164 replies to this topic

[Radagast]

Γιατί επιμένεις τόσο πολύ στα βουδιστικά κατάλοιπα των anime; Πρώτον, ο Βουδισμός δεν ήταν ποτέ η κυρίαρχη θρησκεία στην Ιαπωνία. Αν τα anime είχαν θρησκευτικά κατάλοιπα, αυτά θα προέρχονταν από τον Σιντοϊσμό. Αλλά έτσι κι αλλιώς, τις τελευταίες δεκαετίες οι ιάπωνες έχουν απομακρυνθεί πολύ από τις θρησκείες (είναι μία από τις χώρες με τους περισσότερους μη θρησκευόμενους), οπότε πιστεύω ότι τέτοιες επιρροές είναι απόηχοι του παρελθόντος που θα σβήσουν σιγά-σιγά.

Πράγματι..

Μου φαίνεται τελείως άσχετο βασικά το όλο θέμα γύρω απ'την θρησκεία στο συγκεκριμένο αντικείμενο, μιας και οι Ιάπωνες σχεδιαστές, αν υπάρχει κάτι που δεν το σκέφτονται καθόλου πλέον όταν δημιουργούν τέχνη στην μορφή των anime, είναι η θρησκεία. Άλλωστε οι περισσότεροι το έχουν δηλώσει κιόλας πως είτε δεν πιστεύουν καθόλου είτε το αντικείμενο τους αφήνει παντελώς αδιάφορους.

Άλλωστε δεν μπορώ σε καμιά περίπτωση να συσχετίσω το περιεχόμενο των περισσοτέρων anime, με οτιδήποτε που έστω και να πλησιάζει θρησκευτικό αντικείμενο. (Όπως εύκολα βλέπει κανείς, σχεδόν ποτέ δεν συζητιούνται θρησκευτικά θέματα μέσα στο 95%++ των anime. Είναι πλέον κάτι το ανύπαρκτο.)

[Petran79]

μην πω πως η μονη ταινια που είδα και καταπιανεται με θρησκευτικά θέματα δεν είναι καν στο anidb, δηλ. το The Book of the Dead του Kawamoto.

αλλιως τα ανιμε δεν θα τα εβλεπε κανεις.


Πρέπει εδώ να τονιστεί ότι οι κλασικοί ήρωες των προηγούμενων γενιών θεωρούνται πλέον ψεύτικοι και σπαστικοί στις νέες γενιές. Πλέον στα Cartoons και στα Anime ελκυστικοί είναι οι αντί-ήρωες που έχουν τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά.

παντα υπηρχαν αντι-ηρωες και κλασσικοι ηρωες.

οσο για το τι ειναι ψευτικο ή σπαστικό αυτό εξαρτάται από τα γούστα του καθενός. Εγω ξερω και νεα ατομα που προτιμουν τις παλιες σειρες ακομα και αν εγιναν χρονια πριν τη γεννηση τους. Για αυτο μη τα γενικευουμε.

[roriconfan]

L: παρόλο που κανεις διαχωρισμο στα ανιμε, βαζεις ολα τα δυτικα καρτουν στο ίδιο τσουβάλι. Δεν είναι όλα τα καρτούν αμερικάνικες σειρές για το Σαββατοκύριακο ή ταινίες της Disney/Pixar. Υπάρχουν και τα καρτούν ή να το πω καλύτερα έργα animation και για ενηλικές.

Roriconfam: Σε προκαλώ να μου αναφέρεις 10 σοβαρές σειρές καρτούν. ΣΕΙΡΕΣ, ΟΧΙ ΤΑΙΝΙΕΣ. Μετά βίας κι αν βρεις τις μισές. Και αυτό γιατί είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Οι γενικεύσεις που κάνω είναι σωστές. Τα καρτούν σε ποικιλία και θεματολογία είναι μυρμήγκι μπροστά σε ελέφαντα σε σύγκριση με τα ανιμέ.

L: Ο σκηνοθέτης της ταινίας Tetsuo εμπνεύστηκε από τα έργα του Svankmajer.

Roriconfam: Τρίχες! Κλεμμένη από το Akira είναι η ιδέα. Ίδιο όνομα, ίδιο σενάριο, ίδια φάση, ίδιο τέλος.

L: Γενικά αυτή η αντιπαλότητα anime vs cartoon με τους fan του ενος ειδους να απορριπτουν ή να μην είναι ανοιχτοι προς το άλλο, περισσοτερο κακό κάνει. Ισως το ότι πολλές αμερικάνικες σειρές πλέον γίνονται animated στην Ασία να κάνει τα επιχειρήματα των Αμερικανων λιγότερο πειστικά, αλλά όπως και να το κάνεις....

Roriconfam: Και ξανά τρίχες! Καταλήξανε τα αμερικάνικα καρτούν να κλέβουνε ιδέες από τα ανιμέ για να τραβήξουνε τους otaku με αποτέλεσμα να γίνονται απαίσιες απομιμήσεις ανιμέ (Batman, TeenTitans, TotallySpies). Καθώς και να κάνουνε ανιμέ πολλές αμερικάνικες σειρές με υπερήρωες, με αποτέλεσμα να έχουμε κάκιστα ανιμέ. ΚΑΤΩ ΤΟ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕΜΑ! ΕΞΩ ΟΙ ΞΕΝΟΙ! WHITE IS MIGHT! (πλάκα κάνω)

Και αυτή η λίστα με τα τοπ 100 που παραθέτεις είναι εντελώς συναισθηματικά βεβιασμένη και έχει λίγη σχέση με την πραγματικότητα εκτός Ιαπωνίας. Για παράδειγμα, το LupinIII είναι ιστορικά καλό μόνο, μιας που κανένας καινούριος δε θα καθόταν να το δει τόσο παλιό και χαζοχαρούμενο που είναι. Φαντάζει σαν το Καμπαμαρού στους παλιούς μας εδώ στην Ελλάδα (αν και μεταξύ μας, ο Καμπαμαρού τον σκίζει τον Λούπιν).

Και σκασίλα μου που βασίστηκε ο Matsumoto για τους χαρακτήρες του. Πασίγνωστοι σαν Ιαπωνικά αρχέτυπα αλλά απαίσια ψεύτικοι και επαναλαμβανόμενοι είναι… 20 σειρές, η ακριβώς ίδια μελοδραματική και μακάβρια σαπουνόπερα παρουσιάζεται με τους ακριβώς ίδιους πρωταγωνιστές. Τους σιχαίνομαι! Δεν αντιπροσωπεύουνε κανέναν μη-Ιάπωνα και πόσο μάλλον Ιάπωνα κάτω των 50 χρονών.

Καλά κάνεις και μας παραθέτεις links, αλλά φρόντιζε τουλάχιστον να είναι εντός μιας πραγματικότητας που μας αντιπροσωπεύει. Θα παίρνουνε όσοι τα διαβάζουνε αυτά μια πολύ Ιαπωνικά βεβιασμένη αντίληψη για τα ανιμέ. Και η μελέτη μου είναι εντελώς βεβιασμένη αλλά τουλάχιστον είναι παρουσιασμένη σαν από Έλληνα φαν για Έλληνες φαν.

L: παντα υπηρχαν αντι-ηρωες και κλασσικοι ηρωες. οσο για το τι ειναι ψευτικο ή σπαστικό αυτό εξαρτάται από τα γούστα του καθενός. Εγω ξερω και νεα ατομα που προτιμουν τις παλιες σειρες ακομα και αν εγιναν χρονια πριν τη γεννηση τους. Για αυτο μη τα γενικευουμε.

Roriconfam: Τα προσωπικά μου βιώματα άλλα μου διδάσκουν. Δεν βλέπω πλέον τα μικρά παιδιά να παρακολουθούνε Μικρό μου Πόνυ ή Hamtaro. Βλέπουνε Μπομπ ο Σφουγγαράκης και κάτι 3D με την Μπάρμπυ. Και αν το τραβήξω περισσότερο, τα παιδιά δεν βλέπουνε καν κινούμενα σχέδια. Πάνε σε internetcafé, ή παίζουν με κινητά και κονσόλες. Αν φυσικά έχουνε χρόνο μεταξύ σχολείου, ιδιαιτέρων, ενισχυτικής, φροντιστηρίου, μουσικής, χορού και ύπνου. Κι εμένα μου αρέσουνε κάποιες σειρές που γίνανε πολύ παλιά αλλά αποτελώ εξαίρεση και όχι κανόνας. Οπότε, από αυτά που βλέπω, σωστά τα λέω. Η γενίκευση μου είναι ορθή. Αν πάλι κι άλλοι κάνουνε το ίδιο παράπονο, ευχαρίστως να το αφαιρέσω το σχόλιο. Αν και σοβαρά τώρα, τι τραβάει τους νέους σήμερα; Τα προσκοπάκια του SaintSeya ή οι αντι-ήρωες του Gantz;
………………

Zoro: Δεν καταλαβες τι εννοουσα μαλλον...ποιος μιλησε για αντικατασταση? … Αρα μιλαω οχι για αντικατασταση,αλλα για προσθηκη...

