Επίσης κάτι και πιο θέμα προσωπικού γούστου αλλά πιστεύω αρκέτα αληθινό είναι ότι όσο καλό και να είναι κάτι αν είναι 1-2 volumes δεν έχει τόσο μεγάλη αξία και lasting impact, το λέω γτ συνήθως δυτικές δουλείες που μου προτείνονται είναι λίγες σε σελίδες και μου κάνουν περισσότερο κάτι σε short film/concept art παρά σε ένα κόσμο που θέλω να κάνω immerse και δεν περιμένω να αρχίσω να διαβάσω σε αντίθεση με το scale που υπάρχει συχνά στα manga.Για να μοιράσω λίγο το hate πάντως να πω πως τα webtoons είναι μακράν το χειρότερο πράγμα που έχει βγει στο medium.
Σε ακούω εδώ και το καταλαβαίνω φουλ βασικά. Το θέμα βέβαια είναι κιόλας ότι τα μάνγκα έχουν και την αβάντα του εβδομαδιαίου για να "απλώνουν" σκηνές στα κεφάλαια, ενώ τα δυτικά είναι λίγο πιο condensed σε περιεχόμενο και έκταση. Πιο μπουκωμένα ΚΑΙ πιο μικρά. Από εκεί και πέρα εξαρτάται και από την ιστορία αλλά και το πώς έχει στηθεί το εκάστοτε κόμικ. Για παράδειγμα, του Fujimoto τα oneshots που έβγαλε, Look Back & Goodbye Eri, είναι καταπληκτικά και είναι 200 σελίδες το καθένα (140 το Look Back αν θυμάμαι καλά). Αλλά δεν έχουν γραφτεί με κεφάλαια, οπότε θεματικά και από απόψη σκηνοθεσίας έχει άλλη ροή και συνοχή (και είναι ουσιαστικά πιο condensed), ενώ αν τα χειριζόμαστε σαν κεφάλαια, είναι πιο αυτόνομα σχετικά. Αυτό μπορούν και τα δυτικά να το κάνουν. Αν δεν λειτουργεί, απλά κάτι δεν χειρίζονται σωστά.
Συμφωνώ ότι τα webtoons είναι τεράστιο θέμα
Και επίσης τα manhwa μού φαίνονται αισθητικά, σκηνοθετικά (vertical scrolling XXXX) και σεναριακά πολύυυυ κατώτερα από τα δυτικά κόμικς και τα μάνγκα. Προφανώς και υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά....
Τα γαλλικά επίσης έχουν τεράστια άνοδο και ποικιλία. Είναι πιο καλά οργανωμένοι και έχουν γερή σκηνή!
Επισης κατι που μου φαινεται απιστευτο ειναι πως δεν υπαρχει πλεον καμια παρουσια απο κομικς της Ντισνεϋ, με Μικυ Μαους, Ντοναλντ κτλ, στην Αμερικη, και νομιζω και σε οποιαδηποτε αλλη αγγλοφωνη χωρα, αλλα πλεον μόνο Ευρωπη. Κατι που επισης ειναι κριμα, καθως ο Καρλ Μπαρκς και ο Ντον Ροσα, που σχεδον εχτισαν ολο το παπιοσυμπαν, ηταν και οι δυο Αμερικανοι.
Στην Αμερική είχε προσπαθήσει η IDW να κάνει κάτι περιοδικά (προ κόβιντ λέμε τώρα) αλλά δεν φτούρησε δυστυχώς. Τώρα μόνο τα σκληρόδετα της Fantagraphics πουλάνε. Τι να πω. Από εκεί και πέρα, θα πω το δικό μου δηλητήριο ότι ο Ρόσα ΔΕΝ έχτισε το παπιοσύμπαν, απλά έκανε καλές περιπέτειες με το έδαφος που έστρωσε ο θεός Μπαρκς. Ο Βίος και η Πολιτεία είναι φανταστικό backstory και χτίσιμο χαρακτήρα για τον Σκρουτζ, αλλά ως εκεί. Απλά θεωρώ ότι ο Ρόσα αξιοποίησε το παπιοσύμπαν πολύ όμορφα, εμπλουτίζοντάς την ιστορία του Σκρουτζ με φοβερές λεπτομέρειες. Ουσιαστικά τίποτα δεν έχτισε, απλά έκανε το καλύτερο official fanart ever 
Και μην τον πιάσω στο στόμα μου, γιατί είναι πολύ γκρινιάρης τώρα που γέρασε αχαχαχ. Και γενικά είχε μια άσχημη προσέγγιση στο θέμα Ντίσνευ γιατί πίστευε ότι μόνο ο λόγος του Μπαρκς είχε την οποιαδήποτε αξία. Απαξίωνε και την ιταλική σχολή που είχε βγάλει πολύ ωραία πράγματα και απλά ήταν άλλης νοοτροπίας. Ουσιαστικά ήταν ένα fanboy του Μπαρκς (και ο ίδιος το έχει πει) και όχι τόσο των τίτλων Ντίσνευ. Είναι και ο λόγος που ήταν τόσο προσκολλημένος με τον Σκρουτζ και απεικόνιζε τον Ντόναλντ σαν τεμπέλαρο, αχαϊρευτο millennial ξερω γω αχαχαχ
ΥΓ. για μην φανεί ότι υποτιμώ το έργο του. Το ότι το θεωρώ κάτι διαφορετικό φυσικά και δεν σημαίνει ότι δεν το εκτιμώ, απλά δεν βλέπω τον Ρόσα στον ρόλο "χτίστη" του παπιοσύμπαντος.
ΥΓ2. επίσης αυτό είναι τελείως προσωπική προτίμηση, αλλά, όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο λιγότερο μου αρέσει το σχέδιο του. Το βρίσκω εκνευριστικά λεπτομερές, σαν να μην άντεχε να έχει λευκό η σελίδα του, ενώ το σχέδιο του Μπαρκς ήταν αριστουργηματικό, γιατί έβαζε λεπτομέρεια όταν χρειαζόταν. Αλλιώς, άφηνε τους χαρακτήρες να πουν την ιστορία τους.
Edited by Angel.tze, 11 June 2026 - 23:14.