Jump to content


Καλωσήλθατε στο .aNiMe//GR!


Sign In 

Create Account
Καλωσήλθατε στο .aNiMe//GR, ένα ελληνικό forum για τα anime, τα manga και την ιαπωνική κουλτούρα. Βλέπετε την ιστοσελίδα μας σαν επισκέπτης και δεν έχετε πρόσβαση σε όλες τις υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τα μέλη μας! Η εγγραφή σας στην διαδικτυακή κοινότητά μας θα σας επιτρέψει να δημοσιεύσετε νέα μηνύματα στο forum, να ψηφίσετε σε δημοσκοπήσεις, να πάρετε μέρος σε διαγωνισμούς μας και πολλές άλλες επιπλέον υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τα μέλη σας. Η εγγραφή σας είναι γρήγορη, εύκολη και φυσικά δωρεάν. Ελάτε και εσείς στην κοινότητά μας σήμερα!

Αν συναντήσετε οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την εγγραφή σας ή με την πρόσβαση σας στο forum, παρακαλούμε μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας.
 

Photo
- - - - -

Όλα τα χρωστάμε στον Carl Barks


  • Please log in to reply
60 replies to this topic

#1 Mr Ayu-Mania

Mr Ayu-Mania

    Wotalicious!

  • Members
  • 959 posts

Posted 24 February 2007 - 15:16

Όλοι όσοι κυκλοφορούμε σε αυτό το φορoυμ έχουμε κάποια κοινά στοιχεία. Το βασικό και αυτονόητο είναι ότι μας αρέσουν τα manga και τα anime. Τι είναι αυτό όμως που μας έκανε να είμαστε τόσο δεκτικοί σε αυτά; Ίσως επειδή εξαρχής όλοι είχαμε κάποιο σεβασμό προς την ένατη τέχνη… Ίσως επειδή στα νιάτα μας δεχτήκαμε μια επίδραση που μας έδωσε την όρεξη να εξερευνήσουμε κι άλλες πτυχές αυτής της τέχνης που ονομάζουμε κόμικς. Για μένα αυτή η επιρροή δεν ήταν άλλη από τα παπιά του Carl Barks. Και σίγουρα αυτό ισχύει για και πολλούς από εσάς, ειδικά τους μεγαλύτερους σε ηλικία.

Posted Image

Ήμουν τυχερός για πολλούς λόγους. Η μάνα μου, μ’έμαθε να διαβάζω από 5 χρονών και χρησιμοποίησε τα κόμικς ως μέσο εκμάθησης. Έτσι πρόλαβα το ελληνικό περιοδικό Μικυ Μαους στις αρχές της δεκαετίας του 80, τότε που ακόμα ήταν ένα περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας. Ήταν η περίοδος που στο περιοδικό επικρατούσαν οι ιστορίες των Ιταλών σχεδιαστών, και η ενέργεια των ιστοριών αυτών με έκαναν να ερωτευτώ το περιοδικό και τον κόσμο του. Διάβαζα σε καθημερινή βάση τις ιστορίες των Karpi, Scarpa, Rota, και οι αγαπημένοι μου ήρωες ήταν η Μάτζικα, ο Φάντομ Ντακ, και ο Φέθρυ. Παράλληλα στα άλλα περιοδικά της σειράς (Κλασσικά, Μεγάλο Μίκυ) πρόσεξα ένα στυλ σοβαρών περιπετειών με τα παπιά οι οποίες είχαν ένα διαφορετικό σχεδιαστικό στυλ από αυτό των Ιταλών. Αμέσως αυτές οι ιστορίες έγιναν οι αγαπημένες μου, και τις αναγνώριζα από τα πρώτα κιόλας πανελ. Τότε βέβαια δεν ήξερα τα ονόματα των διαφόρων σχεδιαστών, απλά μπορούσα να ξεχωρίσω το σχεδιαστικό στυλ του καθενός.

Μετά από λίγα χρόνια παρατήρησα ότι δεν ευχαριστιόμουνα τα Μικυ Μαους με το πάθος που είχα μικρότερος. Νόμιζα ότι απλά είχα μεγαλώσει και ήταν ένα σημάδι της εφηβείας. Λογικό ήταν αφού ήδη είχα αρχίσει να ακούω διάφορα σχόλια που διάβαζα ΜικυΜαου στην ηλικία μου. Η αλήθεια ήταν όμως ότι το περιοδικό είχε αλλάξει. Οι ιστορίες των Ιταλών και του Barks είχαν δώσει τις θέση τους σε ιστορίες που απευθύνονταν σε μικρότερες ηλικίες. Τότε όμως το 1988 έκανε την εμφάνιση του ένα περιοδικό που τ’ άλλαξε όλα. Ήταν το Κομιξ.

Θυμάμαι ότι το διαφήμιζαν ως το περιοδικό αφιερωμένο στον καλύτερο σχεδιαστή όλων των εποχών και έτσι είχα μια αμυδρή ελπίδα ότι θα ήταν το περιοδικό που θα κρατούσε το ενδιαφέρον μου για τα κόμικς. Με την πρώτη σελίδα αναγνώρισα το σχεδιαστικό στυλ του αγαπημένου μου δημιουργού. Και αυτή την φορά είχα και ένα όνομα. Το όνομα αυτό ήταν Carl Barks!

Posted Image

Έγινα αμέσως φανατικός συλλέκτης του περιοδικού. Αγόραζα πάντα 2 αντίτυπα, ένα για φύλαξη, και ένα για ασταμάτητο διάβασμα. Μέσω των υπέροχων άρθρων του περιοδικού έμαθα τα πάντα για τον αγαπημένο μου δημιουργό και την ιστορία των κόμικς του Disney γενικότερα. Επειδή είχα πάντα το συλλεκτικό μικρόβιο μέσα μου, άρχισα να ψάχνω περιοδικά που είχαν εκδώσει τις ιστορίες του Barks παλιότερα. Βέβαια το όνειρο μου ήταν να αποκτήσω κάποτε τα αυθεντικά αμερικανικά τεύχη που είχαν πρωτοεκδωσει τις ιστορίες του, στις δεκαετίες 40 – 60. Τότε ήταν ακόμα ένα απλησίαστο όνειρο.

Posted Image

Δεν θα ασχοληθώ πολύ με τα βιογραφικά στοιχειά του Barks, εκτός από τα βασικά. Όσοι διαβάζατε το Κομιξ θα ξέρετε τα πιο πολλά ήδη. Ο Barks γεννήθηκε στο Merrill του Oregon. Μεγάλωσε σε ένα αγρόκτημα στη μέση του πουθενά και δεν είχε πολλούς φίλους. Όταν τελικά η οικογένεια μετακόμισε στην Καλιφορνία αντιμετώπισαν οικονομικές δυσκολίες κάτι που οδήγησε τον Carl να δοκιμάσει διάφορες δουλειές χωρίς καμιά επιτυχία. Δούλεψε ως αγρότης, Cow Boy, εκτροφέας κοτόπουλων, ταχυδρόμος, ξυλοκόπος, κ.α. Έχει δηλώσει ότι η συνεχής φτώχεια και αλλαγή δουλειών του Donald στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στις δικιές του εμπειρίες. Το ίδιο ισχύει και για το σατυρικό χιούμορ που διακατέχει τις ιστορίες του. Είπε ότι αν δεν έβλεπε εκείνα τα δύσκολα χρόνια με χιούμορ, θα είχε οδηγηθεί σε νευρικό κλονισμό.

Posted Image

Ο Barks από μικρός είχε ταλέντο στην ζωγραφική. Ανέκαθεν σκεφτόταν να χρησιμοποιήσει το ταλέντο του για κέρδος. Το 1935 όταν ο Walt Disney ανακοίνωσε ότι έψαχνε για περισσότερους καλλιτέχνες για το Studio του, ο Carl έκανε αίτηση και τον προσελάβανε. Στην αρχή δούλεψε ως Ιnbetweener στα short cartoons με τον Donald Duck. O Walt παρατήρησε ότι ο Carl είχε ταλέντο στο γράψιμο, οπότε τον μετάθεσε στο τμήμα σεναρίων, όπου δούλεψε μαζί με τον Jack Hannah.

