94137 replies to this topic

[Gilmaru]

Besides watching a man talking like the Donkey from Shrek, όπως λέει και το comment, I don't get the joke tbh.

[SkullKaizer]

[Gilmaru]

[Guest-13157]

-

Αυτή το μήνυμα έχει επεξεργαστεί από Gbak: 20 Αύγουστος 2019 - 22:11

[Gilmaru]

Αυτή το μήνυμα έχει επεξεργαστεί από Gilmaru: 05 Μάρτιος 2013 - 05:08

[mono]

Οι περιπέτειες ενός ασκούμενου : Μέρος 87

Σήμερα η μέρα ήταν αρκούντως σουρεαλιστική θα έλεγα... Έχω πάει ωραία και καλά στο Αρχείο Πρωτοδικών (Υπόγειο -4) aka μπουντρούμια και ψάχνω εκεί πέρα στα βιβλία μία υπόθεση του 2006. Την βρήκα και εκεί που ετοιμαζόμουν να τη βγάλω φωτοτυπίες για να την πάρω επικυρωμένη, γυρνάω να βγάλω λεφτά από τη τσάντα και οοουυυυπς ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΤΣΑΝΤΑ! Αλλόφρων ψάχνω τριγύρω μήπως την άφησα πάνω σε κανένα γραφείο, αρχίζω να ρωτάω τους υπόλοιπους μέσα στην αίθουσα μήπως είχαν δει την τσάντα, ως επί το πλείστον ασκούμενοι που απλά καταριόντουσαν την ώρα και τη στιγμή που έβαλαν Νομική στο μηχανογραφικό, τίποτα! Πάω στην κεντρική αίθουσα που ήμουν πιο πριν για κάτι πιστοποιητικά, βρίσκω τη γραμματέα και τη ρωτάω τρέμοντας μήπως άφησα εκεί την τσάντα μου. Αυτή, προς τιμήν της, συμμεριζόμενη την αγωνία μου αρχίζει να τριγυρίζει μέσα στην αίθουσα ψάχνοντας την αόρατη τσάντα μου και εκείνη τη στιγμή...ΜΠΑΠ πέφτει ξερή μία γριά (ευτυχώς δεν ήταν κάτι σοβαρό). Η γραμματέας παθαίνει μία κρίση πανικού και εγώ μαζί της και εκεί που βγήκα και από αυτή την αίθουσα προσπαθώντας να θυμηθώ ενώ παράλληλα σκεφτόμουν σοβαρά το ενδεχόμενο να ταβλιαστώ δίπλα στη γριά, αναφωνώ σχεδόν κλαίγοντας " ΤΗΝ ΑΦΗΣΑ ΣΤΟ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ!".

Παρατάω στα χέρια της γραμματέως το βιβλίο με τις υποθέσεις και αρχίζω να τρέχω σαν την Αστέρω προς το Ειρηνοδικείο. Βρίσκω την αίθουσα που ήμουν, ανοίγω την πόρτα με την καρδιά μου να έχει φτάσει στο πάτωμα και μία λάμψη με τύφλωσε! Ήταν η τσάντα μου παρατημένη και μόνη δίπλα σε κάτι φακέλους... Τρέχω, την αγκαλιάζω, τη φιλάω και της υπόσχομαι ότι δεν θα την ξαναπαρατήσω πουθενά ενώ παράλληλα οι γραμματείς εκεί με κοιτάνε με ένα μπλαζέ υφάκι και μου λένε "Το σκεφτήκαμε ότι μάλλον ήταν δικιά σου". Το γεγονός ότι υπήρχε μία τσάντα παρατημένη κάτω και ήξεραν ποιανού είναι αλλά επί τόση ώρα κανένας δεν μπήκε στον κόπο να τη σηκώσει και να την βάλει στην άκρη, το άφησα ασχολίαστο γιατί τα συναισθήματα της επανένωσης με την τσάντα ήταν τόσο ισχυρά που δεν μπορούσα να μιλήσω!

