι να ρίχνουνε και σίγουρα όχι το λιάνισμα που βλέπουμε συνέχεια στα Anime. Αυτό είναι αποτέλεσμα της απότομης ελευθερίας που αποκτήσανε οι γυναίκες τις τελευταίες δεκαετίες. Οι άντρες τις βλέπουνε πλέον σαν φόβητρα, καθώς από άβουλα εργαλεία, γίνανε άνθρωποι με άποψη και απαιτήσεις και περάσανε τον φόβο τους στον υπερθετικό και στα Anime.
Και αν νομίζεται ότι το πρόβλημα σταματάει εδώ, είστε γελασμένοι. Οι άντρες βρήκανε τρόπο για να περνάνε το πώς θέλουνε τις γυναίκες, με τον πιο φαλλοκρατικό τρόπο στα Anime:

Στις περισσότερες σειρές, οι γυναίκες είναι πλασμένες τέλειες, ήσυχες, ευγενικές και υπάκουες σε αυτόν που αγαπάνε. Όσο άπιστοι κι αν είναι οι άντρες κατά καιρούς, αυτές δεν χάνουνε ποτέ το ενδιαφέρον τους.

Άλλες σειρές παρουσιάζουνε υποκατάστατα των γυναικών. Υπάκουα ρομπότ με γυναικεία εμφάνιση, κατοικίδια που μετατρέπονται σε γυναίκες, θηλυκοί άγγελοι της καλοσύνης, τέρατα που παίρνουνε γυναικεία εμφάνιση για να είναι ελκυστικά, άβουλες γυναικείες-μαριονέτες και άλλα πολλά. Όλα στο όνομα της ανδρικής ικανοποίησης.

Και ας μη παραβλέπουμε το γεγονός ότι η ελκυστικότητα της τεχνολογίας στις σειρές επιστημονικής φαντασίας είναι κι αυτή σεξουαλικής φύσης. Μια μηχανή που ποτέ δεν λέει «όχι» και σου δίνει δύναμη και ταχύτητα έχει τον ηδονισμό της σε σχέση με μια παραπονιάρα και απαιτητική κοπέλα. Οι χαρακτηρισμοί «μηχανικά αιδοία» και «τεχνερωτισμός» βρίσκουνε την θέση τους εδώ.


Γενικώς, αν και δεν υπάρχει ισότητα ούτε στα Cartoons αλλά ούτε στα Anime, τα Anime σίγουρα δείχνουν ως έναν βαθμό απέχθεια και φυγή από αυτήν. Οι Δυτικοί έχουν αποδεχτεί ως ένα βαθμό την ισότητα αλλά οι Ιάπωνες ακόμα προσαρμόζονται στην ιδέα.

21. Ομορφιά

Στην Δύση, η ομορφιά κρίνεται κυρίως από την σωματική ανάπλαση, από την αγνή συμπεριφορά και από τα υπάρχοντα. Για τους Δυτικούς:
· όμορφος είναι ένας machoman. Δηλαδή κάποιος που είναι:

• γυμνασμένος 25άρης
• πλούσιος που κάνει χλιδάτη ζωή
• δίκαιος και σωστός όταν χρειάζεται

4. με επιβλητική φωνή και ατάραχη συμπεριφορά
5. με σοβαρό κουστούμι με γήινα χρώματα (καφέ, γκρι) αν είναι σοβαρό άτομο
6. με στολή που έχει χτυπητά βασικά χρώματα (μπλε, κόκκινο, κίτρινο) αν είναι υπέρ-ήρωας ή φευγάτο άτομο.
· όμορφη είναι μια bimbo. Δηλαδή κάποια που είναι:

• 20άρα με τέλειες καμπύλες
• ανεξάρτητη, αυτοδύναμη
• πολύ πονηρή, όχι πολύ έξυπνη
• πάντα αποδεκτική σε ότι της λένε οι άντρες

5. με σαγηνευτική συμπεριφορά
6. με προκλητικά εφαρμοστά ρούχα που την κάνουνε να μοιάζει με τσούλα

· όμορφο είναι ένα πρακτικά χρήσιμο αντικείμενο με ωραία εμφάνιση (όπως τα σπορ αμάξια, οι γρήγοροι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τα κινητά τηλέφωνα με πολλές δυνατότητες).
Στα Cartoons, κλασικοί όμορφοι ήρωες θεωρούνται για άντρες ο Superman και ο CortoMalteze και για γυναίκες η WonderWoman και η Druuna.