Roriconfam: Το όνομα του κεφαλαίου το είδες; Λέγεται ΤΑ 10 ΑΝΙΜΕ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝΕ ΕΠΟΧΗ. Αν κάνω το OnePiece προσθήκη και όχι αντικατάσταση, πως θα λέγεται το κεφάλαιο πλέον; ΤΑ 11 ΑΝΙΜΕ ???
………………..

Kenny: Γιατί επιμένεις τόσο πολύ στα βουδιστικά κατάλοιπα των anime; Πρώτον, ο Βουδισμός δεν ήταν ποτέ η κυρίαρχη θρησκεία στην Ιαπωνία. Αν τα anime είχαν θρησκευτικά κατάλοιπα, αυτά θα προέρχονταν από τον Σιντοϊσμό. Αλλά έτσι κι αλλιώς, τις τελευταίες δεκαετίες οι ιάπωνες έχουν απομακρυνθεί πολύ από τις θρησκείες (είναι μία από τις χώρες με τους περισσότερους μη θρησκευόμενους), οπότε πιστεύω ότι τέτοιες επιρροές είναι απόηχοι του παρελθόντος που θα σβήσουν σιγά-σιγά.

Radagast82: Πράγματι.. Μου φαίνεται τελείως άσχετο βασικά το όλο θέμα γύρω απ'την θρησκεία στο συγκεκριμένο αντικείμενο, μιας και οι Ιάπωνες σχεδιαστές, αν υπάρχει κάτι που δεν το σκέφτονται καθόλου πλέον όταν δημιουργούν τέχνη στην μορφή των anime, είναι η θρησκεία. Άλλωστε οι περισσότεροι το έχουν δηλώσει κιόλας πως είτε δεν πιστεύουν καθόλου είτε το αντικείμενο τους αφήνει παντελώς αδιάφορους. Άλλωστε δεν μπορώ σε καμιά περίπτωση να συσχετίσω το περιεχόμενο των περισσοτέρων anime, με οτιδήποτε που έστω και να πλησιάζει θρησκευτικό αντικείμενο. (Όπως εύκολα βλέπει κανείς, σχεδόν ποτέ δεν συζητιούνται θρησκευτικά θέματα μέσα στο 95%++ των anime. Είναι πλέον κάτι το ανύπαρκτο.)

Roriconfam: ΟΥΠΣ! Να κάτι που ξέχασα να γράψω και που τα σχόλια σας μου το υπενθυμίσανε. Οπότε (ΤΑΡΑΝ ΤΑΤΑΝΝΝΝ!), ορίστε η πρώτη πραγματική προσθήκη που κάνω στην έρευνα μου. Ευχαριστώ για την παρατήρηση. Υποτίθεται ότι την διαβάζετε πριν τις διαφορές των καρτούν με τα ανιμέ.
………………..

ΙΑΠΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Κάτι που πρέπει να γίνει κατανοητό από την αρχή είναι ότι οι Ιάπωνες δεν έχουνε μεταφυσική αντίληψη για τον κόσμο όπως έχει η Δύση. Τα πάντα γυρίζουν γύρω από τον κόσμο και μένουν εκεί για τους Ιάπωνες. Τρανταχτά παραδείγματα είναι:

Θρησκεία: Σε αντίθετη με το ιδεαλιστικό κοσμοείδωλο που έχουνε οι πιστοί στην Δύση, οι Ιάπωνες είναι καθαρά επίγειοι στον τρόπο που πιστεύουνε στην θρησκεία τους.
-Στις Αβραμικές θρησκείες ο Θεός βρίσκεται σε μια υψηλότερη πραγματικότητα (διαφορετική διάσταση) ενώ στις Άπω Ανατολικές θρησκείες οι Θεοί συνυπάρχουνε με την φύση (στον κόσμο των ανθρώπων).
-Στις Αβραμικές θρησκείες υπάρχει ο Παράδεισος και η Κόλαση (διαφορετικοί κόσμοι ή διαστάσεις) ενώ στις Άπω Ανατολικές θρησκείες υπάρχει η μετενσάρκωση (ανακύκλωση της ζωής στον ίδιο κόσμο που βρίσκονται οι θνητοί).
-Στις Αβραμικές θρησκείες τιμούνε τους νεκρούς Αγίους (που υπάρχουν ως πνεύματα στον άλλον κόσμο) ενώ στις Άπω Ανατολικές θρησκείες τιμούνε τους Προγόνους (που υπάρχουν ως πνεύματα στον ίδιο κόσμο με τους ζωντανούς).
-Στις Αβραμικές θρησκείες οι θρησκευτικές εορτές αφορούνε την προσμονή για έναν καλύτερο κόσμο (την αλλαγή της πραγματικότητας) ενώ στις Άπω Ανατολικές θρησκείες οι θρησκευτικές εορτές αφορούνε την προσμονή για μια καλή επανάληψη των ίδιων συνθηκών (την διατήρηση της πραγματικότητας).
Αν και πλέον οι Ιάπωνες δεν είναι θρήσκοι όπως παλιά και ο πολιτισμός τους έχει πάρει εορτές από άλλες θρησκείες, παραμένουνε να τηρούνε τις εορτές ως μέσο κοινωνικότητας και αδελφοσύνης. Δηλαδή, μπορεί πλέον να μη κάνουνε την Σιντοϊστική εορτή του εξορκισμού των φαντασμάτων γιατί πιστεύουνε στα φαντάσματα, αλλά πάραυτα είναι μια κοινωνική εκδήλωση που τους χαρακτηρίζει ως λαό κρατώντας ζωντανές τις παραδόσεις τους (κάτι σαν τα πανηγύρια στα μικρά χωριά της χώρας μας). Γιορτάζουνε τα Χριστούγεννα και ας μην είναι Χριστιανοί, όχι για την πνευματική πλευρά όσο για την ευκαιρία να έχουνε μια όμορφη κοινωνική συνεύρεση.
Αυτή η «επίγεια» αντίληψη της πραγματικότητας είναι και ο λόγος που οι ίδιοι παραδέχονται ότι δεν είναι η θρησκεία (και κατά επέκταση, ο Θεός ή οι Θεοί) που διαμορφώνει τον άνθρωπο αλλά ο άνθρωπος που διαμορφώνει την θρησκεία.

Υλισμός: Αυτό αποτελεί παράγωγο της παραπάνω «επίγειας» αντίληψης, η οποία αναπτύχθηκε όταν χάθηκε η θρησκευτικότητα αλλά η ανάγκη για λατρεία παρέμεινε. Σε αντίθεση με την συμβολική σημασία που δίνουνε οι Δυτικοί σε υλικά σώματα, οι Ιάπωνες πάνε παραπέρα και ταυτίζουνε τον συμβολισμό με το ίδιο το αντικείμενο. Αυτό από θρησκευτική άποψη φαντάζει ως ειδωλολατρία, καθώς ένα συναισθηματικής αξίας αντικείμενο γι’αυτούς αποκτά σχεδόν θεϊκή υπόσταση. Για παράδειγμα, στην Δύση, ένα ρολόι που άνηκε στον προπαππού μιας οικογένειας, θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση ένα κειμήλιο που αποδεικνύει την καταγωγή των μελών της. Στην Ιαπωνία όμως, το ίδιο ρολόι θα ήταν φυλαχτό καλής τύχης, που θα περιείχε το πνεύμα του προγόνου και που με υπερφυσικές δυνάμεις θα βοηθούσε την οικογένεια. Η αξία του θα ήταν ανεκτίμητη και θα έφερνε μεγάλο κακό η απώλεια ή η καταστροφή του.