Τρέχω πίσω στο Αρχείο Πρωτοδικών, να συνεχίσω τις δουλειές μου, και ανακαλύπτω ότι όσο έλειπα είχα ήδη φτάσει σε urban legend status καθώς κάθε ένα μέτρο κάποιος με σταματούσε να με ρωτήσει αν τελικά βρήκα την τσάντα μου... Όπως καταλαβαίνετε, το γεγονός ότι για μία άλλη υπόθεση που είχα εκεί χρειάστηκαν δύο γραμματείς και εγώ για να αποκρυπτογραφήσουμε τις σημειώσεις ενός άλλου γραμματέα ήταν το λιγότερο σουρεάλ στοιχείο της ημέρας...

Δεκαεφτά μήνες ακόμα, να πέφτουν τα στοιχήματα αν θα βγω ζωντανή Τ_Τ

[Kenny]

Το Ειρηνοδικείο και το Αρχείο Πρωτοδικών πόσο απέχουν μεταξύ τους; Επίσης, τι τσάντα ήταν, και τι φορούσες;

Ναι, καλά κατάλαβες, προσπαθώ να συμπεράνω πόσο αστείο ήταν το θέαμα. Είμαι τέρας.

Επίσης, η γριά για πιο λόγο έπεσε ξερή;

[Anelis]

Επίσης, η γριά για πιο λόγο έπεσε ξερή;

Προφανώς δεν άντεξε τη συγκίνηση!

[Kenny]

Το δράμα της χαμένης τσάντας, ε; Παίζει.

[Sponis]

ε δε χάνετε κάθε μέρα μία τσάντα...

πρέπει να ήταν πολύ γερό σοκ για τον οργανισμό της μανδάμ...

[zennith666]

Οι περιπέτειες ενός ασκούμενου : Μέρος 87

Σήμερα η μέρα ήταν αρκούντως σουρεαλιστική θα έλεγα... Έχω πάει ωραία και καλά στο Αρχείο Πρωτοδικών (Υπόγειο -4) aka μπουντρούμια και ψάχνω εκεί πέρα στα βιβλία μία υπόθεση του 2006. Την βρήκα και εκεί που ετοιμαζόμουν να τη βγάλω φωτοτυπίες για να την πάρω επικυρωμένη, γυρνάω να βγάλω λεφτά από τη τσάντα και οοουυυυπς ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΤΣΑΝΤΑ! Αλλόφρων ψάχνω τριγύρω μήπως την άφησα πάνω σε κανένα γραφείο, αρχίζω να ρωτάω τους υπόλοιπους μέσα στην αίθουσα μήπως είχαν δει την τσάντα, ως επί το πλείστον ασκούμενοι που απλά καταριόντουσαν την ώρα και τη στιγμή που έβαλαν Νομική στο μηχανογραφικό, τίποτα! Πάω στην κεντρική αίθουσα που ήμουν πιο πριν για κάτι πιστοποιητικά, βρίσκω τη γραμματέα και τη ρωτάω τρέμοντας μήπως άφησα εκεί την τσάντα μου. Αυτή, προς τιμήν της, συμμεριζόμενη την αγωνία μου αρχίζει να τριγυρίζει μέσα στην αίθουσα ψάχνοντας την αόρατη τσάντα μου και εκείνη τη στιγμή...ΜΠΑΠ πέφτει ξερή μία γριά (ευτυχώς δεν ήταν κάτι σοβαρό). Η γραμματέας παθαίνει μία κρίση πανικού και εγώ μαζί της και εκεί που βγήκα και από αυτή την αίθουσα προσπαθώντας να θυμηθώ ενώ παράλληλα σκεφτόμουν σοβαρά το ενδεχόμενο να ταβλιαστώ δίπλα στη γριά, αναφωνώ σχεδόν κλαίγοντας " ΤΗΝ ΑΦΗΣΑ ΣΤΟ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟ!".