Στην Ιαπωνία, η ομορφιά κρίνεται κυρίως από το πρόσωπο, από την σοφία και από την ανιδιοτελή ζωή. Για τους Ιάπωνες:
· όμορφος είναι ένας που έχει το στερεότυπο του samurai. Δηλαδή κάποιος που είναι:

• 18άρης με ζωντάνια
• με λιτή ζωή που βοηθάει τους συνανθρώπους του
• πάντα υπάκουος που δείχνει σεβασμό στους ανωτέρους

4. με μοδάτα, σύγχρονα, δυτικά ρούχα αν είναι σοβαρό άτομο που συνεχώς δουλεύει για την ευημερία της κοινωνίας
5. με παραδοσιακή ιαπωνική ενδυμασία αν είναι σοβαρό άτομο που τηρεί τα ήθη και τα έθιμα
6. με φευγάτα ρούχα που τον κάνουν να μοιάζει με πανκ ή με συμμορίτη αν είναι όλο μαγκιά και τσαμπουκά
· όμορφη είναι μια kawai. Δηλαδή κάποια που είναι:

• 16άρα με πρόσωπο 8χρονης
• τσαχπίνα, γλυκούλα, τρισχαριτωμένη, να σου έρχεται να την φας
• με ψιλή, σχεδόν τσιριχτή φωνή
• με αθώα και κάπως αφελή συμπεριφορά

5. με παραδοσιακή ιαπωνική ενδυμασία αν είναι σοβαρό άτομο που τηρεί τα ήθη και τα έθιμα
6. με φευγάτη στολή που έχει κορδέλες και αξεσουάρ που την κάνουνε να μοιάζει με κουκλάκι αν είναι αυτοδύναμη

· όμορφο είναι ένα πρωτότυπο αντικείμενο με ωραία εμφάνιση (όπως με πρωτότυπο σχήμα, σπάνιο χρώμα, με επιπλέον αξεσουάρ, με μικρό αριθμό αντιτύπων). Δεν τους ενδιαφέρει να είναι πρακτικό.
Στα Anime, οι κλασικοί όμορφοι ήρωες είναι όλοι αεικίνητοι έφηβοι με παιδιαρίστικη και συχνά ανώριμη συμπεριφορά (καμία σχέση με παιδεραστία ή σύνδρομο της Λολίτας που νομίζουν οι Δυτικοί).

[Petran79]

δηλ αν τα ανιμε ηταν σχεδιασμενα προχειρα σαν τα αμερικανικα καρτουν και περνουσαν παρολα αυτα τα ιδια μηνυματα θα τα βλεπαμε; πολυ αμφιβαλλω.

απλα χρειαζεται να ξερουμε και την διαφορα στη φορμα και οχι μονο στο περιεχομενο.

μιας που μιλαγες για βουδισμο οι ανιματερ οπως λεει και ο διαλογος αντι να εστιαστουν στις ατομικες τους ικανοτητες οπως στη Δυση, προτιμουν να μαθουν την τεχνικη και να αφιερωθουν στον κοινο σκοπο να παραγουν εργο, ανεξαρτητως τι θα ειναι αυτό δηλ. από καλλιτεχνικο μεχρι hentai. Για αυτο και στην Ασια δουλευουν σα σκυλια.



οσο για τα ανιμε, προσπαθουν να ειναι τοσο πρωτοτυπα που πολλες φορες αυτο καταντα κοινοτυπια.

Μπορεις να δεις πολλα απο τα καρτουν στο Youtube αλλα και σε μια απο τις αλυσιδες. Μη σου πω οτι τα βρισκεις και σε DVD στην Ιαπωνια αλλα και σε ιαπωνικους κινηματογραφους (πχ το τριο της Μπελβιλ). Μαλιστα το Studio Ghibili προωθει τετοιες ταινιες όπως πχ με την Le Roi et L'Oisseau. Μαλιστα ο Takahata εγραψε και βιβλιο για την ταινια ενω αναφερει πως με τους Miyazaki και Kotabe αντεγραψαν καρε καρε της για την ταινια Castle of Cagliostro.

Ο Masaaki Yuasa, δημιουργος του Kaiba, Kemonozume, Mind Game επηρρεαστηκε απο την γαλλικη ταινια Le Planete Sauvage, όπως και o Takashi Nakamura που επηρρεαστηκε και απο τα εργα του Moebius.

Οι Ιαπωνες μου φαινονται αρκετα ανοιχτομυαλοι σε οτι αφορα το animation αλλων χωρων, αν βαλεις και τα διαφορα φεστιβαλ. Το οτι περνουν ιδεες απο τα εργα αλλων χωρων και τα βελτιωνουν με δικες τους παραγωγες ειναι γεγονος. Δες και τη λιστα με το Φεστιβαλ Laputa. Καιρος οι Αμερικανοι ανιματερ να κανουν το ιδιο μαθαινοντας απο τους Ιαπωνες.

[roriconfan]

Youtube, ε; Θα το τσεκάρω. Ακολουθούνε οι τελευταίες διαφορές, που μπορώ να πω ότι είναι και οι πιο extreme.
....................................
22. Γλώσσα

Μπορεί να μη το καταλαβαίνετε αυτό, αλλά είναι γεγονός ότι ένας πολιτισμός μπορεί να προοδεύσει και να δημιουργήσει τόσα διαφορετικά πράγματα, όσα του επιτρέπει η μορφολογία της γλώσσας του.

Τα anime γίνονται κατ’ εξοχήν από Ιάπωνες που μιλάνε μόνο ιαπωνικά. Η ιαπωνική γλώσσα:
· είναι μια από τις πιο περίπλοκες γλώσσες στον κόσμο. Υπάρχει πολύ μεγάλη ποικιλία στο πως μπορείς να περιγράψεις ή να αναλύσεις ένα θέμα. Στα anime οι σειρές με παρόμοια θεματολογία και σενάριο δύσκολα γίνονται κουραστικές ή επαναλαμβανόμενες. Το ίδιο γεγονός μπορεί μέσω της γλώσσας να παρουσιάζεται σε κάθε σειρά με διαφορετικό ύφος ή τρόπο και να αφήνει μια εντύπωση εντελώς διαφορετική κάθε φορά. Γι’ αυτό και τα περισσότερα anime έχουνε περίπλοκο σενάριο και βλέπονται με μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
· έχει γραμματική που επικεντρώνεται σε αντικειμενική συσχέτιση. Είναι πολύ «επίγεια» γιατί χρησιμοποιεί στο λεξιλόγιο της πολλά «υλικά σώματα» όπως αντικείμενα, φυτά και ζώα. Για να περιγράψεις στα ιαπωνικά κάτι, χρησιμοποιείς λέξεις που έχουνε συσχέτιση με υλικά σώματα. Ακόμα και τα ιαπωνικά ονόματα είναι συνδυασμοί λέξεων που αφορούνε υλικά σώματα. Αυτό κάνει τους Ιάπωνες να δίνουν σε κάθε αντικείμενο, φυτό και ζώο είτε θρησκευτική, είτε φιλοσοφική σημασία. Γι’ αυτό και τα περισσότερα anime βασίζονται σε υπαρκτά γεγονότα. Έχουν επίγειο ύφος όπως η γλώσσα που τα δημιουργεί.
· έχει γραμματική που δεν επικεντρώνεται σε φυλετικό καθορισμό. Δεν υπάρχουν γένη (αρσενικό, θηλυκό) και δεν μπορείς να καταλάβεις από τα λεγόμενα κάποιου αν αναφέρεται σε έναν άνδρα ή σε μια γυναίκα. Γι’ αυτό και στα anime υπάρχει πολύ μεγάλο μπέρδεμα με άντρες που θηλυπρεπίζουν και γυναίκες που είναι αγοροκόριτσα. Η ίδια η γλώσσα είναι ανοικτή στο να αναφέρεται εύκολα σε σεξουαλικές παρεκτροπές ή ανωμαλίες.
· έχει γραμματική που επικεντρώνεται σε κοινωνικό καθορισμό. Κάθε Ιάπωνας μιλάει με τρόπο που αρμόζει στην ηλικία του και στην κοινωνική του θέση. Ένας μεσήλικας άνδρας χρησιμοποιεί εντελώς διαφορετικό λεξιλόγιο από ένα έφηβο κορίτσι. Θεωρητικά, μπορείς να μάθεις τα πάντα για έναν Ιάπωνα αν απλά τον ακούσεις να μιλάει (εφ όσον φυσικά καταλαβαίνεις Ιαπωνικά!). Η προφορά του και το λεξιλόγιο του θα σου αποκαλύψουνε την ηλικία του , την καταγωγή του, το επάγγελμα του και την οικονομική του κατάσταση. Γι’ αυτό και τα anime χωρίζονται σε πολλά διαφορετικά είδη. Ανάλογα με το ύφος της γλώσσας τους προορίζονται και σε διαφορετικές ηλικίες και κοινωνικά στρώματα.
Τα cartoon γίνονται κυρίως από ευρωπαίους και αμερικάνους, που μιλάνε κατ’ εξοχήν λατινόφωνες γλώσσες (όπως Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά). Οι λατινόφωνες γλώσσες:
· θεωρούνται εύκολες και απλές στην σύνταξη. Υπάρχουν λίγοι τρόποι για να μπορείς να περιγράψεις ή να αναλύσεις ένα θέμα. Στα cartoon οι σειρές με παρόμοια θεματολογία ευκολότερα γίνονται κουραστικές ή επαναλαμβανόμενες γιατί το ίδιο γεγονός μέσω της γλώσσας παρουσιάζεται σε κάθε σειρά αναγκαστικά με παρόμοιο ύφος ή τρόπο.
· έχουνε γραμματική που επικεντρώνονται σε αυθαίρετη συσχέτιση. Έχουνε δηλαδή λέξεις που δεν παράγονται πάντα από κάποια ρίζα, έννοια, ήχο ή αντικείμενο. Οι περισσότερες λέξεις δημιουργηθήκανε αυθαίρετα. Για να περιγράψεις σε λατινόφωνη γλώσσα κάτι, χρησιμοποιείς λέξεις που δεν έχουνε άμεση συσχέτιση μεταξύ τους. Αυτό κάνει τους δυτικούς να σκέφτονται με τρόπο που δεν συσχετίζεται άμεσα με το γεγονός στο οποίο αναφέρονται. Γι’ αυτό και τα περισσότερα cartoon δεν βασίζονται σε υπαρκτά γεγονότα. Έχουνε ιδεατό ύφος όπως η γλώσσα που τα δημιουργεί.
· έχουνε γραμματική που επικεντρώνεται σε φυλετικό καθορισμό. Υπάρχουν γένη (αρσενικό, θηλυκό) και μπορείς εύκολα να καταλάβεις από τα λεγόμενα κάποιου αν αναφέρεται σε έναν άνδρα ή σε μια γυναίκα. Γι’ αυτό και στα cartoon εύκολα ξεχωρίζουνε οι άντρες από τις γυναίκες. Η ίδια η γλώσσα είναι κλειστή στο να αναφέρονται σε σεξουαλικές παρεκτροπές ή ανωμαλίες.
· έχουνε γραμματική που δεν επικεντρώνεται σε κοινωνικό καθορισμό. Κάθε λατινόφωνος μιλάει με ότι τρόπο θέλει, χωρίς να του το επιβάλει η ηλικία του ή η κοινωνική του θέση. Σίγουρα, υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο να μιλάς ευγενικά ή με αγένεια ή στο να μιλάς περιφραστικά ή με ορολογία. Εν τέλει όμως αυτό είναι προαιρετικό. Θεωρητικά, αν απλά ακούς έναν λατινόφωνο να μιλάει, θα καταλάβεις από την προφορά του και το λεξιλόγιο του το πολύ την καταγωγή του και το μορφωτικό του επίπεδο. Γι’ αυτό και τα cartoon δεν χωρίζονται σε πολλά είδη. Το ύφος της γλώσσας τους είναι παρόμοιο και αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο όλες τις ηλικίες και τα κοινωνικά στρώματα.

