Ναι, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση (έστω κι αν είναι τυχάιο παράδειγμα) δε θα πω "α, δεν είσαι Έλληνας".
Αυτό θα το πεις γιατί δε σε νοιάζει να καταλάβει ο άλλος ή/και γιατί δεν είναι κάτι επώδυνο για σένα που έχει προκύψει μετά από εκτενή συζήτηση.
Κι όμως, για μένα οφείλεις να είσαι σούπερμαν, γιατί προσπαθείς να με πείσεις για κάτι. Εγώ αναζητάω την αλήθεια και εσύ ισχυρίζεσαι ότι κρατάς το κλειδί σ' αυτήν, έστω μέσω των εμπειριών σου (όλα αυτά σχηματικά πάντα, δε ζητάω κάτι από εσένα την ίδια). Το να κρατάς το κλειδί και να μη μου το δίνεις επειδή δεν μπορώ να νιώσω αυτό που νιώθεις εσύ, ενώ πιθανότατα μπορώ να το αντιληφθώ με την κριτική μου σκέψη, είναι μάλλον παιδικό.
Και τώρα μπορείς να μου πει ότι η κριτική σκέψη δεν φτάνει για να καταλάβεις το συναίσθημα ενός συγκεκριμένου τύπου καταπίεσης κι εγώ τότε θα πώ ότι πολύ απλά...δε με νοιάζει. Δε με νοιάζει καθόλου πώς ακριβώς νιώθει ο άλλος. Το συναίσθημα από μόνο του είναι απλός πόνος. Ο πόνος σίγουρα μπορεί να οδηγήσει σε γνώση, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλο παραλογισμό. Εφόσον κάποιος/κάποια έχει βιώσει τον πόνο και έχει οδηγηθεί στη γνώση, τότε δε χρειάζεται να μου μεταδόσει τον πόνο για να λάβω τη γνώση, μπορεί απλά να μου την εξηγήσει.
Αυτό το "οφείλεις να είσαι σούπερμαν" είναι το προνομιούχο. Δεν προσπαθεί να σε πείσει, δε χρειάζεται να σε πείσει, προσπαθεί να μοιραστεί. Εάν εσύ αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους σα να σου οφείλουν προσοχή, αυτό είναι δικό σου λάθος. Σε μια συζήτηση, όταν ο ένας λέει "πονάω" η απάντηση δεν είναι "πείσε με ότι πονάς". Ειδικά όταν μιλάμε για τέτοια θέματα. Δεν αναζητάς καμία αλήθεια όταν αφορά στην καταπίεση από ρατσισμό σαν περιπατώμενος φιλόσοφος, ειδικά μπροστά σε ένα άτομο που δέχεται το ρατσισμό. Το "κλειδί" (λολ) όπως είπα και πριν, αν σε ενδιαφέρει πας και το παίρνεις διαβάζοντας από τα γραπτά όσων έχουν μπορέσει να τα καταγράψουν. Τα οποία τα προσεγγίζεις με ανοιχτό μυαλό και όχι απλά για να βρεις αφορμή για αντίλογο. Εάν δε σε νοιάζει τι νιώθει ο άλλος, σε μια συζήτηση για το ρατσισμό και το σεξισμό τότε δεν καταλαβαίνω γιατί την κάνεις έτσι και αλλιώς. Δεν καθοδηγείσαι στην γνώση από τον πόνο, τι διαβάζω. Το ότι έχεις δεχτεί ρατσισμό δε σημαίνει ότι τον αναγνωρίζεις ή ότι μπορείς να τον περιγράψεις. Εάν σε ένοιαζε να μάθεις το οτιδήποτε, θα είχες ψάξει μόνος σου να βρεις από πού, όχι από τον τυχαίο καταπατημένο άνθρωπο. Το "μπορεί απλά να μου την εξηγήσει" είναι μυωπικό.
Για μένα η σάτιρα είναι σάτιρα. Δεν κάνω διαχωρισμούς, και δε με ενδιαφέρουν οι τυχούσες συναισθηματικές επιπτώσειςοταν εγώ βρίσκομαι με το μέρος της λογικής. Κάποιον άλλον μπορεί να τον ενδιαφέρει γιατί μπορεί να είναι ευαίσθητος. Επέτρεψέ μου απλά να είμαι διαφορετικός.