Εμφάνιση: Αυτό αποτελεί παράγωγο της παραπάνω «υλιστικής» αντίληψης, η οποία αναπτύχθηκε με την διάδοση των Ανιμέ και των φθηνών φωτογραφικών μηχανών. Το πώς φαίνεται κάποιος ή κάτι για τους Ιάπωνες, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από ότι έχει για τους Δυτικούς. Ο τρόπος που ντύνεσαι ή φέρεσαι ή ακόμα και το χτένισμα σου δεν είναι απλά ένδειξη καλαισθησίας και καλλωπισμού όπως στην Δύση αλλά δήλωση του τι είσαι, τι πιστεύεις, τι ακολουθείς, σε ποια παράταξη ανήκεις, τι βαθμό έχεις στην ιεραρχία και τα σχετικά. Το να είσαι γυμνός σήμαινε παραδοσιακά να μην φαίνεται σε κάποια παράταξη ανήκεις και όχι ότι είσαι ανήθικος.
-Πολλοί που δεν καταλαβαίνουνε την ψυχολογία τους, τους κοροϊδεύουνε που τους αρέσουνε να φωτογραφίζουνε τα πάντα όπου κι αν πάνε. Ο λόγος είναι ότι οι Ιάπωνες λατρεύουνε την εικόνα γενικότερα. Έχουνε μια τάση Ανιμισμού (την θρησκευτική μορφή, όχι τα Ανιμέ) να συγχέουν την εικόνα με την ουσία που αναπαραστά. Τα 10 φιλμ φωτογραφίες που τραβάνε όπου κι αν πάνε δεν είναι απλά ψώνισμα γιατί έχουνε φτηνές φωτογραφικές μηχανές και κλέβουνε ιδέες αλλά πάθος να κατέχουνε την εικόνα (αρά και την ουσία) αυτού που φωτογραφίζουνε.
-Η τάση τους να ντύνονται φετιχιστικά (cosplay) ή να περιτριγυρίζονται από άτομα που είναι ντυμένα με ερωτικές φαντασιώσεις (γκαρσόνες, υπηρέτριες ή και πόρνες, ντυμένες σαν σχολιαροκόριτσα, γατο-κοριτσάκια ή goth-loli είναι στερεότυπα παραδείγματα) είναι γιατί συγχέουν την φαντασίωση με την ίδια την εμφάνιση της.
-Η τάση τους να λατρεύουνε τους φανταστικούς χαρακτήρες των Ανιμέ ή και σε αρρωστημένες περιπτώσεις να τους ερωτεύονται κανονικότατα (moe σημαίνει αγάπη προς κάτι το απόκοσμο / ψεύτικο) προέρχεται από την ταύτιση της ιδέας με την εικόνα. Τα Ανιμέ δεν είναι για τους φανατικούς otaku απλά άψυχα μπαρμπαδέλια και μελάνι πάνω σε χαρτί αλλά αποτύπωση συναισθημάτων και ταύτιση (όχι μόνο αναπαράσταση / υποκατάστατο) αυτού που προσωποποιούνε. Είναι «ζωντανά και πραγματικά» στα μάτια τους.
-Η ψυχολογική φοβία τους ονόματι Hikikomori αν και φαινομενικά είναι συνώνυμη της αγοραφοβίας, είναι στην πραγματικότητα «ιδεοφοβία». Δεν είναι οι άνθρωποι που τους απωθούν (δεν έχουνε πρόβλημα να μιλάνε στο τηλέφωνο για παράδειγμα) αλλά η παρουσία τους που στο μυαλό τους φαντάζει απειλητική.

Έχοντας υπ’όψιν τα παραπάνω, ακολουθούνε οι λόγοι που διαφέρουνε τα Ανιμέ από τα Καρτούν. Αν και συχνά θα το παίρνω θρησκευτικά το θέμα, απλά κάντε τον παραπάνω συσχετισμό στο μυαλό σας και θα βγαίνει το νόημα περισσότερο ψυχολογικά παρά θρησκευτικά. Η θρησκεία ήταν η πηγή και τα Ανιμέ η θάλασσα που καταλήγει το ποτάμι της Ιαπωνικής ψυχολογίας.

[Petran79]

Σε προκαλώ να μου αναφέρεις 10 σοβαρές σειρές καρτούν. ΣΕΙΡΕΣ, ΟΧΙ ΤΑΙΝΙΕΣ. Μετά βίας κι αν βρεις τις μισές. Και αυτό γιατί είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Οι γενικεύσεις που κάνω είναι σωστές. Τα καρτούν σε ποικιλία και θεματολογία είναι μυρμήγκι μπροστά σε ελέφαντα σε σύγκριση με τα ανιμέ.


Σοβαρες στη θεματολογία ή στον τρόπο παρουσίασης; Γιατί προτιμώ έναν καλό τρόπο παρουσίασης και να ναι το θεμα για παιδια, παρά υποτιθεται με βια και μετριο. Και καθε χωρα εχει την ιδιαιτεροτητα της. Οπως στα καρτουν πεφτουν απο 100 μετρα και δεν παθαινουν τιποτα και τα ανιμε εχουν τους chibi χαρακτηρες ετσι και σε παραγωγες απο αλλου μπορεις να δεις θεματα που να σε ξενιζουν. Δεν υπαρχουν μονο τα αμερικανικα και τα ιαπωνικά.

Αν θες, οι γαλλικές Les Mondes Engloutis (δεν υπαρχει ακομα ανιμε που να το φτασει σε ατμοσφαιρα), Μια Φορά και έναν καιρό στο Διάστημα (συν τα άλλα της ιδιας εταιρίας), Peanuts, ο Μυστικος Σιδηρόδρομος κλπ. Καθε χωρα εχει τη δικες της παραγωγές που αν τις αναφερω θα γεμισω μια λιστα ολοκληρη. Απλά υπάρχει κατακερματισμός στην Ευρώπη και πρεπει να ξερεις τη γλωσσα του καθε κρατους για να δεις σειρες. Αυτο δε σημαινει ομως πως δεν υπαρχουν.





Τρίχες! Κλεμμένη από το Akira είναι η ιδέα. Ίδιο όνομα, ίδιο σενάριο, ίδια φάση, ίδιο τέλος.

την ταινια Eraserhead την εχεις δει;



Και ξανά τρίχες! Καταλήξανε τα αμερικάνικα καρτούν να κλέβουνε ιδέες από τα ανιμέ για να τραβήξουνε τους otaku[ με αποτέλεσμα να γίνονται απαίσιες απομιμήσεις ανιμέ . Καθώς και να κάνουνε ανιμέ πολλές αμερικάνικες σειρές με υπερήρωες, με αποτέλεσμα να έχουμε κάκιστα ανιμέ. ΚΑΤΩ ΤΟ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕΜΑ! ΕΞΩ ΟΙ ΞΕΝΟΙ!

Εγω θελω να μου πεις ενα ανιμε που να μοιαζει στο South Park



Και αυτή η λίστα με τα τοπ 100 που παραθέτεις είναι εντελώς συναισθηματικά βεβιασμένη και έχει λίγη σχέση με την πραγματικότητα εκτός Ιαπωνίας. Για παράδειγμα, το Lupin III είναι ιστορικά καλό μόνο, μιας που κανένας καινούριος δε θα καθόταν να το δει τόσο παλιό και χαζοχαρούμενο που είναι. Φαντάζει σαν το Καμπαμαρού στους παλιούς μας εδώ στην Ελλάδα (αν και μεταξύ μας, ο Καμπαμαρού τον σκίζει τον Λούπιν).
Και σκασίλα μου που βασίστηκε ο Matsumoto για τους χαρακτήρες του. Πασίγνωστοι σαν Ιαπωνικά αρχέτυπα αλλά απαίσια ψεύτικοι και επαναλαμβανόμενοι είναι… 20 σειρές, η ακριβώς ίδια μελοδραματική και μακάβρια σαπουνόπερα παρουσιάζεται με τους ακριβώς ίδιους πρωταγωνιστές. Τους σιχαίνομαι! Δεν αντιπροσωπεύουνε κανέναν μη-Ιάπωνα και πόσο μάλλον Ιάπωνα κάτω των 50 χρονών.

Καλά κάνεις και μας παραθέτεις links αλλά φρόντιζε τουλάχιστον να είναι εντός μιας πραγματικότητας που μας αντιπροσωπεύει. Θα παίρνουνε όσοι τα διαβάζουνε αυτά μια πολύ Ιαπωνικά βεβιασμένη αντίληψη για τα ανιμέ. Και η μελέτη μου είναι εντελώς βεβιασμένη αλλά τουλάχιστον είναι παρουσιασμένη σαν από Έλληνα φαν για Έλληνες φαν.

Δεν ειναι ετσι τα πραγματα. Αν ρωτησεις 100 ατομα στην Ελλαδα γύρω στην ηλικία μας, θα σου πουν οτι γνωριζουν τον Χαρλοκ , το Goku και τις κλασσικες σειρες, αλλά αν ξερει εστω και ενας το Full Metal Alchemist αμφιβαλω. Αν ειναι τωρα να κατεβαζω 50 σειρές καθε χρονo απο fansubs για να ψαχνω να βρω μια καλη αναμεσα σε αυτές και να το διαλαλω, τότε προτιμώ να βλέπω τα παλιά, γνωστά και επαναλαμβανόμενα. Δεν εχω χρονο για αυτα. Δεν αντιλεγω οτι οι παλιες σειρες παλι την ιδια ηλικια στοχευαν οπως και οι σημερινές. Απλά τότε δεν υπήρχαν τα fansubs , η Ιαπωνια ηταν σε οικονομικη αναπτυξη και ο αριθμος των σειρων ηταν λιγοτερος, οποτε μπορουσες να βρεις ευκολοτερα καλες σειρες (συν το οτι τα κρατικα δειχναν επιλεκτικα τις καλυτερες). Και αν δεις το επιπεδο των ανιμε μετα το 2000 θα δεις οτι λειπουν οι τιτλοι που θα χαρακτηρίζονταν κλασσικοι.


