Story time:
Όταν έδινα πανελλήνιες έτυχε να είμαι σε τμήμα κατεύθυνσης με πολύ χαμηλό μέσο όρο και επειδή είχα τους μεγαλύτερους βαθμούς οι συμμαθητές μου με άκουγαν. Στο 1ο μάθημα κατεύθυνσης μια συμμαθήτρια βάζει τα κλάματα από το άγχος και μου εξομολογείται πως κάθε μέρα παίρνει μισό λεξοτανίλ για να μπορέσει να ηρεμήσει τα νεύρα της ώστε να μπορέσει να γράψει και με παρακαλεί με δάκρυα στα μάτια να της πω πώς καταφέρνω να είμαι τόσο ήρεμη (ε...είχα διαβάσει).
Οπότε, σκεπτόμενη ότι αν γελάσει θα ηρεμήσει, και βρίσκοντας παράλληλα και ευκαιρία να σπάσω πλάκα της λέω πως υπάρχει μια φράση, που άμα την προφέρεις με συγκεκριμένο ρυθμό και τρόπο σε ηρεμεί αποδεδειγμένα (της είπα κάποια ιστορία ότι μου την είχε συστήσει γιατρός ορσμθ). Η φράση ήταν... "πάαααμ-πάααααμ". Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πώς δεν κατάλαβε αμέσως ότι της κάνω πλάκα.
Πάει πίσω στο θρανίο της και αρχίζει τα παμ-παμ και τελικά ηρεμεί.
Στο επόμενο μάθημα, λίγο πριν πάρουμε τα θέματα, έρχεται μια από τις "κουλ" κοπέλες της τάξης και μου λέει εμπιστευτικά "Ρε συ, πώς την είπες αυτή τη λεξούλα που σε ηρεμεί;".
Περιττό να σας πω ότι από εκείνη τη στιγμή πριν από κάθε μάθημα άκουγα όλη την τάξη να κάνει "πάααμ-πάααμ".
Ποτέ δεν τους είπα ότι τους έκανα πλάκα.
Συμβουλή: Κάντε "πάααμ-πάααμ". 22 μαθητές του 2006 σας το συνιστούν.
Αν εξελιχτει οπως με ενα συμμαθητη μου, μετά από αρκετα χρονια ερχεται το πολυ μικροτερο αδερφακι/ξαδερφακι/ανηψακι κτλ
και σου λεει "ακου να δεις τι ακουσα σημερα στο σχολειο! (...)"
Εσυ του λες: "ξερεις, πριν δεκα χρονια το ειπα εγω για πλακα [...]"
Και παιρνεις το αποστομωτικο: "Ναι καλα, σιγα μη το σκεφτηκες εσύ! Αυτό παιζει να υπάρχει από την εποχη του παππού μου!"
Wah-wah-waaaahh (*violin sound)
Anw, αναφορικά με τον mickeus (ή όπως γραφεται) ηθελα να πω το εξής: Επειδή στο δικό μου σύμπαν σχεδον δεν υπαρχει προσβλητικο αστειο από μόνο του, αλλά εξαρτάται από το πως και ποιος το λέει (και πότε, ενίοτε) ο μιχαλακης για μενα εχει εξτρα πόντους ακριβώς επειδη περιπου τα μισα από οσα κραζει ειναι πραγματα που γουσταρε/ρει, ή ομαδες ανθρωπων στις οποιες ανηκει και ο ίδιος. Ακομα και πραγματα που για πολλους θα ηταν ζορικα οπως η εμφανιση τους, η καταθλιψη τους ή και ζορικα θεματα υγειας που μπορει να περασαν. Συν, το οτι το κανει αρκετα καλα και ευφανταστα, οσο ευαισθητο και να ναι το θεμα. Νταξει όχι πάντα, αλλα σκοραρει συχνα.
Αυτό από μονο του εμενα προσωπικα θα με κανει ξεροντας το, να απολαυσω περισσοτερο το ιδιο αστειο απο τον mike, ή απο καλλιτεχνες που υπαγονται σε αυτη την κατηγορια (αυτοσαρκασμου) οπως ο πανουσης, ενω απο καποιον αλλον θα μπορουσε να με αφησει απο αδιαφορο ως και να με ενοχλησει.
Και οταν λεμε καποιον αλλον εννοω απο αυτους τους δεκαδες που φυτρωνουν καθημερινα και αναπαραγουν κλισε τυπου αλβανος πειναλας, γυναικα = κουζινα κτλ. για ευκολο γελιο.
Δεν ειναι σιγουρα αντικειμενικος τροπος να αντιμετωπιζεις το χιουμορ του αλλου, αλλα σε μενα δουλευει.
Για τιτκοβ δεν πολυτρελαινομαι, ουτε με χαλαει κιολας. Ισως επειδη το 90% των αστειων του ειναι "λεω το αντιθετο απο αυτο που πιστευω με σοβαρο υφος" το οποιο ειναι πολυ default trolling για τα γουστα μου. Αλλά έχει και τις καλες του, ως πολύ καλές στιγμες.