Πάρε καλύτερα την περίπτωση του stand up, δε θα κάτσω να ασχοληθώ με τη θρησκεία του κάθε περαστικού, βαριέμαι. Να μιλάω γενικότερα και να κορροϊδεύω ότι βρίσκω παράλογο, και να προσβάλλω ταυτόχρονα όποιον το δέχεται, μου αρέσει.Το θέμα είναι να έχω κι εγώ το δικαίωμα να το κάνω, και να μην είμαι υποχρεωμένος να μπω στη θέση του άλλου και να νιώσω τον πόνο του για να τον κριτικάρω. Αν αυτός ο πόνος τον έχει διδάξει κάτι που εγώ αγνοώ ας μου το πει. Αλλιώς ας μην κρύβεται πίσω από ασπίδες δικαιωμάτων για να τρέφει τον εγωϊστικό παραλογισμό του.
Δεν βρίσκεσαι με το μέρος της λογικής, βρίσκεσαι με το μέρος που σε συμφέρει, πάνω στο προνόμιο όπου σου δίνει τη δυνατότητα να μην κάνεις διαχωρισμούς. "Τυχούσες" δεν είναι οι συναισθηματικές επιπτώσεις, είναι απολύτως λογικά αναμενόμενες. Όπως σου είπα και πριν, ενισχύουν το status quo. Δεν έχει να κάνει με το ότι κάποιος είναι πιο ευαίσθητος (ποιός κάποιος; οι γυναίκες; εγώ; αυτοί που καταπιέζονται; τι υπονοείς; ) ενώ εσύ είσαι απλά "διαφορετικός".
Γενικά με τα προηγούμενά σου ποστ, αν και διαφωνώ κάθετα, μπορούσα να κάνω μια πιο νορμάλ συζήτηση. Εδώ ο όλος αέρας του "δε με ενδιαφέρουν τα συναισθήματα των άλλων" σε μια συζήτηση για ρατσισμό, και τα "είμαι διαφορετικός γιατί δεν είμαι ευαίσθητος όπως άλλοι", "βαριέμαι να ασχοληθώ" είναι -σόρι κιόλας- γελοία, αλλά είναι και σαν να τα έγραψε διαφορετικό άτομο. Δεν ξέρω αν έχεις κουραστεί από τα κατεβατά αλλά ίσως θα έπρεπε να το κουλάρεις λίγο γιατί αρχίζει και γίνεται stream of consciousness και πραγματικά δυσκολεύομαι να βγάλω νόημα. Καλό θα ήταν, αν όντως σε ενδιαφέρει να μάθεις, να ζητάς βοήθεια και links τα οποία να διαβάζεις για να μάθεις και όχι προκατειλημμένος από πριν, απλά για να τα αποδομήσεις γιατί έτσι δεν παίρνεις τίποτα. Δεν είναι επίσης κακό να πεις "κουράστηκα θα συνεχίσω αργότερα".
Γενικά εάν σου αρέσει να προσβάλλεις τότε δε θα έπρεπε να κάνεις συζήτηση για το ρατσισμό. Κανείς δεν κρύβεται πίσω από ασπίδες δικαιωμάτων για να θρέψει εγωιστικούς παραλογισμούς. ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ. Άτομα που έχουν βιαστεί, ξυλοκοπηθεί λόγω του χρώματος του δέρματός τους ζητούν να θρέψουν "εγωιστικούς παραλογισμούς" κατά την άποψή σου προστατευμένε λευκέ άνδρα; Εάν ο κόσμος δε γυρνά γύρω από εσένα δεν έχει αξία; Χμ.