Τα προσωπικά μου βιώματα άλλα μου διδάσκουν. Δεν βλέπω πλέον τα μικρά παιδιά να παρακολουθούνε Μικρό μου Πόνυ ή Hamtaro Βλέπουνε Μπομπ ο Σφουγγαράκης και κάτι 3D με την Μπάρμπυ. Και αν το τραβήξω περισσότερο, τα παιδιά δεν βλέπουνε καν κινούμενα σχέδια. Πάνε σe net cafe ή παίζουν με κινητά και κονσόλες. Αν φυσικά έχουνε χρόνο μεταξύ σχολείου, ιδιαιτέρων, ενισχυτικής, φροντιστηρίου, μουσικής, χορού και ύπνου. Κι εμένα μου αρέσουνε κάποιες σειρές που γίνανε πολύ παλιά αλλά αποτελώ εξαίρεση και όχι κανόνας. Οπότε, από αυτά που βλέπω, σωστά τα λέω. Η γενίκευση μου είναι ορθή. Αν πάλι κι άλλοι κάνουνε το ίδιο παράπονο, ευχαρίστως να το αφαιρέσω το σχόλιο. Αν και σοβαρά τώρα, τι τραβάει τους νέους σήμερα;

και εγω συμφωνω πως εχουν αλλαξει τα πραγματα. Εμεις ειμαστε η λεγομενη μπασταρδεμενη γενια. Εκτεθηκαμε και στα ανιμε και στα καρτουν το ίδιο και έτσι δε μπορούμε να πούμε ότι γίναμε μέρος του ενός ή του άλλου και ότι κάτι μας ανήκει ή μας αντιπροσωπεύει η μία ή η άλλη pop κουλτουρα. Ο λεγομενος ορος superflat στο Link που παρεθεσα παραπανω. Πιστεύω πως το καλό ήταν πως εκτεθήκαμε σε παραγωγές όλων των χωρών και μπορουμε να κρινουμε καλυτερα κατι.

Και εγω βλεπω τους μικρους να καταπιανονται με την ιδια μανια με τα ανιμε και τα μανγκα οπως και παλιοτερα οι νεοι πιανονταν με την αμερικανικη κουλτουρα (και με τα καλα και με τα κακα της). Ειναι και η εξελιξη των βιντεοπαιχνιδιων και του Ιντερνετ οπως και των κινητων. Δε μπορω να προβλεψω το μελλον απλά στην ηλικια που ειμαι δε μπορω να εχω τα ιδια γουστα με τους νεοτερους μιας και βαζω αλλες προτεραιοτητες.

Γενικα καταπιανεσαι με κατι με παθος οταν εισαι νεος και μετα το παρατας. Ετσι γινεται και με τα ανιμε. Απλα μιας και ειμαστε forum εδω ας ακουστουν ολες οι αποψεις και ας μαθουμε και για τα παλια ανιμε πριν κατεβασουμε την τελευταια σειρά.

[nancy_neko]

το διαβασα ολο!!!

εχω να πω απλα μπραβο,γιατι ειναι πολυ ψαγμενο!!

απλα σκιζει!!!

[roriconfan]

Βαριέμαι για την ώρα να σχολιάσω τα σχόλια του L. Όχι ότι θα είναι αρνητικά ή κάτι τέτοιο. Πάντως με αυτό το κομμάτι που παραθέτω, φτάσαμε αισίως στα μισά της έρευνας μου... Ναι, στα μισά είμαστε ακόμα... Δεν έχω ζωή.
.....................

7. Σεξ

Στις δυτικές θρησκείες το σεξ θεωρείται μεγάλο κακό. Προσκολλά τους ανθρώπους στις εφήμερες γήινες απολαύσεις, τους κάνει σκλάβους των ορμών τους, τους κάνει να αμελούνε την αιώνια, μεταθανάτια ζωή και γενικότερα επιτρέπει στον διάβολο να τους ελέγχει. Το ότι το γυμνό και το σεξ πουλάνε σήμερα είναι καταναλωτικό θέμα και όχι θρησκευτικό (μας έχουνε τρελάνει από την μια οι σεξουαλικές διαφημίσεις και από την άλλη οι προειδοποιήσεις των παπάδων). Σαν αποτέλεσμα, αποφεύγεται να δείχνουν σεξ στα Cartoons γιατί (ηθικά και μόνο) είναι πάρα πολύ κακό. Γι αυτό και οι περισσότεροι χαρακτήρες στα Cartoons ΔΕΝ έχουνε γονείς. Έχουνε αδέλφια, ξαδέλφια, θείους, παππούδες αλλά όχι γονείς (λες και απλά φυτρώσανε). Αυτό γίνεται για να μην περνάει ΚΑΝ από το μυαλό τον θεατών ότι οι χαρακτήρες γεννηθήκανε επειδή οι γονείς τους κάνανε σεξ. Ακόμα και στις δυτικές ταινίες τρόμου, όποιοι «το κάνουνε» σίγουρα πεθαίνουν γιατί (ηθικά και μόνο είπαμε) αμαρτήσανε και πρέπει να τιμωρηθούνε με τον σκληρότερο τρόπο.

Στις ανατολικές θρησκείες το σεξ δεν θεωρείται κακό αλλά το ίδιο δεν ισχύει και για τις επιπτώσεις του. Μπορείς να κάνεις όσο σεξ θέλεις, με όποιον θέλεις, με ΟΣΟΥΣ θέλεις, αρκεί να προσέχεις τις επιπτώσεις. Ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, σεξουαλικές αρρώστιες και συζυγικές διαμάχες λόγω του σεξ είναι αμαρτία. Και στα Anime δεν δείχνουνε πολύ σεξ (την ίδια την πράξη) αλλά τα σεξουαλικά υπονοούμενα είναι ατελείωτα (τα hentai δεν μετράνε). Οι περιπτώσεις που χρησιμοποιείται το σεξ (σε αντίθεση με τα Cartoons που δεν το δείχνουνε σε καμία περίπτωση) είναι οι εξής:
· ρομάντζο: Η περίπτωση όπου το σεξ είναι αυτονόητο. Καλός ο έρωτας αλλά κάποτε καταλήγει και στο σωματικό. Συνήθως στην Δύση, το ενδιαφέρον χάνεται όταν οι ερωτευμένοι καταφέρνουν να κάνουν σεξ (το σεξ θεωρείται το αποκορύφωμα και ότι κι αν ακολουθήσει θα είναι λιγότερο σημαντικό) γι αυτό και το καθυστερούνε για χρόνια πριν γίνει κάτι ουσιαστικό. Στην Ιαπωνία, το σεξ σε μια σχέση έρχεται σχετικά γρήγορα και αποτελεί την αρχή και όχι το τέλος του ενδιαφέροντος. Η έμφαση δίνεται στο τι θα ακολουθήσει παρά στην ίδια την πράξη.
· χιούμορ: Υπάρχουν πολυάριθμες κωμωδίες όπου το γέλιο βγαίνει από τους πρωταγωνιστές που μπλέκονται σε καταστάσεις με μπόλικο γυμνό, γυναικεία εσώρουχα και προϋποθέσεις για σεξ (αν και ποτέ δεν κάνουνε). Εδώ το σεξ δεν είναι ποτέ απειλητικό αφού ποτέ δεν υπάρχουν επιπτώσεις από αυτό (είπαμε, δεν το κάνουν !) και αναφέρεται μόνο για να γελοιοποιήσει την αγαρμποσύνη και τις ασυγκράτητες ορμές των ανθρώπων.
· βία: Υπάρχουν πολλές βίαιες σειρές όπου το σεξ είναι συμπληρωματικό. Συχνά η βία λειτουργεί ως σεξουαλικό διεγερτικό.
· τρόμος: Οι σειρές τρόμου έχουνε συχνά σεξ. Τα hentai έχουνε συχνά τρομακτική ατμόσφαιρα. Όπως και η βία, έτσι και ο φόβος αν παιχθεί σωστά γίνεται κι αυτός σεξουαλικό διεγερτικό (κλασικό στερεότυπο η φοβισμένη κοπέλα που ζητά ασφάλεια στην αγκαλιά του άντρα).