Παρατάω στα χέρια της γραμματέως το βιβλίο με τις υποθέσεις και αρχίζω να τρέχω σαν την Αστέρω προς το Ειρηνοδικείο. Βρίσκω την αίθουσα που ήμουν, ανοίγω την πόρτα με την καρδιά μου να έχει φτάσει στο πάτωμα και μία λάμψη με τύφλωσε! Ήταν η τσάντα μου παρατημένη και μόνη δίπλα σε κάτι φακέλους... Τρέχω, την αγκαλιάζω, τη φιλάω και της υπόσχομαι ότι δεν θα την ξαναπαρατήσω πουθενά ενώ παράλληλα οι γραμματείς εκεί με κοιτάνε με ένα μπλαζέ υφάκι και μου λένε "Το σκεφτήκαμε ότι μάλλον ήταν δικιά σου". Το γεγονός ότι υπήρχε μία τσάντα παρατημένη κάτω και ήξεραν ποιανού είναι αλλά επί τόση ώρα κανένας δεν μπήκε στον κόπο να τη σηκώσει και να την βάλει στην άκρη, το άφησα ασχολίαστο γιατί τα συναισθήματα της επανένωσης με την τσάντα ήταν τόσο ισχυρά που δεν μπορούσα να μιλήσω!

Τρέχω πίσω στο Αρχείο Πρωτοδικών, να συνεχίσω τις δουλειές μου, και ανακαλύπτω ότι όσο έλειπα είχα ήδη φτάσει σε urban legend status καθώς κάθε ένα μέτρο κάποιος με σταματούσε να με ρωτήσει αν τελικά βρήκα την τσάντα μου... Όπως καταλαβαίνετε, το γεγονός ότι για μία άλλη υπόθεση που είχα εκεί χρειάστηκαν δύο γραμματείς και εγώ για να αποκρυπτογραφήσουμε τις σημειώσεις ενός άλλου γραμματέα ήταν το λιγότερο σουρεάλ στοιχείο της ημέρας...

Δεκαεφτά μήνες ακόμα, να πέφτουν τα στοιχήματα αν θα βγω ζωντανή Τ_Τ

Πεντήντα ευρώ στην τσάντα ότι δεν θα αντέξει πολλές βόλτες ακόμα μαζί σου!

[kakashi sensei]

E E E E E E E E E E E !!!!!!!!!!!!!!!!!!
[youtube]https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=FC9IheYCUVE#t=89s[/youtube]

οποτε βλεπω το συγκεκριμενο σημειο κλανω στα γελια.

Αυτή το μήνυμα έχει επεξεργαστεί από kakashi sensei: 05 Μάρτιος 2013 - 19:57

[phm]

ε δε χάνετε κάθε μέρα μία τσάντα...

πρέπει να ήταν πολύ γερό σοκ για τον οργανισμό της μανδάμ...

Υποθέτω εξαρτάται και τι είχε μέσα η τσάντα. Δεν νομίζω να αγχώθηκε μόνο για την ίδια την τσάντα Εκτός αν έχει συναισθηματική αξία ή είναι πολύ ακριβή.

[mono]

Ταυτότητα, ταυτότητα ασκούμενου, πορτοφόλι με 55 ευρώ, άλλα 100 ευρώ έξω από το πορτοφόλι, τσιγάρα, αναπτήρα, κρέμα για τα χέρια με μυρωδιά βατόμουρο (my precious), lip gloss, eye liner, μάσκαρα, ρουζ, μολύβι για τα μάτια, γυαλιά ηλίου, χαρτομάντηλα, την ατζέντα (για τα εκατομύρια επαγγελματικά ραντεβού), κάτι mesulid, άπειρα χαρτάκια και ένα κουπόνι της pizza fun! Και μου άρεσε πολύ η τσάντα!

Λέτε η γιαγιά να μην άντεξε το δράμα μου για αυτό ταβλιάστηκε? Αν ισχύει, θα έχω τύψεις για πάντα


Και Kenny ναι, το θέαμα ήταν εξόχως αστείο, κυρίως επειδή ήμουν σαν το λέτσο, καταιδρωμένη και σε απόγνωση. Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν γελούσα καθόλου!

[meidei]

Στην Β' Λυκείου είχα κάνει μια βδομάδα "άσκηση" σε δικηγορικό γραφείο/δικαστήριο. Δεν είχε τέτοιο σασπένς (συγγνώμη Μόνο. επίσης: το ψάξιμο σε αρχεία μετρά για σασπένς imho), την δεύτερη κιόλας μέρα πήρε το DS μαζί να παίζω Ace Attorney.