Πολιτισμός υπήρχε και πριν την ιδέα των "πνευματικών δικαιωμάτων". Αλλά δεν θα πάω ακόμα στο άκρο να αποκηρύξω όλο το notion των πνευματικών δικαιωμάτων. Άλλωστε κι εγώ ότι παράγω το διαθέτω με Creative Commons BY-SA και όχι ως Public Domain. Περιορισμοί μεν, πιο χαλαροί δε.Κοίταξε, τα πνευματικά δικαιώματα per se δε βλάπτουν τον πολιτισμό. Ίσα-ίσα είναι απαραίτητα για να προστατευτεί το έργο κάποιου. Πολλές φορές η ευθύνη είναι του συγγραφέα για το τι θα απογίνουν τα έργα του μετά θάνατο. Άσχετα απ΄το πόσο σημαντικά είναι για τον ανθρώπινο πολιτισμό τα έργα κάποιου, δεν παύουν να είναι και ατομική ιδιοκτησία. Γι' αυτό πρέπει και ο ίδιος ο συγγραφέας να μεριμνά για το τι θα απογίνουν μετά το θάνατο του (Με συγχωρείς δε διάβασα ολόκληρο το κείμενο οπότε μπορει να μου ξεφεύγει κατι).
Το θέμα είναι ότι το copyright είναι χαλασμένο. Δεν δουλεύει και προκαλεί προβλήματα. Υπάρχουν ένα σορό Έργα που είναι κλεισμένα στις αποθήκες επειδή τα πνευματικά τους δικαιώματα κρατούν ένα αιώνα και βάλε ενώ θα μπορούσαν να είναι κτήση της ανθρωπότητας. Υπάρχουν εταιρίες (όπως η Ντίσνεϊ) που έχουν πάρει τα πάντα από το Public Domain και δημιούργησαν πάνω τους νέα διαμάντια, αλλά μετά προσπαθούν να κρατήσουν το παράγωγο έργο φυλακισμένο, ενώ θα μπορούσε να δώσει νέα παράγωγα έργα, δυνητικά σύγχρονα αριστουργήματα.
Α, και δεν λέω επουδενί ότι δεν πρέπει ο συγγραφέας να βγάζει χρήματα από το έργο του (αλίμονο, αφού κι εγώ την συγγραφή βλέπω στο μέλλον μου), αλλά την ιδέα των κληρονομικών δικαιωμάτων την απεχθάνομαι, το ίδιο και το να απαγορεύω κάποιον να χτίζει πάνω σε κάτι που έφτιαξα εγώ (φυσικά χτίζοντας κι εγώ πάνω σε κάτι προηγούμενο. Παρθενογένεση δεν υπάρχει είπαμε).
Στο συγκεκριμένο θέμα όμως, το ότι το copyright μπορεί να κλειδώσει κάποια έργα που δίκαια ή άδικα θεωρούνται σημαντικά για έναν πολιτισμό, πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.