Το 1942 παραιτήθηκε επειδή δεν ήταν ευχαριστημένος από τις συνθήκες εργασίας στα studio. Την ιδία χρονιά συνεργάστηκε με τον Jack Hannah για να σχεδιάσουν μια ιστορία κόμικς με τον Donald. Η πρώτη ιστορία του Barks ήταν γεγονός και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Four Color #9 με τίτλο “Donald Duck Finds Pirate Gold”. Μετά από αυτό ο Barks άρχισε να ψάχνει για διάφορες δουλειές μέχρι που του έγινε πρόταση να φτιάξει μια δεκασέλιδη ιστορία με τον Donald για το περιοδικό Walt Disney’s Comics and Stories. Η ιστορία με τίτλο “The Victory Garden” άρεσε και στον Barks ανατέθηκε να γραφεί και να σχεδιάζει την κυρίως ιστορία του περιοδικού, κάτι που θα το έκανε για τα επόμενα 24 χρόνια. Μια καριέρα είχε γεννηθεί!

Posted Image

Αρχικά ο Barks έγραφε σε 2 περιοδικά. Έγραφε τις δεκασελιδες ιστορίες για το Walt Disney’s Comics and Stories, και μεγαλύτερες περιπέτειες (24-36 σελίδων) για το περιοδικό Four Color. Αυτό το περιοδικό ήταν γενικό κόμικ και κάθε τεύχος δεν ήταν απαραίτητα αφιερωμένο στα παπιά. Όταν γινόταν αυτό, οι ιστορίες συνήθως γράφονταν και σχεδιάζονταν από τον Carl Barks. Αργότερα ο χαρακτήρας του θειου Σκρουτζ που δημιούργησε ο Barks απέκτησε το δικό του περιοδικό το οποίο ήταν εξολοκλήρου ευθύνη του Barks.

Posted Image

Τι ήταν αυτό όμως που έκανε τις ιστορίες του Barks να ξεχωρίζουν; Το βασικότερο ήταν ότι έβλεπε τους αναγνώστες του με σεβασμό. Πάντα έλεγε ότι έγραφε κόμικς που θα ήθελε να αγοράσει ο ίδιος. Έτσι δεν έγραφε παιδιάστικες ιστορίες. Του άρεσε η φαντασία και η περιπέτεια και έγραφε πιο πολύ με τον αέρα ενός συγγραφέα παρά σαν παιδικός εικονογράφος. Ο Barks δεν είχε ταξιδέψει ποτέ και αντλούσε το υλικό για τις περιπέτειες του από το αγαπημένο του περιοδικό το National Geographic. Σ’ αυτό έμοιαζε πολύ με έναν άλλο αγαπημένο μου δημιουργό τον Herge. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την σκληρή ζωή που είχε ζήσει και τα διδάγματα και το χιούμορ που είχε αναπτύξει, ήταν μια συνταγή για επιτυχία. Σ’ αυτό βοήθησε ότι η Walt Disney δεν είχε κάποια σημαντική επιρροή στα κόμικς με τους χαρακτήρες της. Απλά δεν την ενδιέφερε. Είχε δώσει κάποια guidelines για το τι επιτρεπόταν και τι όχι, και αυτό ήταν. Άμα κάθε ιστορία του Barks περνούσε από την λογοκρισία της Disney πιθανότατα θα είχε αναγκαστεί να προσαρμοστεί στο στυλ της εταιρίας.

Posted Image

Ο Barks ξεκίνησε με τον Donald και τα ανιψιά του. Για να εδραιώσει το περιβάλλον των ιστοριών του, δημιούργησε μια ολόκληρη κοινωνία στην οποία ζούσαν τα παπιά (Λιμνουπολη). Μαζί δημιούργησε και μια πληθώρα δευτερευόντων χαρακτήρων για να πλαισιώνουν τα παπιά. Ο Γκαστόνε, ο Κύρος Γρανάζης, οι Λύκοι, η Μάτζικα Ντε Σπελ, ο Χρυσοκκούκης, είναι όλοι χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Barks και αργότερα χρησιμοποιηθήκαν και από τους υπόλοιπους σχεδιαστές . Ο σημαντικότερος όμως χαρακτήρας που δημιούργησε ο Barks δεν ήταν άλλος από τον Σκρουτζ Μακ Ντακ. Το 1947 για το χριστουγεννιάτικο τεύχος του Four Color δημιούργησε τον πασίγνωστο θειο του Donald ως ένα επιπρόσθετο βάσανο για το παπί. Ο θειος Scrooge έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο τεύχος 178 στην ιστορία “Christmas On Bear Mountain”. Ο Barks αρχικά δεν είχε σκοπό να ξαναχρησιμοποιήσει τον χαρακτήρα, σκέφτηκε όμως ότι ο πλούσιος θειος θα ήταν πρώτης τάξης αφορμή για να στείλει τον Donald σε περιπέτειες στις 4 γωνιές του πλανήτη, οπότε αποφάσισε να τον ξαναχρησιμοποιήσει. Η δεύτερη φορά ήταν στο τεύχος 189 στην ιστορία “The Old Castle’s Secret” και από εκεί και πέρα έγινε μόνιμο μέλος της οικογένειας των παπιών.

Posted Image

Ο χαρακτήρας του Σκρουτζ ήταν αρχικά αρκετά διαφορετικός από αυτόν που γνωρίζουμε σήμερα. Στις πρώτες ιστορίες ήταν πολύ πιο σκληρός και καταπιεστικός από τι μετέπειτα. Ήταν όμως ο χαρακτήρας που αναπτύχθηκε πιο πολύ από τους υπόλοιπους από τον Carl Barks. Σιγά σιγά μαλάκωσε, και έγινε πιο προσιτός. Αυτό ξεκινάει από την ιστορία "The Magic Hourglass", του 1950, που είναι κατά γενική ομολογία η ιστορία που ο Σκρουτζ αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο και ο Ντόναλντ πέφτει σε δευτερεύον ρόλο. Από κει και πέρα ο Σκρουτζ ήταν ο κινητήριος μοχλός των μεγάλων περιπετειών των παπιών. Σιγά σιγά αναπτύχθηκε και το παρελθόν του χαρακτήρα ως χρυσοθήρα στην Αλάσκα και άλλες λεπτομέρειες όπως η περιουσία του και το θησαυροφυλάκιο.

Ο χαρακτήρας έγινε πολύ αγαπητός και η εκδοτική εταιρία μαζί με τον Barks αποφασίσανε να του δώσουν το δικό του περιοδικό. Η αρχή έγινε με το Four Color #386 (1952) οπού μπήκε για πρώτη φορά η επικεφαλίδα εξωφύλλου «Uncle Scrooge» με κυρίως ιστορία το "Only a Poor Old Man". 2 Τεύχη μετά, το Uncle Scrooge ήταν ένα ξεχωριστό 3-μηνιαίο κομικ και μαζί με το μηνιαίο Walt Disney’s Comics and Stories ήταν τα πιο δημοφιλή περιοδικά κομικ στην Αμερική με κυκλοφορίες εκατομμυρίων. Ο Barks έγραφε τις δεκασελιδες κωμωδίες του στο WDC&S και τις μεγάλες περιπέτειες στο Uncle Scrooge. Το Four Color (Donald Duck) το ανάλαβαν αργότερα άλλοι σχεδιαστές και η κυκλοφορία του έπεσε.

Posted Image

Η δεκαετία του 50 ήταν το απόγειο της καριέρας του Carl Barks. Οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι οι καλύτερες ιστορίες γράφτηκαν μεταξύ 1948 – 1956.

Μερικές από τις πιο κλασικές είναι:

•"The Old Castle's Secret", Four Color #189 June 1948
•"Sheriff of Bullet Valley", Four Color #199, October 1948
•"Lost in the Andes", Four Color #223, April 1949
•"A Christmas for Shacktown", Four Color #367, January 1952
•"Only A Poor Old Man", Four Color #386 (Uncle Scrooge #1), March1952
•"The Golden Helmet", Four Color #408, July 1952
•"Back to the Klondike", Four Color #456 (Uncle Scrooge #2), March1953
•"Tralla La", Uncle Scrooge #6, June 1954
•"The Golden Fleecing", Uncle Scrooge #12, December 1955
•"Land Beneath the Ground!", Uncle Scrooge #13, March 1956
•"The Golden River", Uncle Scrooge #22, 1958

Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ θεωρήθηκε από πολλούς ως το πρότυπο του καπιταλισμού. Ο Carl Barks είχε μεν συντηρητικές πολιτικές πεποιθήσεις αλλά πάντα έλεγε ότι ο Σκρουτζ έγινε αυτός που έγινε λόγω της σκληρής δουλειάς. Και φυσικά είχε αρκετά ελαττώματα σαν προσωπικότητα που δεν τον έκαναν το ιδανικό role model. Πάντα πίστευε ότι οι χαρακτήρες του με τα προτερήματα και τα ελαττώματα τους, ήταν πολύ πιο ρεαλιστικοί και ανθρώπινοι σε σχέση με τους μονοδιάστατους υπερηρωες της Marvel που αποτελούσαν πρότυπο καλών Αμερικανών.

“I've always looked at the ducks as caricatured human beings. In rereading the stories, I realized that I had gotten kind of deep in some of them: there was philosophy in there that I hadn't realized I was putting in. It was an added feature that went along with the stories. Also, I believe that we should preserve many old ideals and methods of working: honour, honesty, allowing other people to believe in their own ideas, not trying to force everyone into one form. The thing I have against the present political system is that it tries to make everybody exactly alike. We should have a million different patterns. They say that wealthy people like the Rockefellers are sinful because they accumulated fortunes by exploiting the poor. I feel that everybody should be able to rise as high as they can or want to, provided they don't kill anybody or actually oppress other people on the way up. A little exploitation is something you come by in nature. We see it in the pecking order of animals—everybody has to be exploited or to exploit someone else to a certain extent. I don't resent those things.”



Οι ιστορίες του Barks ήταν δημοφιλείς σε μικρούς και μεγάλους. Διάσημοι καλλιτέχνες που μεγάλωσαν με τις ιστορίες του, έδειξαν την επιρροή τους στη δικιά τους τέχνη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Steven Spielberg και George Lucas που χρησιμοποίησαν σκηνές από ιστορίες του Barks σε ταινίες σαν το Indiana Jones, και έχουν οι ίδιοι δηλώσει ότι το έργο του, τους έχει επηρεάσει γενικότερα.

Posted Image

Επειδή ο Barks δούλευε με χαρακτήρες του Disney δεν του είχε επιτραπεί να υπογράφει την δουλειά του. Όλοι όμως ξεχώριζαν το στυλ του. Το 1970, 4 χρόνια μετά την απόσυρση του Barks από την ενεργό δράση, ένας φαν τον εντόπισε και ζήτησε να του φτιάξει έναν πίνακα με θέμα τα παπιά. Σιγά σιγά, το ίδιο έκαναν και άλλοι και ο Barks δεν προλάβενε να τους ευχαριστήσει όλους. Όταν οι πίνακες του Barks άρχισαν να πωλούνται με τρελά ποσά (250,000 -500,000$) η Disney το πρόσεξε και έκανε χρήση copyright. Τελικά αναγκαστήκαν και τον αποδεχτήκαν ως μια σημαντική φιγούρα για την ιστορία της εταιρίας. Στη δεκαετία του 80 δημιούργησαν την σειρά Ducktales που ήταν εν μέρη εμπνευσμένη από το έργο του δημιουργού.

Όταν έφυγα στην Αγγλία για σπουδές, η μεγαλύτερη ανησυχία μου ήταν ότι θα σταμάταγα να αγοράζω το Κομιξ. Ήξερα όμως ότι οι συλλέκτες κόμικς ήταν πιο καλά οργανωμένοι εκεί και θα είχα την ευκαιρία να εντοπίσω τα σπάνια original τεύχη που έψαχνα. Τελικά όσο σπούδαζα δεν ασχολήθηκα και πολύ, μια που υπήρχε έλλειψη κονδυλιών και ήμουν απλά μεθυσμένος τον περισσότερο καιρό. Ένας φίλος μου που ασχολείτο και αυτός με αυτά, με πήγε σε ένα κινηματογράφο που έπαιζε το End Of Evangelion. Αυτή ήταν η εισαγωγή μου στο σύγχρονο anime. Επειδή είχα τσαντιστεί που δεν κατάλαβα Χριστό από την ταινία, εντόπισα ολόκληρη την σειρά και την είδα σχεδόν μονορούφι. Αυτό ήταν, είχα απλά εθιστεί… Αυτό αναπτέρωσε και το ενδιαφέρον μου για τη συλλογή κόμικς, και όταν έπιασα δουλειά, μεγάλο μέρος του μισθού μου πήγαινε σε anime και σπάνια συλλεκτικά κόμικς. Εντόπισα μερικά ιστορικά τεύχη, και έχω μια αρκετά πλούσια συλλογή με κόμικς του Carl Barks. Η άλλη μου αγάπη ήταν τα Horror comics της E.C από την δεκαετία του 50.

Posted Image

Έχω μοιράσει την συλλογή μου σε τρεις τοποθεσίες για αποφυγή φυσικών καταστροφών. Πριν λίγα χρόνια μεγάλο μέρος των ελληνικών μου κόμικς καταστράφηκαν εξαιτίας κλασσικής ελληνικής «γιατί χτίσανε το ρέμα» πλημμύρας… Γι’αυτό έχω μεγάλη έλλειψη σε Ιταλούς σχεδιαστές. Σίγουρα πάντως τα anime και τα παπιά παίζουν σημαντικό ρόλο στην ζωή μου, και ίσως και στην δική σας!

Το παρακάτω είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον trivia που βρήκα στην Wiki:

“A 1949 Donald Duck ten-pager features Donald raising a yacht from the ocean floor by filling it with ping pong balls. In December 1965 Karl Krοyer, a Dane, lifted the sunken freight vessel Al Kuwait in the Kuwait Harbor by filling the hull with 27 million tiny inflatable balls of polystyrene. Although the suggestion is often made, Krøyer denies having been inspired by this Barks story. Some sources claim Krοyer was denied a Dutch patent registration (application number NL 6514306) for his invention on the grounds that the Barks story was a prior publication of the invention. However no definite proof of this story is available. Krοyer later successfully raised another ship off Greenland using the same method, and several other sunken vessels worldwide have since been raised by modified versions of this concept. The television show MythBusters also tested this method and was able to raise a small boat.”



Posted Image

8) 8)
Posted Image

#2 vectrapearl

vectrapearl

    κουρεας ο μεγας...

  • Members
  • 519 posts

Posted 25 February 2007 - 15:22

χεχεχεχεεχ..αυτο ειναι σιγουρο...
και ειμαι ενας μεγαλος fun του ειδους....εχω τεραστια συλλογη....
αλλα κατα πασα πιθανοτιτα εδω σε λιγο θα ποσταρει ο phantom σιγουρα...:bleh:

                                                                       


#3 Sparda

Sparda

    ~ C.C. is win ~

  • Members
  • 697 posts

Posted 25 February 2007 - 18:27

Νοσταλγία:bleh: I was also a fan αλλά μετά από καιρό σταμάτησα να ασχολούμαι, αν δω κανα ΚΟΜΙΞ παίζει να το πάρω βέβαια, αλλά είναι που δεν πηγαίνω συχνά σε περίπτερα κλπ:bleh:
Τρομερό post, μου άρεσε ιδιαίτερα που ορισμένες stories από τις εικόνες τις έχω: Ο Scrooge είναι ο fav μου από κει μέσα και από τους σχεδιαστές ο Don Rossa(και όχι μόνο για τον Βίο & Πολιτεία, αλλά για το γενικό σχέδιο και ιστορίες) μιας και τον βλέπω σαν "συνεχιστή" του Barks, χωρίς ναι είναι ο μόνος:calm:

Posted Image


#4 ambient

ambient

    sSsSs

  • Members
  • 131 posts

Posted 27 February 2007 - 15:48

Όμορφο αφιέρωμα.

Μεγάλωσα με "Μίκυ-Μάους". Η μητέρα μου τα αγόραζε από παλιά και πριν μάθω να διαβάζω ξεφύλλιζα τα δεκάδες περιοδικά που υπήρχαν στο σπίτι. Πλέον έχω περίπου 1000 τεύχη (μικρό-μεγάλο Μίκυ, κλασικά, Φάντομ Ντακ, Αλμανάκο, Κομιξ και διάφορα άλλα της Disney).
Όμορφες προσεγμένες ιστορίες αστείες ή καμιά φορά συγκινητικές. Βέβαια η κοινωνία των Παπιών της Disney έχει κατηγορηθεί από πολλούς για τα πρότυπα που παρουσιάζει, αλλά προσωπικά κάτι τέτοιο δεν με επηρέασε αρνητικά στα παιδικά μου χρόνια.
Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ ήταν (και είναι) ο αγαπημένος μου ήρωας λόγω του ότι πετύχαινε πάντα αυτό που επιθυμούσε 8)

#5 Erisadesu

Erisadesu

    Hellasian Star

  • Members
  • 4,640 posts

Posted 28 February 2007 - 20:29

Πάντα η οικογένεια Ντακ ήταν η αγαπημένη μου.
Ακόμη έχω το πρώτο τεύχος απο τα Kομιξ με το σχέδιο του Mπανκς..
Αλλά όπως έχω πει.. εγώ οφείλω ενα μεγάλο ευχαριστώ στο Stan Lee και τον Jack Kirby

#6 Nergal

Nergal

    Anime Amateur

  • Members
  • 124 posts

Posted 01 March 2007 - 14:55

O Stan Lee ειναι θεος και μοναδικος
Posted Image
ONIBOCHO MASAKATSU YOSHIYUKI

#7 Dain

Dain

    Anime Fan

  • Members
  • 227 posts

Posted 24 August 2007 - 23:21

Tι θαυμάσιο τόπικ, και επίσης θαυμάσια παρουσίαση - ως συνήθως - από τον Ayu-Mania! :thumbup:

Δεν θυμάμαι ποια ήταν η πρώτη ιστορία του Barks-sensei που διάβασα μικρός, αλλά φαντασιώνω πως ήταν το "Άγγιγμα του Μίδα" με την πρώτη εμφάνιση της αξεπέραστης και άπαιχτης Μάτζικα Ντε Σπελλ!!

Όπως και άλλοι, "ξεχώριζα" τις ιστορίες του Μπαρκς από εκείνες των Ιταλών σχεδιαστών (που έμαθα να εκτιμώ αργότερα) σαν τις "καλές".
Δεν μπορούσα βέβαια να πω γιατί μου φαίνονταν καλές σε σύγκριση με άλλες. Ίσως ήταν πως η αυθεντικότητα που είχαν με έκαναν να μπαίνω κυριολεκτικά μέσα τους και να ταξιδεύω σε άλλους κόσμους, όπου τα παπιά ήταν πραγματικά, όπου τους συνέβαιναν πολλά απίστευτα και ωραία.
Αντίθετα, αρκετές από τις τότε Ιταλικές ιστορίες με κατέθλιβαν λίγο, κυρίως με τη μανία που είχαν να παρουσιάζουν το Ντόναλντ σαν "άτυχο" και "αδύναμο" και "καταπιεσμένο" και το Σκρουτζ σαν ένα παπιόμορφο τερατώδες ον που μόνο να τον απεχθάνεται μπορούσε κανείς.
Όχι πως δεν παρουσιαζόταν περίπου έτσι και στις Αμερικανικές ιστορίες, αλλά είχε και κάποια χαρακτηριστικά που σε έκαναν να του συγχωρείς πολλά.

Αυτή η ελαφριά αντιπάθεια που ένιωθα για τον "εξουσιαστή" Σκρουτζ έπαιξε φαντάζομαι ρόλο και στη συμπάθεια που από την αρχή ένιωσα για τη Μάτζικα, την οποία λατρεύω πραγματικά!
Έχω που έχω κόλλημα με τις μάγισσες (κυρίως τις φανταστικές) αλλά η Μάτζικα είχε και έχει κάτι το μεγαλειώδες, μια "υπαρξιακή λογική", πυγμή και αισθησιασμό που την έκανε άξια αντίπαλο του Σκρουτζ, σε αντίθεση με τους Λύκους (είμαι της παλιάς σχολής και συνεχίζω να τους λέω Λύκους και όχι Μουργόλυκους) που μου έβγαζαν κάτι μικροπρεπές και λίγο...χμμμ....κακομοίρικο.

Οπότε ας μείνω στη Μάτζικα, μέσω της οποίας θα εκθειάσω το απίστευτο ταλέντο του Παπιάνθρωπου, γιατί αν αρχίσω να λέω και για τους άλλους χαρακτήρες το ποστ αυτό θα γίνει πιο σεντόνι από όσο υπολογίζω. :P

Ποτέ δεν είδα τη Μάτζικα σαν "κακιά" ή σαν "εχθρό". Από την πρώτη σκηνή που αυτά τα μισόκλειστα αμυγδαλωτά (σμαραγδένια?) μάτια κοίταξαν αγέροχα τον πάμπλουτο γερο-Σκρουτζ ήξερα -λόγω του τεράστιου ταλέντου του Μπαρκς βέβαια - πως αυτή η μαυροντυμένη πάπια ήταν περισσότερο ένας "αντιήρωας", μια "αναρχική" και ελαφρά χαοτική δύναμη, παρασυρμένη κι αυτή από τα δικά της πάθη, όπως περίπου ήταν κι ο Σκρουτζ.

Ναι, ο Σκρούτζ Μακ Ντακ και η Μάτζικα Ντε Σπελλ έχουν τόσα πολλά κοινά, που είναι σαν οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος (της τυχερής δεκάρας φυσικά! :P)
Δεν είναι συμπληρωματικοί χαρακτήρες αν και φαινομενικά ίσως έτσι νομίσει κανείς, γιατί οι συμπληρωματικοί χαρακτήρες συχνά έχουν πολύ ομαλές σχέσεις και εμφανώς ο Σκρουτζ και η Μάτζικα μόνο ομαλές σχέσεις δεν έχουν.
Είναι ο ένας καθρέφτης του άλλου, και κανείς από τους δύο δε θέλει να δει την πλευρά που αποκαλύπτεται για τον ίδιο μέσω της ύπαρξης του άλλου.

Ναι, η Μάτζικα θέλει κάτι που είναι παράνομο και "ανήθικο". Να κλέψει μια δεκάρα που δεν της ανήκει, γιατί μέσω αυτής πιστεύει πως θα γίνει πάμπλουτη. Κι ο Σκρουτζ όμως, αν και πιο καλυμένος από το νόμο, έχει εκμεταλευτεί τόσους και τόσους και ιδίως τα ανήψια του.
Και αυτό είναι ηθικά παράνομο άρα ανήθικο.

Πιασμένοι και οι δύο από την προσωπική τους δεισιδαιμονία που έχει σαν focus τη τυχερή δεκάρα, βλέπουν ο ένας μέσα στον άλλον τις κρυφές πλευρές του εαυτού τους, που δεν θέλουν να παραδεχτούν.
Ο Σκρουτζ το φόβο της φτώχιας που φαντάζεται πως θα έρθει αν χάσει τη δεκάρα του.
Η Μάτζικα επίσης το φόβο της φτώχιας που φαντάζεται πως θα απομακρύνει αποκτώντας τη δεκάρα και μέσω αυτής θα αποκτήσει πλούτη.

Γιατί όμως ο Σκρουτζ να εξαρτάται τόσο από μια δεκάρα, και γιατί η Μάτζικα δεν έχει χρησιμοποιήσει τις απίστευτα αξιόλογες δυνάμεις της για να γίνει πλούσια με άλλο τρόπο?

Η απάντηση που έχω βρει είναι ίσως απλή. Γιατί δεν είναι ούτε η δεκάρα, ούτε τα πλούτη το κυρίως ζητούμενο (παρά το φόβο της φτώχιας που ανέφερα). Είναι θέμα σύγκρουσης με πλευρές του εαυτού τους, του πυρήνα τους. Ο Σκρουτζ απέρριψε το συναίσθημα της καρδιάς για τη λογική της φιλοδοξίας, και η δεκάρα γι'αυτόν εκφράζει ακριβώς αυτό το κομμάτι που έχει απορρίψει αλλά κάπου είναι ζωντανό μέσα του. Αυτό το κομμάτι που του λέει πως είναι ακόμα το λουστράκι που με κόπο απέκτησε τη δεκάρα αυτή, και που του θυμίζει πως είναι ακόμα "άνθρωπος" (ή πάπιος τέλος πάντων) και όχι ένα πάμπλουτο και παντοδύναμο άλλα ψυχρό και "αψυχο" πλάσμα.

Η Μάτζικα είναι αποκλειστικά "συναίσθημα της καρδιάς" το οποίο όμως έχει πάρει τη μορφή μιας τρομερής επιθυμίας κσι φιλοδοξίας που δε βασίζεται σε καμμία "γήινη" λογική, την οποία σα μάγισσα έχει απορρίψει. Όμως η δεκάρα για τη Μάτζικα εκφράζει επίσης αυτό το κόμμάτι της λογικής που κάπου ενυπάρχει ακόμα μέσα της. Της λογικής που λέει πως "η μαγεία, αυτή η τεράστια μαγεία, είναι κάτι λογικό και αληθινό που θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα". Η Μάτζικα παλεύει με την ίδια την παράνοια. Αν η δεκάρα δεν έφερνε το αποτέλεσμα που πιστεύει (γιατί θέμα πίστης είναι) η Μάτζικα θα ήταν μια τρελή και θα το πίστευε και η ίδια, άρα θα γινόταν αυτό που πίστευε!

Εξ άλλου και οι δύο γνωρίζουν πως δεν είναι η δεκάρα που έχει οποιαδήποτε δύναμη αλλά η σημασία της, αυτό που συμβολίζει δηλαδή, και "ανιμιστικά" πιστεύουν πως εμπεριέχει τα χαρακτηριστικά που της προσδίδουν, που όμως ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας και της ψυχολογίας.

Δεν είναι όμως όλες αυτές οι -ίσως λίγο περίεργες και σίγουρα πολύ μεταγενέστερες- σκέψεις που με έκαναν να αγαπήσω τόσο τις ιστορίες του Μπαρκς και ειδικά εκείνες με τη Μάτζικα Ντε Σπελλ (παρ'όλο που εμπνέονται από τη δύναμη της φαντασίας του Μπαρκς η οποία έκανε αυτούς τους χαρακτήρες τόσο πολύ "πραγματικούς" ώστε να δίνεται η δυνατότητα τέτοιου είδους ανάλυσης).

Είναι κυρίως το χιούμορ και η περιπέτεια, οι υπερβολικές αλλά τόσο ανθρώπινες αντιδράσεις, το εκπληκτικό characterization, ειδικά στις σπάνιες περιπτώσεις που ο Σκρουτζ και η Μάτζικα συνεργάζονται και όλα πάνε ρολόι (δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή όμως αν έχουν συνεργαστεί σε ιστορίες του Μπαρκς ή μόνο σε Ιταλικές).
Mόνο 11 ιστορίες έχει κάνει ο Barks με τη Μάτζικα που σχεδιάστηκε ώστε να είναι ελκυστική και σέξυ όπως θα έπρεπε σε μια απόγονο της Κίρκης, σε αντίθεση με την "τυπική" μάγισσα που έπρεπε να είναι γριά με τεράστια μυτόγκα και κρεατοελιές.
Όμως και άλλοι Αμερικανοί και Ιταλοί καλλιτέχνες τίμησαν δεόντως την πρασινομάτα μελαχροινή Ναπολιτάνα, κάνοντάς την έναν από τους δημοφιλέστερους χαρακτήρες στα Ντίσνευ κόμικς.

Kαι το σχέδιο όμως του Μπαρκς ήταν αξεπέραστο!! Υπάρχουν πάνελς που μου έχουν καρφωθεί στη μνήμη για πάντα. Υπάρχουν γκριμάτσες μιας Μάτζικα σε κατάσταση υστερίας με τα μαλλιά να πετούν σε όλες τις κατευθύνσεις που αν τις σκεφτώ θα με κάνουν να χαμογελάσω, οποιαδήποτε άσχημη διάθεση και να έχω! :D :D

Η μαγεία λοιπόν του Μπαρκς, που μετέδιδε σε κάθε χαρακτήρα του και ειδικά στη "μάγισσά" του, νομίζω πως βρίσκεται ακριβώς σ'αυτό που λέω παραπάνω. Στη μνήμη. Και γι'αυτό λατρεύω τον Μπάρκς μέσω της Μάτζικα (και όχι μόνο) και τη Μάτζικα μέσω του Μπαρκς!

Attached Files



#8 Petran79

Petran79

    YOU GET TO BURNING!

  • Review Team
  • 3,112 posts
  • LocationΘεσσαλονίκη

Posted 25 August 2007 - 00:13

τωρα μου θυμησες μια απο τις καλυτερες ιστοριες που η Ματζικα πηγαινει πισω στο χρονο και κλεβει τη δεκαρα απο το μικρο τοτε Σκρουτζ με συνεπεια να γινει ενας μπατηρημενος ζητιανος και η Ματζικα μετανιωμενη να του την επιστρεψει.

Δε θυμαμαι απο πιο σχεδιαστη ηταν.

#9 ambient

ambient

    sSsSs

  • Members
  • 131 posts

Posted 25 August 2007 - 01:07

τωρα μου θυμησες μια απο τις καλυτερες ιστοριες που η Ματζικα πηγαινει πισω στο χρονο και κλεβει τη δεκαρα απο το μικρο τοτε Σκρουτζ με συνεπεια να γινει ενας μπατηρημενος ζητιανος και η Ματζικα μετανιωμενη να του την επιστρεψει.

Δε θυμαμαι απο πιο σχεδιαστη ηταν.

Αν είναι δυνατόν :oo:
Δεν την έχω διαβάσει αυτά την ιστορία.

#10 denCorg

denCorg

    Anime Fan

  • Members
  • 211 posts

Posted 25 August 2007 - 02:23

τωρα μου θυμησες μια απο τις καλυτερες ιστοριες που η Ματζικα πηγαινει πισω στο χρονο και κλεβει τη δεκαρα απο το μικρο τοτε Σκρουτζ με συνεπεια να γινει ενας μπατηρημενος ζητιανος και η Ματζικα μετανιωμενη να του την επιστρεψει.

Δε θυμαμαι απο πιο σχεδιαστη ηταν.


Αν την έχεις διαβάσει στο ΚΟΜΙΞ μπορεί να είναι το επεισόδιο 0 (νομίζω είχε δημοσιευτεί ως "Μιας δεκάρας νιάτα")από τα χαμένα επεισόδια του Βίου και Πολιτεία του Don Rossa-νομίζω εκεί εντάσσεται- το οποίο έχει παρόμοια ιστορία.Μπορεί να είναι όμως μια από τις πολλές ιστορίες της ιταλικής σχολής στην οποία είναι πολύ αγαπητή η Μάτζικα
Όπως καταλάβατε ήμουν και γω-τωρα όχι τόσο πολύ- φανατικός συλλέκτης του ΚΟΜΙΞ. Αγαπημένος χαρακτήρας ο θείος Σκρουτζ φυσικά.
Οι δεκασέλιδες ιστορίες του Μπαρκς είναι σκέτη απόλαυση ενώ οι μεγάλες του σε ταξιδεύουν σε τόπους μαγικούς.
Go figure...
Posted Image

#11 Mr Ayu-Mania

Mr Ayu-Mania

    Wotalicious!

  • Members
  • 959 posts

Posted 26 August 2007 - 19:49

Dain, πολυ ωραια η σπουδη σου πανω στη Ματζικα, ευγε! :wooi2:

Το καλο με τους Ιταλους σχεδιαστες ηταν οτι δωσανε μεγαλη σημασια στην αγαπημενη μας μαγισσα και την χρησιμοποιησανε ουκ ολιγες φορες. Φυσικο ηταν αλλωστε αν σκεφτεις οτι ητανε βερα Ναπολιτανα! Και νομιζω οτι κανανε καλη δουλεια στο χαρακτηρα της. Σιγουρα εχεις δικιο να παραπονιεσαι οτι κανανε τον χαρακτηρα του Σκρουτζ πιο σκληρο απο οτι θα επρεπε, αλλα ο χαρακτηρας που για μενα κανανε αγνωριστο ειναι ο Ντοναλντ.

Ο Ντοναλτ του Barks με τον Ντοναλντ των Ιταλων δεν εχει καμια σχεση. Ο Ντοναλντ του Barks ηταν ενας ταλαιπωρος μεσοαστος που ειχε την ταση να του ερχονται κακες ιδεες. Ο Ντοναλντ των Ιταλων ηταν ενας αχαιρευτος τεμπελης και τιποτα παραπανω. Ηταν ενας χαρακτηρας που ηταν απλα βοηθητικος, η το κωμικο στοιχειο των περιπετειων του Σκρουτζ και των ανιψιων.

Βεβαια και ο Barks παραμερισε τον Ντοναλτ σε δευτερο ρολο με την εμφανιση του Σκρουτζ, αλλα ο Σκρουτζ σαν χαρακτηρας ειχε περισσοτερα περιθωρεια γι αναπτυξη. Παντως δεν καταντησε τον Ντοναλντ οπως τον καταντησαν οι Ιταλοι.

Δεν μειωνω παντως τις ιστοριες των Ιταλων. Ειδικα την δεκαετια του 70 βγαλανε πολλες ποιοτικες ιστοριες, που ηταν πολυ ανωτερες απο τις αναλογες ιστοριες των αμερικανων διαδοχων του Barks. Απο τους πιο αγαπημενους μου Ιταλους σχεδιαστες, αν και πιο συγχρονος, ειναι ο Marco Rota.
Posted Image

#12 Phantom Duck

Phantom Duck

    Platyrhynchos Kineticus

  • Retired Staff
  • 5,431 posts

Posted 26 August 2007 - 22:25

Τόσον καιρό και δεν έχω απαντήσει ακόμα σε αυτό το Thread :oo:. Πολύ ωραία η παρουσίασή σου Mr Ayu-Mania, για έναν από τους σημαντικότερους σχεδιαστές της 9ης τέχνης.

Οι ιστορίες του Carl Barks σε ταξιδεύουν σε άλλον κόσμο. Έχουν μεγαλώσει γενιές ολόκληρες, και θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν με αυτές. Η καλύτερή του περίοδος πιστεύω πως είναι οι χρονιές 1950-1958, μιας και το σχέδιό του ήταν στο αποκορύφωμα της καριέρας του.

Βέβαια και οι πρώτες μεγάλες ιστορίες που έφτιαξε την περίοδο '43-'45 (το δαχτυλίδι της μούμιας, το μυστικό του παλιού πύργου, το φάντασμα του σπηλαίου, το χρυσάφι του πειρατή, στη μαύρη ήπειρο κλπ)μου αρέσουν πολύ. Βλέπουμε πως οι πρώτες του αυτές ιστορίες είναι πιο σοβαρές, και σε στυλ περιπέτειας, κάτι που άλλαξε αργότερα.

Επίσης να προσθέσουμε στην λίστα με τους Barks-made characters, τον Τζων Ρόμπαξ. Πολλοί δεν ξέρουν πως είναι δημιούργημα του Παπιάνθρωπου, επειδή τον χρησιμοποίησε μόνο σε μία ιστορία (Boat Busters). Η συμβολή των Ιταλών είναι φανερή, μιας και τον ανέδειξαν στον κυριότερο αντίπαλο του Σκρουτζ, και πολλές φορές έλαβε και πρωταγωνιστικό ρόλο σε διάφορες ιστορίες.
Το ΚΟΜΙΞ δεν έχει δείξει ακόμα την ιστορία και περιμένω πως και πως να δημοσιευτεί, για να δω επιτέλους πως ξεκίνησε η διαμάχη τους.

Όσον αφορά την Ιταλική Σχολή, είναι περιττό να αναφέρω πόσο πολύ έχει επηρεάσει τον τομέα των κόμικς. Δεν μπορώ να συγκρίνω τους Ιταλούς με τον Carl Barks. Μιλάμε για εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Υπάρχουν όντως πολλές διαφορές ανάμεσα στους χαρακτήρες του Barks και των Ιταλών, αλλά έχει και αυτό την ομορφιά του :thatsit:.

Βέβαια όπως ανέφερε και ο Dain πιο πάνω, ορισμένες ιστορίες των Ιταλών παρουσίαζαν τον Σκρουτζ βάρβαρο, και τα ανιψάκια πάντα αδικημένα μπροστά στον τύραννο θείο τους. Στην πλειοψηφία τους ήταν ιστορίες του Giova Battista Carpi. Αν και παραδόξως οι ιστορίες του με τον Μίκυ μου ήταν πάρα πολύ συμπαθείς, μιας και του είχε προσδώσει έναν από τους καλύτερους χαρακτήρες που έχω δει (κατά την γνώμη μου πάντα).

Προσωπικά,από τους αγαπημένους μου Ιταλούς σχεδιαστές είναι το δίδυμο Luchio Leoni & Emanuela Negrin. Είναι αρκετοί πρόσφατοι, αλλά πολλά υποσχόμενοι. Το κόμιξ δεν έχει δείξει ιστορίες τους, άρα όποιος δεν διαβάζει Αλμανάκο δεν νομίζω να τους έχει προσέξει :P

Τέλος, πάρτε και ένα link The HTML BarksBase που έχει τα πάντα όσον αφορά τον Barks (ακόμα και non-Disney stuf )

E5VV38U.jpg


#13 Dain

Dain

    Anime Fan

  • Members
  • 227 posts

Posted 27 August 2007 - 00:44

Ευχαριστώ Ayu-Mania! Μπορώ να μιλάω ατελείωτα για τη Μάτζικα και το Μπαρκς.
Πράγματι, όπως είπε κι ο Phantom Duck πιο πάνω, η Ιταλική και η Αμερικανική "σχολή" των Ντίσνευ κόμικς είναι πολύ διαφορετικές, αλλά εξ ίσου ενδιαφέρουσες. (Δεν ήξερα πως ΚΑΙ ο Ρόμπαξ ήταν δημιούργημα του Βarks!!)

Και στα παλαιότερα Ιταλικά κόμικς υπήρξαν ιστορίες με το Ντόναλντ που ήταν πολύ καλές, παρ'όλο που όντως παρουσιαζόταν σαν ένας κακομοίρης, άτυχος τεμπέλης μικροαστός.
Μία μάλιστα ήταν τόσο διαφορετική που τη θυμάμαι ακόμα, και απορώ πώς πέρασε από την όποια λογοκρισία ασκούσε, και ασκεί, η Disney στα κόμικς της (και όχι μόνο). Δε θυμάμαι τίτλο αλλά η υπόθεση είναι η εξής:

Ο Ντόναλντ για μια φορά αρνείται κατηγορηματικά να αναλάβει την όποια αποστολή θέλει να του αναθέσει ο θείος του. Ο Σκρουτζ θυμώνει τόσο πολύ ώστε χρησιμοποιεί τη εξουσία του για να κάνει τη ζωή του Ντόναλντ και των ανηψιών τόσο ανυπόφορη σε σημείο να μην έχουν καν να φάνε τίποτα. Αναζητώντας είτε δουλειά, είτε φαγητό μέσα στην πόλη, και αντιμετωπίζοντας την εχθρότητα των κατοίκων - που φοβούνται το Σκρουτζ και τους εκβιασμούς του - παίρνει ένα τούβλο, σπάει τη βιτρίνα ενός μπακάλικου και κλέβει ένα μεγάλο σαλάμι. Ένας αστυνόμος τον βλέπει, και ο Ντόναλντ αντί να το σκάσει ή να ακολουθήσει τον αστυνόμο, τον κοπανάει με το σαλάμι στο κεφάλι και φεύγει για το σπίτι του και τα πεινασμένα ανήψια του.
Αυτό είναι ένα τόσο "γεμάτο" πολιτικό σχόλιο, με εμφανές νόημα, και τόσο διαφορετικό από άλλες ιστορίες που μου έχει μείνει ως σήμερα.

Ο Μπαρκς βέβαια δεν θα έκανε κάτι τέτοιο, γιατί ο δικός του Ντόναλντ είναι πολύ διαφορετικός. Όπως είπε ο Ayu-Mania στο αφιέρωμά του, ο θείος-Μπαρκς είχε συνδρομή στο National Geographic για όλη του τη ζωή και εν μέρει σ'αυτό οφείλεται η αυθεντικότητα τόπων, φυλών και καταστάσεων στις ιστορίες του.

Κάθε του χαρακτήρας ήταν πολυδιάστατος, όπως και κάθε ιστορία του βέβαια, και αφαιρώντας το γεγονός πως απευθύνονταν σε παιδιά, δεν ήταν γραμμένες "συγκαταβατικά" αλλά με μια "αίσθηση του θαυμαστού" την οποία εκτιμούν και παιδιά και μεγάλοι, όσοι αρνήθηκαν να την ξεχάσουν μεγαλώνοντας, όπως έγραψε με λίγο διαφορετικά λόγια κι ο Ayu-Mania!
Ακόμα και οι "κακοί" χαρακτήρες του είχαν και "καλά" στοιχεία (αν και όχι όλοι) κάνοντάς τους έτσι ακόμα πιο αληθοφανείς.

Η Μάτζικα ( σίγουρα θα επέστρεφα και σ'αυτήν :P) είναι ένας τέτοιος χαρακτήρας. Δείτε τις παρακάτω εικόνες από την αγαπημένη μου ιστορία του Μπαρκς με τη Μάτζικα "The Unsafe Safe" από το Uncle Scrooge #38, που αποτελεί μια από τις πρώτες εμφανήσεις της.

Περιληπτικά η ιστορία είναι η εξής: O Σκρουτζ καλύπτει το θησαυροφυλάκιό του με ένα άθραυστο κρύσταλλο που οι Λύκοι δεν καταφέρνουν ούτε να ραγίσουν. Νιώθοντας ασφαλής επιτέλους ο Σκρουτζ και τα ανήψια του πηγαίνουν διακοπές στην Αυστραλία.
Η Μάτζικα έχοντας τελειοποιήσει μια "stun ray" που λειτουργεί με έναν μηχανισμό και μπαταρίες που τοποθετεί στο μπράτσο της πάει στη Λιμνούπολη για να κλέψει την τυχερή δεκάρα. Δεν τα καταφέρνει και απογοητευμένη πάει κατά σύμπτωση και κείνη στην Αυστραλία για να ηρεμήσει.
Όμως ο Σκρουτζ και τα ανήψια, και αργότερα και η Μάτζικα ανακαλύπτουν πως η κραυγή ενός εξωτικού πουλιού, του "yeeker" μπορεί να σπάσει το άθραυστο κρύσταλλο!

Η τελειότητα του characterization του Barks φαίνεται και εδώ. Στην πρώτη εικόνα, η Μάτζικα έχει πλήρη επίγνωση του πόσο ελκυστική και αισθησιακή είναι. Δείτε την αντίδραση του υπαλλήλου του Σκρουτζ!
Δε χρειάζεται καμμία μαγεία εδώ! Η Μάτζικα φτιάχτηκε με πρότυπο δύο Ιταλίδες καλλονές, τη Gina Lollobrigida και τη Sofia Loren, ενώ το "γοτθικό" στοιχείο που θα ταίριαζε σε μια μάγισσα τότε, προέρχεται από τη Morticia Adams από το γνωστό στριπ Adams Family που διάβαζε ο θείος Μπαρκς.
Αν όμως τα μαύρα ίσια μαλλιά και το μαύρο φόρεμα έχουν την ψυχρή Βορειοευρωπαική "γκοθίλα" η ίδια είναι ένα "μεσογειακό ταμπεραμέντο" με μορφή πάπιας! (Να σημειώσω εδώ, για να μην παρεξηγηθώ πως δεν έχω τίποτα κτηνοβατικές τάσεις με πάπιες, αλλά όντως βρίσκω τη Μάτζικα πολύ αισθησιακό χαρακτήρα). :lol:
Και σαν "Μεσογειακό ταμπεραμέντο", και πολύ οικείο και σε μας, η Μάτζικα μπορεί να μεταμορφωθεί αυτόματα από μια "αφ' υψηλού" σέξυ ντίβα σε μια "αδύναμη", γεμάτη παράκληση αλλά παμπόνηρη "σκλάβα" όταν θέλει να πετύχει κάτι.

Όπως στη δεύτερη εικόνα. Αφού η "ντίβα" δεν πιάνει στο yeeker, πέφτει στα γόνατα και αρχίζει το "κλάμα" και το παρακάλι, για να κάνει το πουλί να κελαηδίσει. Εδώ φαίνεται πόσο πρόσεχε ο Barks το characterization.
Θέλει να κάνει τον αναγνώστη, έστω και χωρίς να το καταλαβαίνει, να "υποστηρίζει" και να "συμπάσχει" με τη Μάτζικα, όπως και με άλλους "κακούς" πριν την κάθαρση. Θέλει η Μάτζικα να είναι "κακιά" (bad) αλλά όχι "σατανικά κακιά" (evil).
Θα μπορούσε να έδειχνε πως η Μάτζικα βασάνισε το πουλί για να το κάνει να βγάλει ένα "yeek!!" αλλά δεν το κάνει τόσο επειδή φυσικά κάτι τέτοιο θα ήταν απαράδεκτο για ένα "παιδικό" κόμικ, αλλά συγχρόνως κάτι τέτοιο θα είχε σαν αποτέλεσμα να χαθεί η κρυφή "υποστήριξη" του αναγνώστη προς τη Μάτζικα, γιατί θα την αντιπαθούσαμε όλοι!
Ακριβώς μ'αυτό τον τρόπο αντιμετωπίζει ο Barks πολλούς χαρακτήρες του, είτε κακούς, είτε "αμφιλεγόμενους" όπως η Μάτζικα ή και ο Σκρουτζ ακόμα. Δεν μπορείς να μισήσεις το Σκρουτζ του, σε αντίθεση με εκείνον των πιο παλιών Ιταλών που ήταν πολύ πιο στερεότυπος και δισδιάστατος.

Η τρίτη εικόνα τώρα, από το τέλος της ιστορίας είναι και όλη η μαγεία του Μπαρκς και μια από τις πιο αστείες σε όλα τα κόμικς που έχω διαβάσει. Εϊναι η εικόνα που ανέφερα στο πρώτο ποστ μου πως με κάνει να χαμογελώ ανεξάρτητα από το πόσο άσχημα μπορεί να νιώθω κάποιες φορές, αν τη φέρω στο νου μου. :D

Εδώ η Μάτζικα μεταμορφώνεται πάλι. Το ταμπεραμέντο της που την έκανε πρώτα ντίβα, μετά ικέτιδα, τώρα - βλέποντας πως οι ελπίδες της έχουν διαψευστεί και μάλιστα τόσο κοντά στην επιτυχία - βγαίνει σε μορφή "μαινάδας"! Όλο το πάθος, όλος ο θυμός, όλη η διάψευση εκδηλώνονται σε μια και μοναδική, ηφαιστιακή έκρηξη!
Όμως βλέπετε πουθενά ήττα? Λύπη? Απογοήτευση ναι. Νεύρα τεντωμένα έτοιμα να σπάσουν, ναι! Αλλά ήττα ή ηττοπάθεια? Όχι, με καμμία δύναμη στον κόσμο!
Ξέρει πως έχει ηττηθεί *αυτή τη φορά*, αλλά το σθένος της είναι τέτοιο που δεν ξεσπά στον αστυνόμο (να τον αρχίσει στις τσαντιές δηλαδή με την ήδη διαλυμένη τσάντα της, μια που η "stun ray" έμεινε από μπαταρίες) γιατί ξέρει πως δεν έχει νόημα.
Εσωτερικεύει τελικά τον θυμό της - όπως θα ταίριαζε στη σίγουρη ντίβα της πρώτης εικόνας - και φεύγει. Όλη όμως η κίνησή της, το έξαλλο ύφος της, τα μαλλιά της που πετούν μανιακά, λένε "Δεν έχω ηττηθεί, δεν έχω ταπεινωθεί, θα επιστρέψω να είστε σίγουροι!"
Γελάμε από την όλη φάση, αλλά δε γελάμε με την ίδια τη Μάτζικα. Ή αν γελάμε και μαζί της λίγο, σίγουρα το κάνουμε κρυφά. Δε θέλουμε ούτε να ρισκάρουμε το θυμό της (κουάξ-κουάξ anyone?***), αλλά ούτε και να τη στεναχωρήσουμε. Κατά κάποιο τρόπο είμαστε ακόμα μαζί της, κι ας έχει επέλθει η "κάθαρση" όπως περιμέναμε και όπως θα έπρεπε.
Και όλα αυτά ο Μπαρκς τα δίνει μέσα σε λίγα πάνελς χωρίς να χρειάζεται να πει ούτε λέξη παραπάνω από όσα ήδη λέει! Και αυτό είναι ένα από τα μεγάλα ταλέντα του Παπιάνθρωπου, κατά τη γνώμη μου. Να λέει μια πολύ μεγαλύτερη ιστορία, και πολύ βαθύτερη από όσο θα μπορούσε κανείς σε 20 σελίδες ενός κόμικ, κάτι που σήμερα έχει χαθεί σε μεγάλο βαθμό (μάλιστα σήμερα γίνεται το αντίθετο ακριβώς).
Συγγνώμη αν έγραψα πάλι ολόκληρο σεντόνι, αλλά...ε! Έρωτας αιώνιος είναι αυτός. :P

*** Μία πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στη Μάτζικα του Μπαρκς, και στη σημερινή Μάτζικα των Ιταλών καλλιτεχνών, είναι πως αρχικά η Μάτζικα δεν είχε "μαγικές δυνάμεις". Είχε μαγική τεχνογνωσία, γνώση δηλαδή της αλχημείας και αρχαίων μυστικών και γλωσσών, όπως και της χρήσης μαγικών αντικειμένων αλλά όχι τις τυπικές ικανότητες που θα περίμενε κανείς από μια φανταστική μάγισσα όπως η Μαντάμ Μιμ ή η Maleficent ή -εν μέρει - και η Ερμιόνη Γκρέιντζερ! Η αρχική Μάτζικα δεν μπορούσε να μεταμορφωθεί κατά βούληση σε κάποιο ζώο, ας πούμε.

Edit: Τhanks για τα λινκς, Phantom Duck! :thumbup:

Attached Files



#14 Mr Ayu-Mania

Mr Ayu-Mania

    Wotalicious!

  • Members
  • 959 posts

Posted 27 August 2007 - 18:22

Απο οτι φανταζομαι, ο Phantom Duck πρεπει να εχει αδυναμια στον Giovani Battista Carpi. I wonder why?

:wis:

Παντως ειναι και για μενα απο τους αγαπημενους Ιταλους σχεδιαστες. Ο λιγοτερα αγαπημενος μου Ιταλος σχεδιαστης ειναι, funnily enough, ο Romano Scarpa. Αν και δημιουργησε αρκετους γνωστους χαρακτηρες, οι ιστοριες του ποτε δεν μου τραβηξαν τοσο την προσοχη οσο αλλων Ιταλων σχεδιαστων..

Ισως αυτο να οφειλεται οτι δεν συμπαθησα ποτε τον Μικυ του. Ο Μικυ του Scarpa μου ηταν πολυ αντιπαθης.. Ηθελα να του ριξω μπουνιες..

Μια που αναφερα τον Μικυ, πιστευω οτι οι καλυτερες ιστοριες που γραφτηκαν ποτε ειναι του Floyd Gottfredson. Ειδικα οι ιστοριες της ωριμης περιοδου του ειναι φανταστικες..

Posted Image

Το κακο ειναι οτι ειναι σχεδον απιθανο να ξαναεκδωθουν οι ιστοριες του. Το φορματ στο οποιο σχεδιαστηκαν δεν ειναι οικονομικο, και πιο βασικα η Disney θεωρει τις περισσοτερες ιστοριες του μη πολιτικα ορθες.

Υπαρχουν ιστοριες του Floyd με βιαους θανατους, με ρατσισμο, και ακομα και αποπειρα αυτοκτονιας απο τον Μικυ. Και μην ξεχναμε οτι μια ιστορια του προκαλεσε διπλωματικο επεισοδειο με την Γιουκοσλαβια.

Ευτυχως ομως σε ενα comic fair στο Λονδινο (σ'αυτο που ειπε οτι θα παει ο DAIN) αγορασα ενα βιβλιαρακι με deluxe εκδοση των πιο σημαντικων ιστοριων του. Ειναι ψιλο-θηριο (χρειαζεσαι θρανειο πολιτικου μηχανικου για να το διαβασεις) και επισης περιεχει τη μονη ιστορια του Carl Barks με τον Μικυ, και ειναι αριθμημενο και υπογεγραμενο και απο τον Floyd και τον Barks. Ειναι εκδοση του 1984 απο την Another Rainbow και ειναι αρκετα δυσευρετο και τσουχτερο (Mickey Mouse in Color - Limited signed edition)..

Μια που ειπα για την Another Rainbow, πρεπει να αναφερω τον Bruce Hamilton. Χωρις αυτον, τον Russ Cohran, και την εταιρια που υδρισανε, ο Barks θα ειχε πεθανει στην αφανεια και περιοδικα σαν το ΚΟΜΙΞ δεν θα ειχαν υπαρξει.

Ιδου το link απο το site του, και εκει μπορειτε να βρειτε το βιβλιο που ανεφερα καθως και αλλα. Επισης εχει προς πωληση τις λιθογραφιες των πινακων του Barks που εβγαλε η Another Rainbow. Οι τιμες ειναι κυριως τετραψηφιες σε δολλαρια, αλλα υπαρχουν και καποιες λιθογραφιες που πωλουνται για $400-500. Ριξτε μια ματια:

ANOTHER RAINBOW - Carl Barks Lithographs

:Blissfull:
Posted Image

#15 Dain

Dain

    Anime Fan

  • Members
  • 227 posts

Posted 28 August 2007 - 02:19

Χεχεχεχ. Και μένα ο Μίκυ του Scarpa με εκνεύριζε.

Από τις ιστορίες του Gottfredson έχω διαβάσει μόνο κάτι λίγες που είχαν ανατυπωθεί σε 2 τευχάκια μιας εταιρίας κόμικς που δεν υπάρχει πια.
Πράγματι με τα σημερινά δεδομένα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ρατσιστικές.

Η αλήθεια είναι πως η Disney σαν εταιρία δεν έχει φερθεί και πολύ σωστά στους δημιουργούς της, και ευτυχώς που υπήρξαν άτομα σαν τον Ηamilton που ανέφερες, όπως και οι λεγεώνες από fans του Barks που φρόντισαν ώστε να μη χαθεί το έργο του και να αποκτήσει τη φήμη και την αναγνώριση που τόσο πολύ του άξιζε.

Είχα δει διαφήμηση γι'αυτό το "θηριάκι" που αγόρασες, αλλά ήταν πολύ ακριβό για μένα, δυστυχώς.