Η ελληνική μας γλώσσα (και κυρίως η αρχαία ελληνική):
· είναι περίπλοκη, μαθηματική και έχει αντικειμενική συσχέτιση, όπως η ιαπωνική γλώσσα.
· έχει φυλετικό καθορισμό και δεν επικεντρώνεται σε κοινωνικό καθορισμό, όπως οι λατινόφωνες γλώσσες.
Θεωρητικά, αν οι Έλληνες φτιάχνανε κινούμενα σχέδια (όνειρα θερινής νυκτός) θα ήταν στο σύνολο τους με περίπλοκο σενάριο και θα πατούσανε στην πραγματικότητα (όπως τα anime), θα είχαν εύκολο διαχωρισμό μεταξύ ανδρών και γυναικών και δεν θα είχαν μεγάλη θεματολογία (όπως τα cartoon).

23. Διαχρονικότητα

Τα cartoon είναι διαχρονικά στις μάζες.
· Βγάζουν συνέχεια επεισόδια για πολλά χρόνια, με αποτέλεσμα να μένουνε στην μνήμη των θεατών. Σειρές όπως τα Στρουμφάκια και ο Μπαγκς Μπάνυ είναι πασίγνωστές και στους γονείς μας αλλά και σε εμάς. Προβάλλονται συχνά και φτιάχνονται συνεχώς καινούργιες σειρές, ταινίες και καταναλωτικά προϊόντα με αυτούς για πρωταγωνιστές.
· Οι χαρακτήρες τους είναι στατικοί και χαρακτηριστικοί, οπότε είναι εύκολο να τους θυμάται ο μέσος θεατής.
· Τα περισσότερα είναι για όλες τις ηλικίες, οπότε μπορούνε να τα παρακολουθούνε όλοι, αρά και να τα γνωρίζουν όλοι.

Τα anime είναι εφήμερα στις μάζες.
· Βγάζουν λίγα σχετικά επεισόδια για μισό μόνο χρόνο, με αποτέλεσμα να μη μένουνε στην μνήμη των θεατών. Σειρές όπως ο Καμπαμαρού και η Κάντυ-Κάντυ είναι πασίγνωστές σε όσους είναι πάνω από 20 ετών αλλά εντελώς άγνωστες σε όσους είναι κάτω από 15. Οι παλιές σειρές προβάλλονται λίγο, χωρίς διαφήμιση και συχνά σε ανύποπτη ώρα (πολύ πρωί ή αργά το βράδυ). Σπάνια φτιάχνονται συνέχειες τους, ταινίες και καταναλωτικά προϊόντα με αυτούς για πρωταγωνιστές αφού περάσει ένας χρόνος που τελειώνει η προβολή τους.
· Οι χαρακτήρες τους είναι εξελίξιμοι και περίπλοκοι, οπότε είναι δύσκολο να τους θυμάται ο μέσος θεατής.
· Τα περισσότερα είναι για συγκεκριμένες ηλικίες, οπότε δεν τα παρακολουθούνε όλοι, αρά και δεν τα γνωρίζουν όλοι.

Από την άλλη όμως…

Τα cartoon είναι εφήμερα στους εκλεκτικούς.
· Βγάζουν συνέχεια επεισόδια για πολλά χρόνια, με αποτέλεσμα να γίνονται κουραστικά.
· Οι χαρακτήρες τους είναι στατικοί και χαρακτηριστικοί, οπότε γίνονται επαναλαμβανόμενοι και προβλέψιμοι.
· Τα περισσότερα αποσκοπούνε σε μαζική κατανάλωση, οπότε φροντίζουν να είναι αρεστά σε όλους και αποφεύγουν να κάνουν καινοτομίες που μπορούνε να προσβάλουν κάποιους.

Τα anime είναι διαχρονικά στους εκλεκτικούς.
· Βγάζουν λίγα σχετικά επεισόδια, με αποτέλεσμα να μένουνε εύκολα στην μνήμη όσων τους άρεσαν. Επίσης, η λύπη που νιώθει κάποιος όταν βλέπει το τελευταίο επεισόδιο και αναφωνεί « γιατί τελείωσε κιόλας ;!!! » είναι αρκετή για να την θυμάται για πάντα.
· Οι χαρακτήρες τους είναι εξελίξιμοι και περίπλοκοι, οπότε μένουνε στην μνήμη όσων τους αρέσουν οι υπερβολές και τα σοκαρίσματα.
· Τα περισσότερα έχουνε συγκεκριμένο ύφος και δεν μπορούνε να αποσκοπούνε σε μαζική κατανάλωση, οπότε δεν τα παρακολουθούνε όλοι, αρά και έχουνε ιδιαίτερη αξία για τους οπαδούς τους.

Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό που ισχύει πολύ στα cartoon (και κυρίως στα Αμερικάνικα με υπερήρωες) και λίγο στα anime είναι οι «εναλλακτικές ιστορίες». Δεν μπορούνε να χαρακτηριστούνε μόνο θετικές ή μόνο αρνητικές και η σχέση τους με την διαχρονικότητα τους εξαρτάται από τα γούστα του θεατή. Οπότε και κατέχουνε μια ξεχωριστή, ουδέτερη θέση στην αξιολόγηση που τους κάνω.
Οι «εναλλακτικές ιστορίες» είναι ουσιαστικά επανεκδόσεις ή διασκευές παλαιότερων ιστοριών, με καινούργιο σχέδιο και παραλλαγμένη ιστορία. Κλασικοί ήρωες όπως ο Σούπερμαν ο Μπάτμαν και ο Σπάϊντερμαν βγάζουνε συνέχεια σειρές που δεν έχουνε άμεση σχέση μεταξύ τους. Το σενάριο τους είναι ξεχωριστό και αυτόνομο από τα άλλα. Μπορείς να βλέπεις τον ίδιο χαρακτήρα να κάνει εντελώς διαφορετικά πράγματα σε κάθε σειρά με αποτέλεσμα να δίνει την αίσθηση ότι δεν είναι καν ο ίδιος χαρακτήρας..
· Σε κάποιους αρέσει να βλέπουνε τους ήρωες να «χρωματίζονται» με διαφορετικό τρόπο από τον κάθε διαφορετικό σχεδιαστή και να δίνουν ποικιλία σε μια κατά τ’ άλλα γραμμική ιστορία.
Σε άλλους, τους εκνευρίζει να βλέπουνε τους χαρακτήρες να παρουσιάζονται κάθε τρεις και λίγο σαν εντελώς διαφορετικά άτομα σε ένα παραλλαγμένο (γι’ αυτούς προς το χειρότερο) σενάριο. Δεν τους αρέσει να βλέπουνε διαφορετικές εκδοχές ενός σεναρίου που τους άρεσε και προτιμούνε να κάνανε αυτές τις ιστορίες με καινούργιους χαρακτήρες παρά εκφυλίζοντας την φήμη παλαιότερων.

[Petran79]

αυτα για τη γλωσσα, δεν ξερω, ισως πρεπει να το ψαξεις καλυτερα το θεμα. Αυτο με το φυλετικο καθορισμο δεν το καταλαβα σε σχεση με τις λατινοφωνες γλωσσες. Ολες στην ινδοευρωπαικη οικογενεια ανηκουν ετσι και αλλιως.

Kαι δεν καταλαβα γιατι να εχει σχεση η αρχαια ελληνικη με την ιαπωνικη και να μην εχει και η γερμανικη, μιας και μοιαζει με τα αρχαια ελληνικα. Σε σχεση με τη νεα ελληνικη μαλιστα η γερμανικη και η γαλλικη την ξεπερνανε σε λεξιλογιο.


