571 replies to this topic

[Anelis]

Αυτό που δεν ξέρω είναι αν αυτού του είδους τα anime προτρέπουν τους παιδόφιλους να πράξουν, ή τους αποτρέπουν με το να ξεδώσουν βλέποντας τα.

εξαρτάτε αν και δε νομίζω
δλδ αν ένας άντρας ετερόφυλος και πιπινολάτρης δει το immoral sisters θα αρχίσει να βιάζει κοριτσάκια παρακινημένος από το ανιμέ;
πολύ αμφιβάλω

[Petran79]

εξαρτάτε αν και δε νομίζω
δλδ αν ένας άντρας ετερόφυλος και πιπινολάτρης δει το immoral sisters θα αρχίσει να βιάζει κοριτσάκια παρακινημένος από το ανιμέ;
πολύ αμφιβάλω

και ομως, οταν κανουν διαφορες ανακρισεις στους βιαστες οι ψυχολογοι και τους ρωτανε τι φανταζονταν, αυτοι απαντουν πως βλεπουν μεν την κοπελα που βιαζουν μπροστα τους, αλλα φανταζονται οτι εχει το κεφαλι της ιδεατης γκομενας στις τσοντες που βλεπανε. Αλλιως αν βλεπανε την κανονικη κοπελα μπροστα τους δεν θα.....ωθουντανε στον βιασμο. Για να μη λεμε πως και οι τσοντες ειναι αθωες......

[Anelis]

αυτό δεν το είχα ξανακούσει
damn είναι scary
η έρευνα αυτή ισχύει και για τα anime ή μόνο με "κανονικές" τσόντες ;

[laraska]

αυτό δεν το είχα ξανακούσει
damn είναι scary
η έρευνα αυτή ισχύει και για τα anime ή μόνο με "κανονικές" τσόντες ;

αυτο το θεμα θελει ντοκτορα , οχι ενα απλο μαστερ

Spoiler:

[Darthnicolas]

και ομως, οταν κανουν διαφορες ανακρισεις στους βιαστες οι ψυχολογοι και τους ρωτανε τι φανταζονταν, αυτοι απαντουν πως βλεπουν μεν την κοπελα που βιαζουν μπροστα τους, αλλα φανταζονται οτι εχει το κεφαλι της ιδεατης γκομενας στις τσοντες που βλεπανε. Αλλιως αν βλεπανε την κανονικη κοπελα μπροστα τους δεν θα.....ωθουντανε στον βιασμο. Για να μη λεμε πως και οι τσοντες ειναι αθωες......

Καλά αυτό είναι λογικό,αλλά το βασικό είναι η ψυχολογία του καθενός...


Υπ'όψην,το ίδιο λένε κάθε φορά που πάει κάποιο μικρό και ρίχνει με όπλο επειδή το είδε πχ στο GTA,αλλά το GTA δεν φταίει σε τίποτα,αλλιώς τα θύματα θα ήταν κάμποσες χιλιάδες...

[Labrokratis]

Κοίτα... και ο Al Bandy για να μπορέσει να πάει με την Πέγγυ, στο ταβάνι κόλλαγε φώτο από το Playboy...

Μεγάλο και πλειοψηφικό ποσοστό αντρών και γυναικών, φαντάζεται άλλο σύντροφο από αυτόν που συνουσιάζεται. Κάποτε ήταν η τρικαλινή γαλανομάτα από το πανηγύρι της Αγια-Σοφιάς, άλλοτε η τάδε του σινεμά και φυσικά σήμερα, σοβαρές υπάρξεις υπόδειγμα αισθητικής και αρμονίας, όπως η γεροκότα Saint πχ....
Απορώ δηλαδή ποιός έκανε αυτήν την έρευνα. Ξοδέψανε και χρήματα για το αυτονόητο δηλαδή;

Anyway, τα Hendai μπορείς να τα αντιμετωπίσεις ως διαστροφική σάτιρα των ερωτικών παραγωγών της τελευταίας σαρανταετίας. Επίσης έχουν απαραίτητα σενάριο, δεν ειναι σκέτες γκόντζο καταστάσεις, από αυτές που έχουν γεμίσει το πρόγραμμά τους όλα τα τσοντοκάναλα της Ευρώπης (Sex View, Sex on TV (πρώην MCT), Hastler, Dorcel TV, XXL, Full X-TV, κλπ). Αν και υπήρχε και ένα Hendai κανάλι, το MCT Fantasy, όλο Sailormoon bootleg έδειχνε...)