8. Γύμνια

Στις Αβραμικές θρησκείες (Χριστιανισμός, Μωαμεθανισμός, Ιουδαϊσμός) πιστεύεται ότι το να είσαι γυμνός είναι ανήθικο (ο Αδάμ και η Εύα νοιώσανε ντροπή όταν φάγανε το μήλο, επειδή το να είσαι γυμνός είναι κακό και αυτοί ήταν γυμνοί). Το γυμνό στα Cartoons αποφεύγεται ή περνάει απαρατήρητο, καθώς προκαλεί στους δυτικούς ντροπή και ίσως και απέχθεια.
· Τα γενετικά όργανα και το γυναικείο στήθος αποτελούνε υποσυνείδητο φόβο του προπατορικού αμαρτήματος καθώς θυμίζει σε όλους ότι αυτά ήταν η πρώτη ντροπή που ξεκίνησε την ανθρώπινη δυστυχία και την εξορία από τον παράδεισο (να ‘ναι καλά οι παπάδες που μας κάνανε να φοβόμαστε το ίδιο μας το σώμα !). Το να δείχνει κάποιος τα απόκρυφα μέρη του σώματος του είναι σαν να προσβάλει την τέλεια κοινωνία που έχασε ο άνθρωπος εξαιτίας της ανυπακοής του στον Θεό (πολύ κουλό, ε.
· Κατά επέκταση, το γυμνό έχει γίνει λανθασμένα και συνώνυμο της σφοδρής ερωτικής επιθυμίας, της έλλειψης αγνότητας και της σεξουαλικής διαστροφής, κάτι που επίσης αποφεύγεται ως ταμπού στην παιδική ψυχολογία (βλέπε στον λόγο περί Σεξ).
· Οι γυναίκες στην Δύση ανέκαθεν προσπαθούσανε να φοράνε ρούχα που υπονοούσανε τα απόκρυφα μέρη τους χωρίς πρακτικά να τα δείχνουνε (προσπαθούσανε να είναι ελκυστικές χωρίς να γίνονται ανήθικες). Η γύμνια στην Δύση έπρεπε να υπονοείται και όχι να δείχνεται (αν και συχνά ακόμα και αυτό ήταν προσβλητικό για τους θρήσκους).

Στις Άπω Ανατολικές θρησκείες (Ινδουισμός, Βουδισμός, Σιντοϊσμός) πιστεύεται ότι το να είσαι γυμνός δεν σημαίνει τίποτα (η ιαπωνική Θεά του έρωτα έδωσε ζωή στον κόσμο χορεύοντας γυμνή ανήθικους χορούς για να δελεάσει την Θεά του ηλίου να βγει για να την δει). Στα Anime δείχνουνε κατά κόρον γυμνό ή το υπονοούνε συνέχεια με διάφορες φράσεις και συμβολισμούς, καθώς δεν προκαλεί ντροπή αλλά συμβολίζει την αναποφασιστικότητα, την αγνότητα και την θέληση για αλλαγή (συν το ότι ανεβάζει την ακροαματικότητα !). Το ότι οι Ιάπωνες θίγονται πλέον κι αυτοί από το γυμνό, είναι καθαρά επίδραση της Δύσης.

• Παραδοσιακά, τα ρούχα και το χτένισμα για τους Ιάπωνες υποδεικνύουν απλά σε πια κοινωνική ομάδα ανήκει κάποιος. Το να είναι κάποιος γυμνός και χωρίς συγκεκριμένο χτένισμα, σημαίνει ότι δεν ανήκει ή δεν φαίνεται να ανήκει σε κάποια παράταξη.
• Το γυμνό ήταν απαγορευμένο στην Ιαπωνική τέχνη όχι ως ανήθικο αλλά ως έλλειψη ταύτισης των γυμνών σωμάτων με κάποια παράταξη, κάτι που για την Ιαπωνική νοοτροπία όπου όλα πρέπει να είναι κατηγοριοποιημένα και ελεγχόμενα (βλέπε Ιαπωνία και Εικονική Πραγματικότητα), αυτό είναι κακό.
• Μέχρι πριν 40 χρόνια, υπήρχανε επίσημα τα δημόσια λουτρά που σε πολλές περιπτώσεις ήταν και μεικτά (αντρών και γυναικών μαζί). Και μέχρι πριν 20 χρόνια, δεν ήταν παράξενο να κάνουνε μπάνιο οι γονείς μαζί με τα έφηβα παιδιά τους ή οι αδελφοί με τις αδελφές τους. Εκεί το γυμνό αποτελούσε μέσο συναισθηματικού δεσίματος των ανθρώπων και όχι δικαιολογία για σεξουαλικές ανωμαλίες. Το να είσαι γυμνός με οικεία πρόσωπα σε στιγμές χαλάρωσης, αποτελούσε μια πολύ βαθιά μορφή οικειότητας και αδελφοσύνης, χωρίς τυπικότητες, κοινωνικές δομές και ιεραρχίες να μπαίνουνε στην μέση.
• Το ότι κάποιος αφαιρεί με την θέληση του τα ρούχα του (όχι για να κάνει μπάνιο ή σεξ) σημαίνει ότι θέλει να εξαγνίσει το σώμα του αφαιρώντας τα σύμβολα της παράταξης του πριν προχωρήσει σε κάτι άλλο. Γι’ αυτό και πάντα στα Anime όταν κάποιος μεταμορφώνεται ή αλλάζει νοοτροπία, πρώτα χάνει όλα τα ρούχα του. Αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό στα MahouShojo και σε πολλά Shonen όταν οι ήρωες /ηρωίδες μεταμορφώνονται στις μαχητικές μορφές τους. Συμβολικά, αφήνουνε στην άκρη την κανονική /κοινωνική τους θέση και παίρνουνε με την μεταμόρφωση τους μια διαφορετική /πολεμική (και όχι τόσο για λάγνους λόγους).
• Κατά επέκταση, το μαλλί έχει την ίδια βαρύτητα με τα ρούχα. Το μήκος του και το χτένισμα του αποτελούνε επίσης μέσο ταύτισης με κάτι. Τα έξαλλο, ανέμελο μαλλί έχει την ίδια σπουδαιότητα με τα χλιδάτα ρούχα. Το να κόβεις τα μαλλιά σου (χαρακτηριστικό σε πάρα πολλές σειρές) δεν είναι απλά αισθητική αλλαγή αλλά και ένδειξη θέλησης για αλλαγή.

· Οι γυναίκες στην Άπω Ανατολή ποτέ δεν προσπαθούσανε να φοράνε ρούχα που υπονοούσανε τα απόκρυφα μέρη τους χωρίς πρακτικά να τα δείχνουνε. Το γυμνό δεν ήταν ποτέ ανήθικο για να προσπαθούνε να το επιδείξουνε στα κρυφά.

Πάντως, αληθεύει ότι αυτός ο συμβολισμός έχει υποβιβαστεί αρκετά λόγω της επιρροής της δυτικής ηθικής. Επίσης, η αγχωτική ζωή που οι βιώνουν οι περισσότεροι Γιαπωνέζοι (βλέπε Τα Απωθημένα του Μέσου Ιάπωνα), προκαλούν πολλαπλά σεξουαλικά προβλήματα που τους βγαίνουν στην φόρα ως διαστροφές και σεξουαλικοί φετιχισμοί.


9.Προπαγάνδα


Τα Cartoons (και κυρίως τα Αμερικάνικα με υπέρ-ήρωες) σχεδόν πάντα παρουσιάζουν το έθνος τους ή τον χαρακτηριστικό τρόπο ζωής τους ως τέλειο (όπως το Αμερικάνικο Όνειρο της τέλειας οικογενειακής ζωής στην δεκαετία του ’60). Παρουσιάζουν τις εχθρικές χώρες ή τους χαρακτηριστικούς τρόπους ζωής των εχθρικών χωρών ως απαίσιους και μοχθηρούς {όπως συνεχώς παρουσιάζουν οι Αμερικάνοι τους εχθρούς τους (Ναζί, Ρώσοι, Βιετναμέζοι, Άραβες) σαν τύραννους και παράφρονες}.

Τα Anime σπάνια παρουσιάζουν το έθνος τους ή τον χαρακτηριστικό τρόπο ζωής τους ως τέλειο. Συχνά μάλιστα τον κριτικάρουν. Σχεδόν ποτέ δεν παρουσιάζουν τις εχθρικές χώρες ή τους χαρακτηριστικούς τρόπους ζωής των εχθρικών χωρών ως απαίσιους και μοχθηρούς {όπως τους Κινέζους, τους Ρώσους και τους Αμερικάνους}.

Εδώ να αναφερθεί ότι οι Αμερικάνοι είναι επόμενο να κοκορεύονται καθώς έχουν νικήσει σε όλους τους παραπάνω πολέμους ενώ οι Ιάπωνες μυξοκλαίνε καθώς χάσανε σε όλους τους παραπάνω πολέμους. Το όλο θέμα πηγάζει από μισαλλοδοξία, ξενοφοβία και εθνική ψωροπερηφάνια και όχι από τις διδαχές κάποιας θρησκείας ή φιλοσοφίας.