Έχω λόγο που φέρνω το παράδειγμα του αυτοκτονικού και όχι του "νορμάλ" ανθρώπου. Γιατί ο "νορμάλ" άνθρωπος πολύ δυσκολότερα θα ξεφύγει από την πλάνη του προνομιούχου. Αντίθετα, ο αυτοκτονικός άνθρωπος βιώνει την καταπίεση περισσότερο ίσως από οποιονδήποτε άλλο, γιατί καταπιέζεται και μόνο που ζει στο σύμπαν, δεν βλέπει καμία θυρίδα σωτηρίας. Αντίθετα, αυτός που καταπιέζεται από κάποιον άλλο γνωρίζει τον εχθρό του, και είναι πιθανότερο να βρει ανθρώπους που συμμερίζονται τον πόνο του και να παρηγορηθεί/ προσπαθήσει να ανατρέψει την καταπίεση. Ο αυτοκτονικός άνθρωπος όμως, αν είναι να επιβιώσει, θα πρέπει να σκοτώσει τον πόνο και ό,τι τον προκαλεί. Αυτομάτως όταν θα μπει στη θέση του καταπιεσμένου δε θα μπορέσει να συμμεριστεί τον πόνο του, όχι γιατί ποτέ δεν έχει βιώσει κάτι ανάλογο ή κάτι χειρότερο, αλλά επειδή αποφάσισε να τον ξεπεράσει.
Σούπερ αυθαίρετα όλα τα συμπεράσματα εδώ μου θυμίζουν emo εφηβικές μέρες με τους καταραμένους ποιητές και την εξιδανίκευση της μιζέριας. Μιλάς για πράγματα για τα οποία δεν έχεις την παραμικρή ιδέα, και τα βάζεις ως θεμέλια ενός εξίσου σαθρού οικοδομήματος. Είναι τόσο offensive το πώς μιλάς για τους αυτοκτονικούς για μια άσχετη θεωρία, που δεν θα σχολιάσω παραπάνω.
Άλλο να ξυλοκοπούνται και να φυλακίζονται, και άλλο να καταπιέζονται από την κριτική των άλλων, στην οποία είναι ανίκανοι να αντιδράσουν.
Η αλήθεια είναι ότι και να ξυλοκοπούνταν και να φυλακίζονταν, εγώ πάλι θα τους κορρόϊδευα, αλλά θα ασκούσα κριτική και σε αυτούς που τους φέρονται έτσι.
Όχι γιατί πάνε χέρι χέρι. Γίνονται και τα δύο μαζί. Εσύ είπαμε, είσαι προνομιούχος, δε σε νοιάζει αν βοηθάς κανέναν, παρά μόνο το τι σου προσφέρει εσένα αυτό.
Το αστείο δημιουργείται όταν η ίδια η θρησκεία την οποία κρατάει για τον εαυτό του κανονικά του διδάσκει να την επιβάλει και σε άλλους, πράγμα που εκείνος αγνοεί. Εκτός κι αν φυσικά πρόκειται για...το παιδί του, ας πούμε. Και δε χρειάζεται να μιλάμε μόνο για το ισλάμ, βάλε και το χριστιανισμό μαζί. Τα ίδια περίπου ισχύουν, αν και τα μεγέθη της καταπίεσης και του σεξισμού είναι διαφορετικά, αυτό όμως είναι άλλο ζήτημα.
Το ζήτημα της ανατροφής είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα. Το όπτιμουμ είναι να αφήνεις το παιδί μόνο του να διαλέξει, ή όταν μεγαλώσει νια διαλέξει μόνο του, όπως και γίνεται. Αυτά δεν ισχύουν μόνο για τις θρησκείες, ισχύουν για τα πάντα.
Ίσως αυτό που κάνει εσένα να θεωρείς ότι χαίρει εκτίμησης να είναι αυτό που κάνει εμένα να θεωρώ ότι δεν είναι τέλειος
Ίσως δεν έχεις καταλάβει για ποιο πράγμα μιλάω.
Ναι αλλά αυτό συμβαίνει κυρίως στους ανθρώπους με χαμηλή κριτική ικανότητα.
Ο λόγος που σταμάτησα να γελάω με αστεία που θα γελούσα παλαιότερα είναι όχι επειδή κάποιος μου έμαθε να γελάω με άλλα, ή η κοινωνία με προσπανατόλησε αλλού, αλλά επειδή μόνος μου αποφάσισα να εξελιχθώ λογικά και ανέβηκαν τα standards ου στο χιούμορ. Όπως κι εσύ επέλεξες να γελάς με κάποια και να εξοργίζεσαι με άλλα βάσει κοινωνικών κριτηρίων, έτσι κι εγώ αποφασίζω να κάνω το ίδιο βάσει κριτηρίων προσωπικής λογικής.
