Εδώ θα ψιλοδιαφωνήσω. Ένας καλλιτέχνης που χρησιμοποιεί όλη του την καριέρα τέσσερις συγχορδίες, χώρις να έχει γράψει ποτέ κάτι πιο περίπλοκο, είναι απλως κακός. Άλλο πράγμα να μπορεί να γράψει κάτι περίπλοκο αλλά να αποφασίσει ότι θέλει να γράψει πιο απλά πράγματα (από αυτούς που ακούω π.χ. ο Santana ή οι Buena Vista) και άλλο να έχει "αποφασίσει" ότι θα γράφει τραγούδια με τέσσερις συγχορδίες επειδή ξέρει ότι δεν μπορεί να γράψει περίπλοκα κομμάτια. Ο πρώτος είναι ιδιοφυία, ο δεύτερος τεμπέλης (και ίσως άχρηστος).
Το θεμα είναι όμως οτι οι συχγωρδίες χαρακτηρίζουν απλώς τη σύνθεση ενός κομματιού, όχι το κομμάτι το ίδιο.Αν κάποιος χρησιμοποιεί τις ίδιες συγχορδίες ως αρμονικό σύνολο αλλά βάζει ιδιαίτερα grooves και τεχνικές στο solo του είναι αλλιώς.
Εξάλλου, κακά τα ψέμματα, εκτός παο τους progressive και τους τζαζίστες πάνω κάτω οι περισσότεροι σύγχρονοι μουσικοί τα ίδια chords χρησιμοποιούν, και διατονικά αυτά που χρησιμοποιούν μπορεί να βγάζουν σύνολο 10 πιασιμάτων ή και λιγότερα.
πχ αν ξέρεις να πιάνεις ένα minor chord απο κάθε μια απο τις τρεις χορδές, και ξέρεις τη διατονική κλίμακα συγχορδιών, ξέρεις ουσιαστικά δεκάδες συγχορδίες, δε θα κάτσεις να μάθεις το Α minor απο το B minor ξεχωριστά.Εξακολουθεί όμως το καθένα να βγάζει διαφορετικό ήχο και να μπορεί να σταθεί απο μόνο του μουσικά.
Και αυτοί που πραγματικά ξέρουν να γράφουν ή/και να παίζουν δεν θεωρούν δύσκολο αυτό που κάνουν ούτε το κάνουν για επίδειξη ικανοτήτων. Τους βγαίνει φυσικά και απλώς εμείς ψαρώνουμε και λέμε "πωωωω τι κάνει ο άνθρωπος" επειδή φαίνεται σε εμάς που είμαστε σε χαμηλότερο επίπεδο από αυτούς ότι κάνουν παπάδες. Οι παπάδες οι δικοί μας είναι η καθημερινότητα η δική τους.
Συμφωνώ, μην ξεχνάς όμως πως το "πωωω" που μπορεί να πει κάποιος που δε ξέρει θεωρία να το πει για κάποιον που σολάρει σε μια-δυο πεντατονικές κλίμακες.
Κι εμένα να ακούσει κάποιος να παίζω όταν είμαι στις καλές μου μπορεί να πει wow, αυτός είναι καλός.Αν με βάλεις όμως να παίξω κάτι που να ακούγεται απλό αλλά να είναι πιο σύνθετο then I look like a total noob.