Τέλος πάντων: Κανένα Hendai με Καβούρια, Τσαρούχι τσολιά (από νούμερο 52 και άνω), μεταλλαγμένα βαμπιρ πλοκάμια, μη γονιμοποιημένα ωάρια και τον Pepe Le Piu έχετε υπόψην;

[Sunabouzu]

Κανένα Hendai με Καβούρια, Τσαρούχι τσολιά (από νούμερο 52 και άνω), μεταλλαγμένα βαμπιρ πλοκάμια, μη γονιμοποιημένα ωάρια και τον Pepe Le Piu έχετε υπόψην;

πρακτικα η υποθεση του Boku no Pico

[Darthnicolas]

πρακτικα η υποθεση του Boku no Pico

Eσύ δεν ήσουν που πρότεινες και σε ένα άλλο παιδί το boku no pico χτες προχτές?Κακή επιρροή...

Spoiler:

GTFO mah forumz~

[Melkor]

Eσύ δεν ήσουν που πρότεινες και σε ένα άλλο παιδί το boku no pico χτες προχτές?Κακή επιρροή...

Spoiler:

GTFO mah forumz~

it was me actually.
gtfo? want me to show you my mantities?

[Sunabouzu]

Eσύ δεν ήσουν που πρότεινες και σε ένα άλλο παιδί το boku no pico χτες προχτές?Κακή επιρροή...

Spoiler:

GTFO mah forumz~

δεν το χω ξαναπροτεινει, αν και θα πρεπε, αφου ειναι διαχρονικος τιτλος...

[Petran79]

Κοίτα... και ο Al Bandy για να μπορέσει να πάει με την Πέγγυ, στο ταβάνι κόλλαγε φώτο από το Playboy...

Μεγάλο και πλειοψηφικό ποσοστό αντρών και γυναικών, φαντάζεται άλλο σύντροφο από αυτόν που συνουσιάζεται. Κάποτε ήταν η τρικαλινή γαλανομάτα από το πανηγύρι της Αγια-Σοφιάς, άλλοτε η τάδε του σινεμά και φυσικά σήμερα, σοβαρές υπάρξεις υπόδειγμα αισθητικής και αρμονίας, όπως η γεροκότα Saint πχ....
Απορώ δηλαδή ποιός έκανε αυτήν την έρευνα. Ξοδέψανε και χρήματα για το αυτονόητο δηλαδή;

αμ εκεί είναι η παγίδα. Πολλά τα θεωρούμε αυτονόητα αγνοώντας το πως καθιερώθηκαν. Αν όμως τα μελετήσεις προσεκτικότερα θα διαπιστώσεις πως κρύβονται διάφορες πτυχές που κάθε άλλο από αυτονόητες είναι.

Και πολλές φορές τα αυτονόητα αποδεικνύονται απλά παραμυθάκια.......

[Labrokratis]

Κοίτα, αυτό που λες φίλε Petran79, το να φαντάζεσαι διάφορα κατά την συνουσία, είναι στην ανθρώπινη φύση και πάντα ήταν. Και οι αρχαίοι ακόμα, αυτό υπονοούσαν όταν έλεγαν ότι στο σκοτάδι, όλες ίδιες είναι. Επομένως, αν είναι να αναλύσω αυτό το θέμα, πρέπει να πάω πολύ πίσω, 25 αιώνες κοντά.

Από την άλλη και στην Βίβλο υπάρχει εδάφιο που και καλά απαγορεύει την απεικόνιση στα δημιουργήματα του Θεού. Επομένως, όλα τα cartoon και anime είναι αμαρτία, γιατί διακωμωδούν την δημιουργία του Θεοπλάστη.

Ολοκληρώνοντας, σχετικά με τα αυτονόητα και τις έρευνες, υπάρχει διαφορά στον αστικό μύθο που καλλιεργούν οι διάφορες κοινωνίες και στην ανθρώπινη φύση. Σαφώς και καλλιεργείτε ως αρετή ο υπερβατισμός κάποιων πλευρών της ανθρώπινης φύσης, από την άλλη η απομάκρυνσή μας από αυτές τις πτυχές, μας κάνει λιγότερο ανθρώπους.

Πάντως στην συγκεκριμένη έρευνα, δε ξέρω αν έχεις μιλήσει με παππούδες και γιαγιάδες που να σου εξιστορούν ιστορίες από τους δικούς τους παππούδες και γιαγιάδες, δηλαδή 140-150 χρόνια πίσω κοντά. Εγώ που έχω μιλήσει, μπορώ να καταθέσω ότι και τότε, κυρίως στην εποχή του "νεο-Ρομαντισμού", όλοι οι αριστοκράτες ζευγαρώνανε έχοντας κατά νου το κατά πόσο η τάδε μοιάζει την τάδε σε στερεότυπο. Αντίθετα με το λαό που ζευγάρωνε με προξενιό καθορισμένο από δημογέροντες.

@All: Το τσαρούχι του τσολιά στο boku no pico, σε ποια σκηνή μετέχει και μου διέφυγε;

[LethalMike]

Boku no Pico & Pico to Chiko

εχει πολυ συναισθημα μεσα...

τι λέτε να το δοκιμάσω ??

EDIT: Ορεο Blog admin dante80 κατεβάζω το Ergo Proxy καλό είναι ?

Edited by LethalMike, 04 February 2009 - 13:33.

[Darthnicolas]

it was me actually.
gtfo? want me to show you my mantities?

δεν το χω ξαναπροτεινει, αν και θα πρεπε, αφου ειναι διαχρονικος τιτλος...

omg there's actually two of you...the cancer seems to be spreading

[Petran79]

Κοίτα, αυτό που λες φίλε Petran79, το να φαντάζεσαι διάφορα κατά την συνουσία, είναι στην ανθρώπινη φύση και πάντα ήταν. Και οι αρχαίοι ακόμα, αυτό υπονοούσαν όταν έλεγαν ότι στο σκοτάδι, όλες ίδιες είναι. Επομένως, αν είναι να αναλύσω αυτό το θέμα, πρέπει να πάω πολύ πίσω, 25 αιώνες κοντά.

Από την άλλη και στην Βίβλο υπάρχει εδάφιο που και καλά απαγορεύει την απεικόνιση στα δημιουργήματα του Θεού. Επομένως, όλα τα cartoon και anime είναι αμαρτία, γιατί διακωμωδούν την δημιουργία του Θεοπλάστη.

Ολοκληρώνοντας, σχετικά με τα αυτονόητα και τις έρευνες, υπάρχει διαφορά στον αστικό μύθο που καλλιεργούν οι διάφορες κοινωνίες και στην ανθρώπινη φύση. Σαφώς και καλλιεργείτε ως αρετή ο υπερβατισμός κάποιων πλευρών της ανθρώπινης φύσης, από την άλλη η απομάκρυνσή μας από αυτές τις πτυχές, μας κάνει λιγότερο ανθρώπους.

Πάντως στην συγκεκριμένη έρευνα, δε ξέρω αν έχεις μιλήσει με παππούδες και γιαγιάδες που να σου εξιστορούν ιστορίες από τους δικούς τους παππούδες και γιαγιάδες, δηλαδή 140-150 χρόνια πίσω κοντά. Εγώ που έχω μιλήσει, μπορώ να καταθέσω ότι και τότε, κυρίως στην εποχή του "νεο-Ρομαντισμού", όλοι οι αριστοκράτες ζευγαρώνανε έχοντας κατά νου το κατά πόσο η τάδε μοιάζει την τάδε σε στερεότυπο. Αντίθετα με το λαό που ζευγάρωνε με προξενιό καθορισμένο από δημογέροντες.

καλά παλιότερα η κλιμακτήριο για τις γυναίκες εκδηλώνονταν και αργότερα από ότι σήμερα. Παίζει ρόλο και η διατροφή που σήμερα είναι πιο πλήρης και γεμάτη ενα σωρό ουσίες.

Από το βιβλίο Sexual Pedagogies, Sexual Education in Britain, Australia and America (1879-2000)

Today’s readers, of course, will discern a significant difference between the sexuality of a nine-year-old and that of a nineteen-year-old. The one is unequivocally a child by our standards, the other a young adult—potentially, indeed, a parent. But while Victorian observers too would have conceded that someone nearly twenty is at least virtually an adult, it is important to note that ways of constructing age have changed over time. The term “adolescent,”popularized in the twentieth century, is generally used today to describe any individual between the ages of, say, thirteen and eighteen, but originally denoted “the years from sexual maturity to the end of physical growth in a person’s twenties” (Weeks 50). In thenineteenth century, the duration of childhood had much more to do with social class and gender than is now the case; a twelve-year-old servant was for all intents and purposes an adult, while a twelve-year-old aristocrat was not. Upper-middle-class boys, who were likely to leave home for boarding school at age seven, were often presumed to be more sexually sophisticated than their twin sisters educated at home; a “home daughter” might well linger in childhood’s anteroom, doing lessons in a desultory fashion and subscribing to girls’ magazines, until her early twenties.
Indeed, as Jeffrey Weeks observes, dietary considerations dictated that physical maturity tended to come later in the nineteenth century than it does today: “The ages of puberty and menarche were at least as high as 16 for the rural population in the early nineteenth century” (48).
While by 1879 the well-nourished children of the comfortable classes would have reached pubertyearlier, social expectations would nonetheless have worked to emphasize the youth of such individuals.10 Significantly, in the 1870s members of the upper middle class married later than people in other walks of life (Weeks 73);

..........................................................................................................................
Today’s viewers often classify Carroll’s child nudes as works that are colored by pedophilia without being pornographic. Yet that Carroll gave up photographing nudes in 1879 and destroyed most of the nudes that he had taken earlier acknowledges the probability that the images would be perceived as sexual even (or especially?) within a culture that insisted on the child’s purity.4 And indeed, in their twin focus on purity and sensuality, the photographs share a characteristic concern of the pornography of their day. Frank Mort, for instance, notes that in “photographic studies of child prostitutes dating from the 1860s and 1870s . . . childhood innocence was erotically framed against visible signs of immoral sexuality, such as exposed genitalia or the depraved stare” (84). In some contexts, purity might appear not as availability’s opposite but as its preamble.
Conversely, nineteenth-century society arguably considered children less taboo sexually than is the case today. Swain, Warne, and Hillel, for instance, note in the present volume (chapter 2) that Australians charged with rape and sexual abuse in the 1890s might convince courts of law that girls in their early teens were “consenting adults.” James Kincaid proposes that perhaps “the Victorians, busy sexualizing the
child, still did not invest in the process the degree of anxiety common in [the twentieth] century” (201). And, along similar lines, Ronald Hyam suggests that the sizable population of juvenile prostitutes, visible to observers long before W. T. Stead and other reformers targeted it for international attention in the 1880s, was larger in Britain than elsewhere in the world (62). Until 1875, the age of consent for girls under English
law—this milestone did not exist for boys—was twelve; between 1875 and 1885, it was thirteen. If in John Marchmont’s Legacy (1863) Mary Elizabeth Braddon can emphasize her heroine Mary’s childishness by perching her, as a “little girl” of thirteen, on her father’s knee (50), Braddon sees nothing paradoxical in earlier establishing that at age eight,
Mary’s “womanly heart” is capable of forming a lasting passion for her future husband (40). Victorians of all levels of respectability and throughout the English-speaking world were alive to the appeal of what Braddon terms the “child-woman” (47), an ideal that insisted on the naturalness of romantic attachment in an era in which love was elsewhere
codified, formalized, and generally rendered as “unnatural” as possible.