Θυμάστε που έλεγα πως κανένας καβάτζας δεν το παραδέχεται;
Ενοχλούνται κιόλας
Μα δεν ειπα το αντιθετο
Καταχωρήθηκε 03 Νοέμβριος 2007 - 22:50
Θυμάστε που έλεγα πως κανένας καβάτζας δεν το παραδέχεται;
Ενοχλούνται κιόλας
Καταχωρήθηκε 03 Νοέμβριος 2007 - 22:55
Καταχωρήθηκε 03 Νοέμβριος 2007 - 22:59
Καταχωρήθηκε 03 Νοέμβριος 2007 - 23:05
Μα δεν ειπα το αντιθετο
για την μπηχτη το ειπα
Καταχωρήθηκε 03 Νοέμβριος 2007 - 23:12
Καταχωρήθηκε 04 Νοέμβριος 2007 - 00:03
Καταχωρήθηκε 04 Νοέμβριος 2007 - 02:46
Καταχωρήθηκε 04 Νοέμβριος 2007 - 02:47
Καταχωρήθηκε 04 Νοέμβριος 2007 - 05:19
άρχισα πάλι WoW.
Καταχωρήθηκε 04 Νοέμβριος 2007 - 10:53
Η μάλλον πιο σωστή ερώτηση θα ήταν τι δεν σου έκανε η ζωήγιατι;
τι το κακο σου εκανε η ζωη κ τις το ανταποδιδεις ετσι;
Καταχωρήθηκε 04 Νοέμβριος 2007 - 12:46
Καταχωρήθηκε 04 Νοέμβριος 2007 - 13:48
Καταχωρήθηκε 04 Νοέμβριος 2007 - 16:30
EPIC
Spoiler:
Καταχωρήθηκε 04 Νοέμβριος 2007 - 16:48
Όσοι έχουμε ταξιδέψει και ζήσει στο εξωτερικό έχουμε σίγουρα προσέξει ότι η μπύρα χαίρει ιδιαιτέρας εκτιμήσεως από το παραδοσιακώς θεωρούμενο "αδύναμο φύλο"-- για να χρησιμοποίησω την απολύτως κλισαρισμένη έκφραση της σύγχρονης παρα-δημοσιογραφίας.
Τί να θυμηθώ; Τις φασαριόζικες Τσέχες εργάτριες-φοιτήτριες στην μετακομμουνιστική Πράγα, οι οποίες κατανάλωναν τεράστιες ποσότητες Budweiser σε αυτά τα όμορφα υπόγεια φοιτητικά στέκια, γελώντας, φωνάζοντας και χαλώντας τον κόσμο δίχως κανείς να τους δίνει σημασία ή να τις στραβοκοιτάζει; Τις σοβαρές και σφιγμένες Βαυαρές που κατανάλωναν Weiss με αυτοματοποιημένες κινήσεις χαλαρώνοντας 15% με κάθε μισόλιτρη; Τις μελαγχολικές Φλαμανδές, οι οποίες έπνιγαν την καταθλιπτική τους καθημερινότητα στην τελετουργική κατάποση Rochefort με τον αέρα της απρόσιτης μπυρο-αριστοκρατίας;
Ειλικρινώς, τις μόνες που ΔΕΝ θέλω να θυμούμαι είναι οι εξαθλιωμένες Βρετανίδες, οι οποίες με δυο pints πραγματικά κακής μπύρας εκτροχιάζονταν προσφέροντας το πλέον αντι-ερωτικό, κακόγουστο και αντι-μπυροφιλικό θέαμα.
Όλες οι άλλες όμως, αποτελούν πρότυπο υγειούς σχέσης της σύγχρονης γυναίκας με την μπύρα-- και ομολογώ ότι άπασες κέρδισαν την συμπάθειά μου όλα τούτα τα χρόνια που ασχολούμαι με την κοινωνιολογία της μπύρας.