Οι Αμερικάνοι, ως η μοναδική εναπομείναντα υπερδύναμη στον κόσμο, έχουνε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Πιστεύουνε ότι έχουνε τους πάντες του χεριού τους και ότι ο καπιταλισμός τους και η δήθεν δημοκρατία τους είναι τα τελειότερα ιδανικά τους. Γι’αυτό και στις περισσότερες ταινίες/σειρές τους έχουνε κουλ (και συχνά τέλειους) χαρακτήρες που πάνε να σώσουνε τον κόσμο με σούπερ ντουπερ όπλα, άπειρα λεφτά, τελευταία λέξη της τεχνολογίας και με ύφος «είμαι ο καλύτερος όλων».

Οι Ιάπωνες ΕΙΧΑΝ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους μέχρι τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο που χάσανε ταπεινωτικότατα από τους Αμερικάνους. Οπότε στις περισσότερες ταινίες/σειρές τους δεν ντρέπονται να κάνουνε αυτοκριτική στον αλαζονικό τρόπο ζωής τους. Έχουνε ένα ύφος του στυλ «δεν είμαστε τέλειοι αλλά προσπαθούμε με ότι έχουμε».

Υπάρχουνε ταινίες/σειρές που κατακρίνουνε τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής (π.χ. FightClub) ή που παρουσιάζουνε τους Ιάπωνες ως εξυπνότερους και δυνατότερους των Αμερικάνων αλλά αυτά είναι εξαιρέσεις και όχι ο κανόνας.

[1451]

Διαφωνώ με τη θέση σου για το σεξ στις δυτικές κοινωνίες. Θεωρώ πως οι ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι απελευθερωμένες απο τη προπαγάνδα των αβραμικών, οπως τις αποκαλείς, θρησκειών.
Αρχικά, οπως θα γνωρίζεις, στους ευρωπαϊκούς λαούς συναντούσαμε πολυθεϊστικές θρησκείες. Πάρε για παράδειγμα το ελληνικό δωδεκάθεο που αργότερα μεταφέρθηκε και στους Ρωμαίους. Επίσης οι βόρειοι λαοί είχαν κάτι αντίστοιχο με τους Οντιν, Λόκι, Χελ κτλ κτλ... Άξιοι αναφοράς και οι Κέλτες, με τον δρυιδισμό.
Αργότερα, οπως επίσης θα γνωρίζεις, ήρθε η παρακμή και μαζί της ο βίαιος εκχριστιανισμός της ευρωπαϊκής ηπείρου. Αυτό έφερε και τις διάφορες "ενοχές" και τις έσπειρε ύπουλα στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Οταν λοιπόν αναφέρεσαι στα καρτούν των δυτικών και τις προκαταλήψεις-δεισιδαιμονίες που τα διακατέχουν, αναφέρεσαι ουσιαστικά στη βιαίως επιβληθείσα θρησκεία της ερήμου. Αγνοείς, φαντάζομαι, οτι καμιά σχέση δεν έχουν ολα αυτά με τις ευρωπαϊκές αντιλήψεις περί ζωής, θανάτου και έρωτα.

[roriconfan]

Πάνω στα σχόλια του L.
Θα παραδεχτώ ότι αν είναι έτσι, υπάρχουνε πολλά αξιόλογα καρτούν που όμως δεν τα διαφημίζουνε καθόλου και είναι λησμονημένα από τους περισσότερους.
Δεν έχω ιδέα τι είναι το Eraserhead.
Σαν το SouthPark δεν είναι κανένα. Αλλά και πάλι οι σειρές που παρωδούνε τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής είναι μισή ντουζίνα. Ενώ τα ανιμέ που παρωδούνε την Ιαπωνία είναι εκατοντάδες.

Πάνω στο σχόλιο του Nikos1451.
Δε καταλαβαίνω το παράπονό σου. Οι Δυτικές χώρες είναι απελευθερωμένες σε μικρό βαθμό. Η θρησκευτική επιρροή καλά κρατεί καθώς ούτε γυμνός επιτρέπεται να τριγυρνάς, ούτε να πηδιέσαι δημόσια, ούτε να προβάλλεται τσόντα μέρα μεσημέρι (κάτι που στις αρχαίες θρησκείες που αναφέρεις, δεν ήταν καν θέμα). Και όλο έχουμε «αυτό δεν κάνει, το άλλο δεν γίνεται, το τρίτο είναι κακό.» Όλα αυτά είναι ανήθικα γιατί έτσι τα όρισε η θρησκεία και όχι ο νόμος. Μα καλά, τόσα χρόνια δημοτικό και γυμνάσιο, όλο τέτοια δε σου πετούσανε οι καθηγητές; Τα καρτούν δεν είναι απλά ψυχαγωγία και ηθικά διδάγματα για παιδιά αλλά και εκπροσώπηση των ισχυρών για το τι θέλουνε να γίνουνε οι υπήκοοι τους. Τι περιμένεις να κάνανε με τα καρτούν; Ειδωλολατρικές αντιλήψεις θα περνούσανε; Το κατεστημένο θα περνούσανε! Τις παραδοχές της επικρατούσας ηθικής και θρησκείας προωθούνε.

[roriconfan]

Και άλλη μια προσθήκη.
……………………….

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΟΥΣ

Ακολουθεί μια λίστα με τα πρώτα Anime που γίνανε για την κάθε κατηγορία.

1951-1960
Tetsuwan Atom. Το πρώτο Manga που σχεδιάστηκε με την τεχνοτροπία των Anime. Είναι επίσης και το πρώτο Mecha, Suupa Sentai και κοινωνικό δράμα.
Tetsujin-28. Παραδόξως, είναι το πρώτο Shotacon.
Ribbon no Kishi. Το πρώτο Shojo Manga. Έμμεσα, και το πρώτο Manga με gender confusion.

1961-1970
Tetsuwan Atom. Μαζί με τα προηγούμενα, είναι και το πρώτο Anime που έγινε ποτέ.
Mahou Tsukai Sally. Το πρώτο Mahou Shojo.
Devilman. Το πρώτο Anime τρόμου.

1971-1980
Kamen Rider. Το πρώτο Suupa Sentai με χαρακτήρα που έχει μυστική ταυτότητα, μεταμορφώνεται αντί να αλλάζει ρούχα και κάνει παράξενες πόζες που θυμίζουν φόρμες σε πολεμικές τέχνες.
KagakuNinja-TaiGatchaman. Το πρώτο Suupa Sentai με 5 πρωταγωνιστές. Εδραίωσε τα στερεότυπα των χαρακτήρων σε όλα τα επερχόμενα Mecha με το 5 member team cliché.
Uchuu Senkan Yamato. Το πρώτο Space Opera.
Saint Seiya. Το πρώτο Fighting Shonen.
Attack No.1. Το πρώτο Anime με σπορ.
Kaze to Kino Uta. Το πρώτο Shonen-ai Manga.
Shiroi Heya no Futari. Το πρώτο Yuri Manga.
Lolita. Το πρώτο Hentai Anime. Και όπως δηλώνει και το όνομα, συγχρόνως και το πρώτο Lolicon. Αχ αυτοί οι Ιάπωνες, έτσι ξεκινήσανε!

1981-1990
Akira. Το πρώτο ψυχεδελικό / υπερφυσικό Anime που συνδύασε επιστήμη με φιλοσοφία και ψυχολογία.

1991-2000
Pokemon. Το πρώτο Anime που διαφήμισε παιχνίδι.
Aa! Megami sama! Το πρώτο Magical / Exotic Girlfriend.

……………………
Και τώρα ζητάω τα φώτα σας. Αν πιστεύεται ότι υπάρχει μια σειρά που προσέφερε κάτι καινούριο στην τρέχοντα δεκαετία μας, να μου την αναφέρετε.

[Petran79]

Που ειναι ο Doraemon;! Μου φαινεται θαφτηκε κατω απο τα Ποκεμον και τα Digimon

υπαρχουν τοσες σειρες που επαιξαν καθοριστικο ρολο και παραμενουν αγνωστες, αλλά έστω και ονομαστικά, όπως και τα ονόματα των ανιματερ, αξίζει να τα γνωρίζεις.

αν θελετε άλλη μια λεπτομερης παρουσιαση για την ιστορια των ανιμε και εχετε την υπομονη, διαβαστε και αυτο το αρθρο

AniPages Daily - Archives for: October 2007, 04

Και τώρα ζητάω τα φώτα σας. Αν πιστεύεται ότι υπάρχει μια σειρά που προσέφερε κάτι καινούριο στην τρέχοντα δεκαετία μας, να μου την αναφέρετε.