Όχι, πάλι αυθαίρετο συμπέρασμα. Συμβαίνει σε όλους. Δεν είναι η πλέμπα που το παθαίνει, και ούτε μπορώ να συμμεριστώ ελιτίστικες απόψεις. Απλά, από εμπειρία, αρχίζει και φεύγει μόνο όταν το αλλάξεις, που για να το αλλάξεις πρέπει να έχεις πολλές φορές το προνόμιο της μόρφωσης. Τα κριτήριά μου είναι πάλι προσωπικά, μην δίνεις επίθετα σε πράγματα απλά και μόνο για να διαφοροποιηθείς. Το έχεις κάνει πολλές φορές και πραγματικά κουράζει τον συνομιλητή σου να προσπαθεί να ξεπεράσει όλο αυτό το "είμαι διαφορετικός". που μπορεί και να είσαι δε με ενδιαφέρει, και να καταλάβει την ουσία αυτού που θες να πεις.
Θα έλεγα για τη θρησκεία, και γενικότερα την ελευθερία γνώμης.
Φυσικά δεν είμαι κατά της ανεξιθρησκείας ούτε της ελευθερίας γνώμης, αλλά είμαι και υπέρ της ελευθερίας στην κριτική και την βάσιμη προσβολή.
Εάν θέλεις να λες ότι είσαι υπέρ της όποιας ελευθερίας θα πρέπει να λες ότι είσαι υπέρ και της ισότητας και να σε ενοχλούν ανισότητες όπως ο ρατσισμός και να σε νοιάζει να τον καταλάβεις εις βάθος, ακούγοντας τον πόνο του άλλου, ως μέσο για να τον διαλύσεις (το ρατσισμό). Γιατί όσο δεν είμαστε ίσοι, με τις ίδιες ευκαιρίες, δεν υπάρχει καμία ελευθερία. όπως πχ με το μύθο της ελευθερίας του λόγου. Δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου γιατί δεν έχουν όλοι την ευκαιρία για μόρφωση ή για δυνατότητα έκφρασης του λόγου αυτού.
Οκ, αυτό το καταλαβαίνω απόλυτα, αλλά εγώ αν θέλω θα κριτικάρω και αυτών που βρίσκεται σε κατώτερο ή ανώτερο επίπεδο μόρφωσης, με σκοπό να τον αφυπνίσω...ή απλά να κάνω την πλάκα μου. Δεν είναι ανάγκη όλοι να το κάνουμε αυτό αλλά δε βλέπω γιατί όχι.
Γιατί έτσι πατάς και ενισχύεις πάνω στις ανισότητες και καταλήγεις να τις διαιωνίζεις. Δεν μπορώ εγώ να κοροϊδέψω κάποιον που δεν είχε την ευκαιρία να τελειώσει το λύκειο και δεν είχε ευκαιρίες να μορφωθεί, γιατί μπήκε στην αγορά εργασίας από τα 16 επειδή, omg δεν ξέρει τον Ράσελ και διαβάζει άρλεκιν. Είναι μυωπικό και μικροαστικό τη στιγμή που εγώ μεγάλωσα όπως μεγάλωσα. Εάν θελήσω να τον εισάγω σε κάτι καλύτερο, θα το κάνω χωρίς να τον κάνω να νιώσει μειονεκτικά για κάτι για το οποίο δεν είχε και ποτέ επιλογή. Γι αυτό.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει στα ποστ σου. Προς το τέλος έγινε πιο κατανοητό, ίσως επειδή προσπαθούσες να γράψεις μικρότερες παραγράφους. Ένιγουέη, μια μικρή προσθήκη στο τέλος. Δεν ξέρω πώς θα σου φανούν τα παραπάνω. Ξέρω ότι μερικά κομμάτια μπορεί να ακούγονται σκληρά και πατροναριστικά αλλά δε γράφτηκαν με σκοπό την προσβολή. Πραγματικά είναι σα να το έγραψαν δύο άτομα αυτό. Ένα άτομο με όρεξη για συζήτηση και όρεξη να μάθει νέα πράγματα και μια κουρασμένη απάντηση για την αδιαφορία του πόνου του άλλου γεμάτη εγωκεντρισμό. Δεν ξέρω πώς να απαντήσω σε αυτό γιατί δεν είμαι σίγουρη και πόσο σε νοιάζει να μάθεις νέα πράγματα οπότε έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα.