Community Status Updates

Σόρυ, άργησα να προσέξω το μήνυμά σου και δεν είχα και χρόνο. [FONT=Wingdings]:)[/FONT] Κοίτα η αλήθεια είναι ότι το δικό μου σχολείο δεν είναι γενικά ο κανόνας, γιατί ήμουν σε συντηρητική περιοχή (παπάγος), αλλά εμάς μας έκαναν κύρηγμα πάντα και στις περισσότερες περιπτώσεις μας έλεγαν ότι μόνο αν έχουμε κάποιο λόγο μπορούμε να μην πάμε στην παρέλαση (αν και νομίζω ότι κανονικά δεν επιτρέπεται και άμα θέλεις μόνο πας). Τώρα μπορεί να έχουν αλλάξει και τα πράγματα από τότε (πριν 7 χρόνια :P) Σε κάθε περίπτωση όμως δεν είναι η μύγα στο γάλα οι παρελάσεις, περισσότερο το κερασάκι στην τούρτα, μιας εκπαίδευσης προβληματικής γενικότερα. Από μόνη της δεν είναι τόσο χειραγώγηση, αλλά περισσότερο μια διαδικασία η οποία σε κάνει πιο δεκτικό σε αυτήν. Ωστόσο γενικά δεν έχω καταλάβει καλά ακόμη, για να είμαι ειλικρινής, γιατί ακριβώς πιστεύεις ότι βοηθάει η παρέλαση στο «να πάρουμε παράδειγμα» ή να «τιμήσουμε». Μαθαίνεις περισσότερα γι αυτούς ή για τα γεγονότα μέσω της παρέλασης; Έχει κάποια συνάφεια αυτό που έκαναν αυτοί με αυτό που κάνει ένας μαθητής που παρελαύνει; Επίσης βλέπω ότι θεωρείς αυτονόητο το γεγονός ότι τα γεγονότα αυτά είναι «ηρωικά» και ότι πρόκειται για ένα «λαμπρό κομμάτι της ιστορίας μας», κάποιου συνειδητού σε ιδεολογικό επίπεδο από όλους αγώνα. Δεν λέω το άκρως αντίθετο, αλλά μου δίνεται η αίσθηση ότι έχεις μια εξιδανικευμένη εικόνα για μια βίαιη επανάσταση. Βλέπεις λοιπόν πως ήδη με αυτούς τους χαρακτηρισμούς η όποια εξέταση των ιστορικών γεγονότων της εποχής είναι «χρωματισμένη» από την οπτική μιας γενικότερης «εθνικής ιδεολογίας». Πες το πατριωτικής, αν δεν σου αρέσει η λέξη. Κάθε κράτος, έχει μια τέτοια, για να ταυτίζονται οι πολίτες του με αυτό. Από κει και πέρα όμως, η ιστορία και πόσο μάλλον ένας ένοπλος αγώνας που κρατάει καιρό, δεν είναι ποτέ «ηρωικός» με την ιδεατή έννοια. Περιλαμβάνει σχεδόν πάντα σφαγές και άλλου είδους βιαιότητες και από τις δύο πλευρές. Επίσης δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι όσοι συμμετέχουν σε αυτόν αγωνίζονται για μια κοινή ιδέα, είτε λέγεται έθνος, είτε οτιδήποτε άλλο. Και ούτε οι ηγέτες μιας επανάστασης είναι όλοι «ανιδιοτελείς, αδιάφθοροί ήρωες που αγωνίζονταν για υψηλά ιδανικά». Η ιστορία, λοιπόν, που τουλάχιστον εγώ διδάκτηκα σε σχέση με αυτά τα γεγονότα ήταν μια εντελώς μονομερής παρουσίασή τους μέσα από αποκλειστικά ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό πρίσμα: «το εθνικό». Αυτό για μένα δεν είναι διδασκαλία του μαθήματος της ιστορίας. Αυτό για μένα είναι προπαγάνδα. Και όταν ο αποδέκτης της προπαγάνδας είναι ένας μαθητής που δεν είναι σε θέση να διασταυρώσει τόσο αυτά που μαθαίνει γιατί δεν έχει έρθει σε επαφή με κάποια εναλλακτική προσέγγιση, τότε συνήθως απλώς δέχεται την οπτική που του πλασσάρεται και πράττει και σκέφτεται ανάλογα. Και αυτό είναι χειραγώγηση.