τώρα πλέον σειρές και ταινιες που αξίζει να δεις και που έχουν να παρουσιασουν κατι καινουργιο, εστιάζονται περισσοτερο στον τρόπο παρουσίασης, στο animation και στο στυλ. Και βλεπεις ανακάτεμα ειδών.

(πχ Kaiba, Dennou Coil, Kemonozume, FCLC, Texhnolyze, Mind Game κλπ)

Αλλες ειναι καλές, άλλες μέτριες, αλλά ΤΑ αριστούργηματα, με εξαιρεση σπάνιες περιπτώσεις όπως Haibane Renmei, είτε δε βρέθηκαν είτε δεν έγιναν αρκετα δημοφιλοί

Εχουμε και περισσοτερες αμερικανο-ιαπωνικες συνεργασιες (GITS SAC) οπότε τα ανιμε ακολουθουν μια νεα προσεγγιση μιας και το να βασιζονται μονο στον εντος Ιαπωνιας πληθυσμο, ειναι επισφαλες.

[Radagast]

Μικροδιορθώσεις.

To AKIRA είναι του 1988.

Επίσης το να μην αναφέρεις καθόλου το NGE και το Gits 1 The movie, το θεωρώ ολίγον τι χαζομάρα μιας και το Akira δεν μπορώ να πω πως καλύπτει τα ίδια πράγματα-θέματα με τα προαναφερθέντα anime. Για μένα είναι τελείως unique τα παραπάνω anime. Όσο unique μπορεί να είναι κάτι.

[red pyramid]

Και μια δικιά μου παρατήρηση

Tetsujin-28. Το πρώτο Mecha μεγάλου μεγέθους. Εδραίωσε στα Anime το στερεότυπο των τεράτων και των εξωγήινων που επιτίθονται για να καταστρέψουν την Ιαπωνία. Παραδόξως, είναι και έμμεσα το πρώτο Shotacon.

Mazinger Z. Το πρώτο επανδρωμένο Mecha. Εδραίωσε να πιλοτάρονται τα ρομπότ αντί να ελέγχονται με τηλεχειριστήριο, όπως στο Tetsujin-28.

Getter 3. Το πρώτο Mecha με σκάφη που μεταμορφώνονται και ενώνονται.

Εδώ αναφέρεσαι όχι σε κατηγορίες (καθότι και τα 3 ανήκουν στη κατηγορία mecha) αλλά σε κλισέ στερεότυπα ενός είδους. Με αυτή τη λογική η λίστα θα έπρεπε να είναι πολύ μεγαλύτερη καθότι θα έπρεπε να περιέχει πολλές τέτοιες κατηγορίες για κάθε είδοςμ και βέβαια ο τίτλος που έδωσες θα έπρεπε να αντιπροσοπεύει κλισέ, όχι ολόκληρα είδη κατηγορίες.

[roriconfan]

L, o Doraemon δεν διαφήμιζε παιχίδι. Και το κείμενο που έβαλες λινκ ήταν νυσταλέα μακρύ. Δε μπορώ να πω ότι με βοήθησε σε κάτι.

Radagast, έχεις δίκιο για το Akira. Μπερδεύτηκα με την χρονιά που προβλήθηκε στην Αμερική και ξεκίνησε τον σάλο των Ανιμέ. Αλλά όπως είπε και ο Red Pyramid, δε πρέπει να αναφέρω κλισέ αλλά κατηγορίες. Τα βγάζω τα τρία που αναφέρει και δεν προσθέτω τα δύο που αναφέρεις γιατί δεν ξεκινήσανε κατηγορία.

[Petran79]

απλά κυριαρχεί μια αντίληψη πως τα ανιμε είναι απλά τίτλοι και είδη κλπ, αγνοώντας συχνά πως πίσω από αυτά υπάρχουν άνθρωποι. Και αν δεις σε ποση εκτιμηση εχουν αυτοι οι ανθρωποι τα αμερικανικα και ευρωπαικα καρτουν και ποσο γνωστες του δυτικου πολιτισμου ειναι, τοτε θα ησουν λιγοτερο αυστηρος στη συγκριση.

Για αυτό παρέθεσα το κειμενο.

Δεν ανεφερα το Doraemon για να συγκριθει με το Pokemon αλλα΄γιατί ήταν από τα πιο γνωστά anime στην Ασία και στην Ευρώπη.

ιδου και η αποδειξη. Μεχρι και στην Ταυλανδη

[roriconfan]

Τι να κάνω κι εγώ, τόσα ξέρω, τόσα λέω. Κι αν είμαι αυστηρός, είναι απλά γιατί έχω μπουχτήσει με τις αηδίες που μας πασάρουν τόσες δεκαετίες. Αλλά τέλος πάντων, όποιος νοιάζεται πραγματικά, μπορεί να ψάξει και από μόνος του για περισσότερα.
....................

10. Μεταμόρφωση - Αλλαγή - Ωρίμανση

Οι Δυτικοί πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που έχουν υποστεί κάποια απότομη αλλαγή (μεταμόρφωση ή παραμόρφωση), είναι κακοί ή είναι καλοί που τους έχει καταραστεί κάποιος κακός. Η απότομη αλλαγή από το φυσιολογικό σε κάτι άλλο θεωρείται γενικώς κακό πράγμα (βλέπε Ανθρωπομορφισμός).
Οι χαρακτήρες στα Cartoons μένουν στατικοί:
· Δεν ωριμάζουν, δεν αλλάζουν εμφάνιση, τρόπο σκέψης, συμπεριφορά.
· Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο επεισόδιο, φέρονται με τον ακριβώς ίδιο τρόπο σαν να μην τους επηρεάζουν οι καταστάσεις που ζούνε. Είναι σαν να αποκτήσανε εκ γενετής την συμπεριφορά τους και οι επιδράσεις από το κοινωνικό τους περιβάλλον δεν μπορούν να την αλλάξουν.
· Σχεδόν πάντα, ούτε γερνάνε, ούτε αλλάζουν ρούχα, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
· Αν κάτι αλλάξει πάνω στους χαρακτήρες, σχεδόν πάντα θεωρείται κακό (κι ας έχει και προτερήματα) και πρέπει οπωσδήποτε να φύγει για να επιστρέψουν στην προηγούμενη στατική εμφάνιση τους. Ο λόγος είναι ότι αφού από την αρχή είναι ήδη τέλειοι, κάθε αλλαγή στην συμπεριφορά ή στην εμφάνιση τους μόνο αρνητική μπορεί να είναι γιατί είναι σαν να προδίδουνε τα ιδανικά που τους είχανε κάνει αρχικά άψογους.
· Όταν ένας χαρακτήρας έχει υπερδυνάμεις, τις έχει αποκτήσει ή εκ γενετής ή απότομα σε κάποιο ατύχημα και πάντα ενάντια στην θέληση του. Σχεδόν πάντα, οι υπερδυνάμεις θεωρούνται κατάρα και οι χαρακτήρες κάνουνε ότι μπορούνε για να απαλλαγούνε από αυτές και να γίνουνε φυσιολογικοί.
Στα Cartoons η μεταμόρφωση υποδηλώνει πάντα κακές πράξεις. Η μεταμόρφωση δεν χρησιμοποιείται πολύ καθώς είναι γενικώς τρομακτική. Η αλήθεια πάντως είναι ότι οι χαρακτήρες στα Cartoons πράγματι ωριμάζουνε και αλλάζουνε. Αν συγκρίνετε πως ήταν στην αρχή ο Μίκυ Μάους και ο Μπάτμαν και πως γίνανε σήμερα, θα καταλάβετε ότι και αυτοί αλλάζουνε ελαφρά, ανάλογα με τις αρέσκειες της κάθε νέας γενιάς γονιών και παιδιών. (Αν δεν είναι κοινώς αρεστοί, δεν πουλάνε). Όπως και να’χει, δεν αλλάζουνε λόγω των βιωμάτων τους ως χαρακτήρες (in-story) αλλά λόγω των κοινωνικών απαιτήσεων που ασκούνται στους σχεδιαστές τους (meta-thinking).

Οι Άπω Ανατολίτες πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που έχουν υποστεί κάποια απότομη αλλαγή (μεταμόρφωση ή παραμόρφωση), έχουν αλλάξει ξαφνικά τον τρόπο που σκέφτονται ή ενεργούνε. Η απότομη αλλαγή από το φυσιολογικό σε κάτι άλλο θεωρείται ωρίμανση και ενδυνάμωση εκτός από κατάρα.
Οι χαρακτήρες στα Anime αλλάζουνε με την πάροδο του χρόνου:
· Σταδιακά ωριμάζουν, αλλάζουν τρόπο σκέψης, συμπεριφορά
· Με την πάροδο του χρόνου, φέρονται διαφορετικά γιατί τους επηρεάζουν οι καταστάσεις που ζούνε. Δεν έχουνε την συμπεριφορά τους προκαθορισμένη εκ γενετής.
· Σταδιακά ενηλικιώνονται, γερνάνε και αλλάζουν εμφάνιση.
· Αν κάτι αλλάξει πάνω στους χαρακτήρες, δεν είναι απαραίτητα κακό ή καλό. Οι χαρακτήρες το αξιοποιούνε όπως μπορούνε, με τα υπέρ και τα κατά του, αντί να προσπαθούνε να απαλλαγούνε από αυτό. Ο λόγος είναι ότι αφού από την αρχή είναι ήδη ατελείς, κάθε αλλαγή στην συμπεριφορά ή στην εμφάνιση τους μπορεί να είναι αρνητική ή μπορεί να είναι θετική, ανάλογα με το πώς το αξιοποιούνε.
· Όταν ένας χαρακτήρας έχει υπερδυνάμεις, τις έχει αποκτήσει σταδιακά με εκπαίδευση και συνήθως με την θέληση του. Σχεδόν πάντα, οι υπερδυνάμεις θεωρούνται ευλογία και οι χαρακτήρες κάνουνε ότι μπορούνε για να τις αξιοποιήσουνε και να γίνουνε οι καλύτεροι στον τομέα τους, ώστε να μείνουνε στην ιστορία. Η φυσιολογική ζωή είναι βαρετή.
Στα Anime, η μεταμόρφωση υποδηλώνει απότομη αλλαγή και χρησιμοποιείται συνεχώς καθώς τραβάει το ενδιαφέρον των θεατών με φαντασμαγορικά εφέ και γρήγορη κίνηση. Συμβολικά, η απότομη αλλαγή συμβολίζει τον σημερινό κόσμο που αλλάζει συνεχώς από την ιλιγγιώδη πρόοδο της τεχνολογίας. Το να βλέπεις τόσους χαρακτήρες στα Anime να αλλάζουνε τόσο γρήγορα, είναι σαν να περνάνε το μήνυμα ότι πρέπει να προσαρμόζεσαι στις απαιτήσεις των καιρών αν θέλεις να επιβιώσεις (κι ας αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνεις τέρας). Η αλήθεια πάντως είναι ότι σε πάρα πολλές σειρές, ακολουθούνται και τα στερεότυπα της στασιμότητας που δείχνουνε τα Cartoon. Αλλά το ποσοστό είναι κατά πολύ μικρότερο.

11. Γάμος

Στην Δύση, από τότε που διαδόθηκε ο Χριστιανισμός υπάρχει καθαρά η μονογαμία. Τα συνοικέσια ήταν κάτι που συνέβαινε κυρίως στις πλούσιες οικογένειες. Σαν αποτέλεσμα, στα Cartoons οι χαρακτήρες που είναι (σπάνια) παντρεμένοι είναι πάντα μονογαμικοί και αγαπημένοι μεταξύ τους (έτσι πρέπει να συμπεριφέρονται για να είναι καθησυχαστικοί).

Στην Άπω Ανατολή, μέχρι πρόσφατα υπήρχε η πολυγαμία. Αν αυτό δεν φαίνεται πολύ είναι γιατί μόνο οι ολιγάριθμοι πλούσιοι άντρες μπορούσανε να συντηρήσουνε πάνω από μια σύζυγο. Οι φτωχοί παντρεύονταν μόνο μια. Τα συνοικέσια μέχρι πρόσφατα συνέβαιναν σε όλες τις κοινωνικές τάξεις (και σε πλούσιους και σε φτωχούς). Η βασική διαφορά στον έγγαμο βίο είναι ότι οι άντρες μπορούσανε να ξενοκοιμούνται ή να έχουν ομοφυλοφιλικές σχέσεις χωρίς να υπάρχει πρόβλημα, αρκεί να συμπεριφέρονταν σωστά στις συζύγους τους και να αφήνανε απογόνους με καλό όνομα (η απιστία και η ομοφυλοφιλία στην πολυγαμία δεν έχουν την ίδια βαρύτητα). Η επιλογή της νύφης, η προίκα και οι διαπραγματεύσεις στον έγγαμο βίο ορίζονταν από τους γονείς με σχολαστικότητα, συχνά όταν ακόμα τα παιδιά τους ήταν μωρά (σπάνια υπήρχε γάμος από έρωτα). Στα Anime μπορεί να υπάρχει (σπάνια) πολυγαμία, απιστία, ξενοκοιτάγματα και να μην υπάρχει πρόβλημα (αν και πλέον οι γυναίκες έχουνε επηρεαστεί από την Δύση και απαιτούνε και αυτές την απόλυτη αφοσίωση του συζύγου μόνο σε αυτές).


12. Προσωπική Ζωή & Ειλικρίνεια

Οι Δυτικοί:
· χτίζουνε οχυρωμένα σπίτια από πέτρα και τσιμέντο.
· δίνουνε μεγάλη σημασία στο να μπορούνε να απομονώνονται από τους υπόλοιπους και να έχουν αυτοδύναμη προσωπική ζωή.
Γι αυτό και στους Δυτικούς η ειλικρίνεια είναι σχετική. Επειδή έχουνε αυτοδύναμη προσωπική ζωή, μπορούνε να είναι ηθικοί έξω από το σπίτι τους (όπου τους βλέπουν όλοι) και παλιοτόμαρα στο σπίτι τους ή ξετσίπωτοι στα μέρη που πάνε για διασκέδαση (όπου δεν τους βλέπει κανένας γνωστός φίλος ή συνεργάτης). Οι περισσότεροι Δυτικοί υποκρίνονται παίζοντας έναν αρεστό ρόλο για τα μάτια του κόσμου. Στο σπίτι τους και στην διασκέδαση τους όπου νιώθουνε απόλυτη ελευθερία, δείχνουν τον πραγματικό εαυτό τους (άρχοντες στο σπίτι τους !). Η μετριοπάθεια (το να μπορείς να μετριάζεις την συμπεριφορά σου όταν σε κοιτάνε) είναι μεγάλο προνόμιο για τους Δυτικούς και είναι αυτό τους κάνει πιο ξερούς σε αισθήματα από τους Ιάπωνες.
Στα Cartoons, οι καλοί χαρακτήρες είναι απελευθερωμένοι και εκφέρουν ευκολότερα γνώμη και αντίδραση καθώς υποτίθεται ότι είναι τέλειοι και δεν έχουνε τίποτα να κρύψουνε. Αυτοί που κρύβουνε (φανερά πάντα στους θεατές) την γνώμη τους είναι οι κακοί ή αυτοί που έχουνε άδικο.

Οι Ιάπωνες:
· χτίζανε μέχρι πρόσφατα λεπτεπίλεπτα σπίτια από ξύλο και ύφασμα, όπου οι τοίχοι δεν εμποδίζανε πολύ ούτε την όραση αλλά ούτε και την ακοή.
· δίνουνε μεγάλη σημασία στο να βρίσκονται πάντα σε επαφή με τους υπόλοιπους και να μην έχουν αυτοδύναμη προσωπική ζωή.
Γι αυτό και στους Ιάπωνες η ειλικρίνεια είναι ανύπαρκτη. Επειδή πάντα τους βλέπουν όλοι, πρέπει πάντα να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο και μέσα στο σπίτι αλλά και οπουδήποτε αλλού. Δεν μπορούνε να υποκρίνονται όπως οι Δυτικοί αλλά μόνο να καταπιέζουνε τις επιθυμίες τους. Ποτέ δεν εκφράζουνε την γνώμη τους αν έτσι δυσαρεστούν τους ανωτέρους τους. Λένε πάντα αυτό που ευχαριστεί το σύνολο κι ας μην το πιστεύουνε. Γι αυτό και έχουνε τεράστια απωθημένα μέσα τους (Θα έχετε δει στην τηλεόραση πόσο ξύλο πέφτει στην βουλή τους όταν τα παίρνουν στο κρανίο. Δεν έχουνε μπουζούκια σαν εμάς για να ξεσπάνε σπάζοντας πιάτα). Η απάθεια (το να μπορείς να μη δείχνεις γενικώς αισθήματα) είναι μεγάλο προνόμιο για τους Ιάπωνες και είναι αυτό τους κάνει πιο πλούσιους σε αισθήματα από τους Δυτικούς (όταν φυσικά τους δίνεται η ευκαιρία να δείξουνε αισθήματα).
Στα Anime και οι καλοί αλλά και οι κακοί χαρακτήρες είναι κουμπωμένοι και προσπαθούνε συχνά να είναι φιλικοί με όλους χωρίς να εκφέρουν την πραγματική τους γνώμη (απ’ όπου και ξεκινάνε ατελείωτες παρεξηγήσεις).