Τώρα, μέσα σε αυτό το κοινωνιολογικό συγ-κείμενο (context) τίθεται αμείλικτο το ερώτημα: τί τρέχει με τις δικές μας; Γιατί οι Ελληνίδες θεωρούν αμαρτία να πιούν μπύρα; Γιατί έχουν αυτό το ξινισμένο, αφ'υψηλού ύφος όταν ακούν για μπύρες; Γιατί διακατέχονται από τον φόβο ότι τα "καλά-παιδιά" θα τις αποπάρουν, θα τις σνομπάρουν, θα τις υποτιμήσουν, αν κατεβάσουν και αυτές, εντελώς ακομπλεξάριστα, δυο-τρεις Chimay;
Πώς είναι δυνατόν η χειραφέτηση των γυναικών να πραγματώθηκε στην Ελλαδίτσα σε τόσα επίπεδα, όχι όμως ακόμη σε αυτό του συμβολισμού της μπύρας;
Γιατί είναι εντέλει ζήτημα συμβολισμού: οι Ελληνίδες για κάποιο λόγο θεωρούν ότι είναι "κακό" να κατεβάζουν μπύρες δημοσίως. Φοβούνται ότι αν το πράξουν, κανείς δεν θα τις παντρευτεί. Προσέξτε τες: Συστηματικά επιλέγουν (μια!) βότκα-πορτοκάλι, (ένα!) μαρτίνι και λοιπές ανώδυνες δηθενιές, πάντοτε στην ελάχιστη δυνατή ποσότητα και πάντοτε με εκνευριστική διακριτικότητα. Με επιτηδευμένη και κλινική ακρίβεια δηλώνουν ότι κάποια πράγματα δεν ειναι γι' αυτές, ότι δεν τους αρμόζουν, ότι δεν ενδιαφέρονται να τα μοιραστούν με έναν άντρα.
Ίσως νομίζουν ότι η μπύρα δείχνει ταπεινή καταγωγή, κακές παρέες, ότι παραπέμπει σημειολογικώς σε διαλυμένες οικόγενειες, μανάδες τύπου "αμάρτησα για την κόρη μου", προσωρινές σχέσεις κ.ο.κ. Και επειδή, ως γνωστόν, η μέση Ελληνίδα ενδιαφέρεται για αφηρημένες οντότητες, όπως αυτή του γάμου και της οικογενείας, αλλά και του κοινωνικού αναβιβασμού (βεβαίως-βεβαίως), σπεύδει να διασκεδάσει τις εντυπώσεις: δεν πίνει μπύρα, απαπαπα, αυτά ειναι low πράγματα, πίνει μόνον σικ ποτά και πάντα με μέτρο, comme il faut- να μην τις πάρει κανείς και για δεύτερης διαλογής.
Φταίνε οι γονείς, κύριοι. Το κακό ξεκινά από την οικογένεια. Όλη η καταπίεση της μικροαστικής ελληνικής οικογένειας φανερώνεται στην προσπάθεια της Ελληνίδας να πείσει ότι ειναι ανώτερη από ό,τι όλοι την νομίζουν, ότι της αξίζει μόνο το καλύτερο και ακριβότερο, όχι μια ταπεινή μπύρα... Και όμως, υπάρχουμε και μεις εκεί έξω, που γουστάρουμε τις ακομπλεξάριστες γυναίκες, αυτές που μπορούν να μοιραστούν μαζί μας την θρησκευτική-σεξουαλική εμπειρία μιας τραππιστικής μπύρας. Και ακριβώς γι'αυτό, μια Ελληνίδα που ξέρει να εκτιμήσει μια Westmalle κερδίζει άμεσα το ενδιαφέρον μας...
Σε μια τέτοια λοιπόν αφιερώνω τούτο το ποστ, ανυπομονώντας να μοιραστώ μαζί της την πολύτιμη και βαρύτιμη τρίλιτρη Karmerliet που παλαιώνω χρόνια τώρα.
Υ.Γ. Και για όσους δεν το ξέρουν, την Karmeliet Tripel παράγουν αποκλειστικώς γυναίκες, και δη μοναχές Καρμελίτισσες.
Καταχωρήθηκε 04 Νοέμβριος 2007 - 17:15
i'll have to agree with the lady :3 *proudly drinks beer in public X3*Ισως το καλυτερο ελληνικο site για μπυρες, ειναι το παρακατω blog
Greeks for Beer: To ελληνικ� μπυ�ολ�γιο
Απο εκει ειναι το παρακατω θαυμασιο entry που περιγραφει με σθενος και τολμη την σχεση της συγχρονης ελληνιδας με τις μπυρες.