Λοιπόν,δυο λόγια κι απο μένα για μια απο τις καλύτερες σειρές που έχει αρπάξει το μάτι μου τελευταία.Θαρρώ ότι δεν έχω δει άλλου και όχι μόνο σε ανιμε αλλα και σε ταινείες την παρακατω απλη και όχι τόσο ευφάνταστη συνταγή να πετυχαίνει.Παίρνουμε:
1)ένα πανεπιστήμιο(ή σπουδαστήριο καλών τεχνών τελοσπάντων)
2)μια χούφτα διαφορετικες προσωπικότητες με έντονη την παρουσία μόνο δύο γυναικών σε αντίθεση με την πληθώρα από male chars.
3)τις φιλοδοξίες και τις αναζητήσεις τους(εξυπακούεται,τις αγάπες τους
4)?????????
5)PROFIT!
Στέκει?"Στέκει αλλα γιατί να μ' ενθουσιασει αυτό εμένα ρε κουμπάρε?" θα μου πειτε.
Πάμε λοιπόν.Έχουμε τον κομπάρσο πρωταγωνιστή.Τον άνθρωπο του μετρίου.Τον "υπάρχω,αλλά αμυδρώς".Αυτός κανονικά θα προκαλούσε ένα τέτοιο=>

συναίσθημα.Παρολ'αυτά κατορθώνει να εμπνεύσει.Μετά παίρνουμε επίσης τον προσεκτικό καριερίστα που όμως σκίζεται τόσο πολύ απο την ίδια του την "καρδιά" ,να το θέσω έτσι ,που καταληγει οριακά stalker.Παίρνουμε ένα ταλαντούχο κορίτσι που πέρα από το ευθραυστό του περιτύλιγμα και την απόλυτα ντελικάτη του φύση σου δείχνει πόση δύναμη κρύβει μέσα της η ανθρώπινη ψυχή.Παίρνουμε ένα άλλο κορίτσι που θα μας δείξει γλαφυρότατα το τι είναι ο ίδιος ο έρωτας,ενίοτε και οι σκοτεινές πλευρές του.Αυτά με σάλτσα μια πατρική φιγούρα πέραν του νεαρού της ηλικίας του,η οποία όμως διασχίζει τα όρια του πατέρα ή του φίλου και μία αινιγματική και μοναδική άκρως αντιρεαλιστική φιγούρα ενός οπορτουνιστή του κερατά που κάνει ό,τι θέλει όποτε θελει ενώ παράλληλα τρέχει για να μην υποστεί τις συνέπειες,συνθέτουν ένα έργο κατ'εμέ τοσο μεγάλο όσο η ίδια η ζωή.
Για να κλαις,να γελάς,να μελαγχολείς,να πίνεις,να ανάβεις τσιγάρο στο ηλιοβασίλεμα και να κοιτάς μπροστά.Ενίοτε για να κλαις και στη γωνία σου αλλά ο κόσμος είναι γεματος με temporary emos(insert laughter here).Αυτά απο μένα αν και θα μπορούσα να κρατησω λίγη ώρα ακόμα πατημένο το rant button.