Τα anime είναι εφήμερα στις μάζες.
· Βγάζουν λίγα σχετικά επεισόδια για μισό μόνο χρόνο, με αποτέλεσμα να μη μένουνε στην μνήμη των θεατών. Σειρές όπως ο Καμπαμαρού και η Κάντυ-Κάντυ είναι πασίγνωστές σε όσους είναι πάνω από 20 ετών αλλά εντελώς άγνωστες σε όσους είναι κάτω από 15. Οι παλιές σειρές προβάλλονται λίγο, χωρίς διαφήμιση και συχνά σε ανύποπτη ώρα (πολύ πρωί ή αργά το βράδυ). Σπάνια φτιάχνονται συνέχειες τους, ταινίες και καταναλωτικά προϊόντα με αυτούς για πρωταγωνιστές αφού περάσει ένας χρόνος που τελειώνει η προβολή τους.
· Οι χαρακτήρες τους είναι εξελίξιμοι και περίπλοκοι, οπότε είναι δύσκολο να τους θυμάται ο μέσος θεατής.
· Τα περισσότερα είναι για συγκεκριμένες ηλικίες, οπότε δεν τα παρακολουθούνε όλοι, αρά και δεν τα γνωρίζουν όλοι.

σε περιπτωσεις ομως οπως τα Gundam, έργα του Matsumoto, του Tezuka, remakes παλιων σειρών αυτο δεν ισχυει. Τωρα δεν ξερω αν με αυτο στοχευουν τους μεγαλυτερους σε ηλικια θεατες ή τους νεοτερους. Ασε που τωρα με το internet εχουν γινει πολυ πιο ατομιστικα τα πραγματα. ο καθενας μπορει να δει οτι σειρες θελει χωρις να ειναι γνωστες στο διπλανό του ή στο ευρυ κοινο. Ενω παλιοτερα με τη μαζικοτητα της τηλεορασης οι σειρες ητανε γνωστες σε ολους παρα τον σχετικα μεγαλο αριθμο τους. Για αυτο και σειρες οπως Sazae-san και Chibi Maruko Chan (πρωτη σειρα σε τηλεθεαση γενικα με 39.9 %) ειναι ακομα πρωτες σε τηλεθεαση. Παρα το οτι εχει περασει μια ολοκληρη γενια απο την πρωτη προβολη τους.




Θεωρητικά, αν οι Έλληνες φτιάχνανε κινούμενα σχέδια (όνειρα θερινής νυκτός) θα ήταν στο σύνολο τους με περίπλοκο σενάριο και θα πατούσανε στην πραγματικότητα (όπως τα anime), θα είχαν εύκολο διαχωρισμό μεταξύ ανδρών και γυναικών και δεν θα είχαν μεγάλη θεματολογία (όπως τα cartoon).


για οσους ενιαφερονται

συλλογη DVD, εχει και την πρωτη ελληνικη ταινια κινουμενων σχεδιων, παραγωγης 1945. Ειναι δωρεαν.

Animation Center


και επιτελους κανας διανομεας να βγαλει αυτες τις ταινιες σε DVD.

Mια μαλιστα ("Το Χρήμα), βραβευτηκε στο Φεστιβαλ Fantasporto μαζι με την ταινια Jin-Roh, the Wolf Brigade.

Η ταινια αυτη ειναι η πρωτη τρισδιαστατη ευρωπαικη ταινια animation μεγαλου μηκους. Και τα λιγα που εχουμε τα παραμελουμε.

Animation Center

[koukouroukou]

Πω Πω! Παιδιά!

Είναι και λίγο αργά και δυστυχώς δεν έχω τώρα το κουράγιο (λόγω δουλειάς και βάρβαρου ξυπνήματος κάθε ξημέρωμα!) να καθίσω να τα διαβάσω αναλυτικά αλλά οι πληροφορίες που δίνετε εδώ είναι πολύτιμες!

Θα καθίσω μέσα στις επόμενες ημέρες, με καθαρό μυαλό (ελπίζω να προλάβω!) να τα διαβάσω αναλυτικά.

Αφού σκέφτομαι να τα εκτυπώσω. Σιγά, σιγά παρακολουθώντας και συζητώντας για anime (τον τελευταίο χρόνο περίπου) έμαθα πολλά πράγματα αλλά με αυτά που βλέπω εδώ μπορείς να κατανοήσεις απόλυτα το σκεπτικό των δημιουργών, την κουλτούρα τους, τις συνήθειες τους και τι είναι αυτό που θέλουν να πουν τελικά.

Πραγματικά σας ευχαριστούμε.