Community Status Updates

Τελικά έχω δίκιο που λέω ότι δεν με νοείς απόλυτα. Έχω ένα μισάωρο ελεύθερο και θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω περισσότερο την άποψή μου. Καταρχάς, το στερεότυπο που λες ότι υπάρχει στην Ελληνική κοινωνία, ήταν το στερεότυπο έως και στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και από τότε έχουν περάσει 50 χρόνια! Από την μεταπολίτευση και ύστερα, η Ελληνική κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με το στερεότυπο του "Ελληναρά" και της "Γυναίκας για σπίτι" που περιγράφεις, για αυτό και σατιρίζεται συστηματικά, καθώς συναντάτε μόνο σε κάτι ηλικιωμένα κατάλοιπα. Γενικά, δεν θα βρεις γύρω σου πλέον πολλές γυναίκες και άντρες κάτω από 45 χρονών, που να ακολουθούν αυτό που περιγράφεις, όχι τουλάχιστον στα αστικά κέντρα. Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι, αλλά είναι στα λογικά πλαίσια μία σύγχρονης κοινωνίας, στην οποία υπάρχουν πάντα αναχρονιστικά στοιχεία. Αυτοί πιστεύουν ότι κρατάνε με την στάση ζωής τους τις παραδόσεις και πιθανώς να έχουν δίκιο. Όμως είναι ελάχιστοι και δεν συναντιούνται εύκολα. Θα δεις άτομα που να θυμίζουν τον τύπο του "Ελληναρά" και της "Γυναίκας για σπίτι" που περιγράφεις, κυρίως σε Αλβανούς, που είναι ένας πολύ συντηρητικός λαός σε αυτά τα θέματα. Όμως αυτοί δεν είναι Έλληνες και καλά κάνουν και διατηρούν τις παραδόσεις τους. Επίσης θα δεις αυτά τα φαινόμενα σε μουσουλμάνους. Και στην Ελλάδα έχουμε πολλούς Κούρδους / Ιρακινούς / Πακιστανούς κλπ, που έχουν εγκλιματιστεί πλήρως στην Ελλάδα, δεν ξεχωρίζουν καθόλου οπτικά από εμάς, αλλά διατηρούν τις δικές τους συνήθειες και παραδόσεις, που για λόγους θρησκείας έχουν και τίνουν να παρουσιάζουν μία συμπεριφορά που θυμίζει αυτό που εσύ καλείς "Ελληναρά". Επίσης, το ίδιο ισχύει και για τους Ρώσους που βρίσκονται στην χώρα μας, και που θυμίζουν κάπως τους βουνίσιους παραδοσιακούς Κρητικούς σε κάποια θέματα. Όμως όλοι αυτοί (εκτός των Κρητικών) δεν είναι Έλληνες! Είναι αλλοδαποί, που ζούνε σε αυτήν την χώρα και έχουν υιοθετήσει - στα πλαίσια προσπάθειας της αποδοχής του από την δική μας κοινωνία - μία υπερσυντηριτική πεπαλαιωμένη νοοτροπία "μέσου Έλληνα" που πλέον μας την υπενθυμίζουν μόνο οι παλαιές καλές Ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες που συνεχώς επαναλαμβάνονται στην τηλεόραση. Επομένως οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, δεν έχουν καμία σχέση με αυτό το στερεότυπο που αναφέρεις. Εγώ δεν ξέρω κανέναν πάντως! Σχετικά με το Visual Kei και την Ιαπωνική μουσική τώρα: Προσωπικά ασχολούμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια με όλα αυτά, ίσως και από προτού γεννηθείς. Το Visual Kei το γνώρισα στην γέννησή του, καθότι το παρουσίαζε συστηματικά στα τέλη της δεκαετίας του 1990 το MTV Europe που τότε έκπεμπε επίγεια στην Αθήνα, μέσω της εκπομπής "Alternative Nation". Προσωπικά, είμαι της χορευτικής μουσικής και είχα ανέκαθεν κάποιες επαφές με πολλά άλλα είδη Ιαπωνικής μουσικής (πχ Super Eurobeat - που έχω γράψει και άρθρο στην ελληνική wikipedia - και την ανερχόμενη - τότε - J Trance, ενώ γνώριζα και αρκετά για την Ιαπωνική σχολή της Intelligent Jungle που τελικά δεν ευδοκίμησε). Έτσι, το να ασχοληθώ και με το Visual Kei, στην πρώτη του μορφή που αποτελούσε ακόμα "σκηνή" και εικαστική προσέγγιση, μου ήταν κάτι εύκολο αλλά και φυσιολογικό. Στα μάτια μου ΤΟΤΕ ήταν μια εκκεντρική Ιαπωνική αναβίωση της βρετανικής Glam Rock, με στοιχεία New Romantics και ελάχιστα στοιχεία Goth. Με όλα είχα μουσική σχέση, έτσι μπόρεσα εύκολα να το ακολουθήσω και όλο αυτό. Ωστόσο, το Visual Kei ΑΠΕΤΥΧΕ εμπορικά διεθνώς και παρέμεινε underground ακόμα και στην χώρα του για αρκετά χρόνια. Μόνο πρόσφατα (μετά το 2006) και εξαιτίας της αισθητικής των emo επανήρθε στην "μόδα". Το βραχυκύκλωμα έγινε στην Γερμανία εξαιτίας των Tokyo Hotel που μπόρεσαν να αφομοιώσουν το ευρωπαίκό κοινό των emo, που είχε μεγαλώσει πλέον. Ωστόσο, οι πραγματικές συνθήκες που ευνόησαν την επάνοδο του Visual Keι στην Ευρώπη είναι πραγματικά άσχετες! Ο κύριος λόγος ήταν η μαζική εμφάνιση των fansubs στα anime, που εξαιτίας της εξάπλωσης της adsl, έγινε εφικτό ξαφνικά στους Ευρωπαίους να αποκτήσουν πρόσβαση σε ολόκληρες σειρές anime από το πουθενά. Συμπτωματικά, στα περισσότερα anime παραγωγής 1999-2005, πολλά από τα OP/ED ήταν J-Rock, από συγκροτήματα που είχαν σε κάποια φάση κάποια σχέση με το Visual Kei. Ένα τμήμα της ευρωπαϊκής γενιάς που μεγάλωσε με την αισθητική των emo και δεν ήθελε να την αλλάξει, βρήκε διέξοδο εκεί και από το να αποχαρακτηριστεί από emo, αλλά και να μην χάσει την εμφάνισή της. Βρήκε το άλλοθι που χρειαζότανε! Το παράδοξο είναι ότι στην ίδια Ιαπωνία την ίδια περίπου περίοδο (από το 2007 και μετά) έχουμε το νέο Anime Music Boom και την άνοδο της J-Pop! Η διεθνή αγορά συντηρεί το Visual Kei, στην Ιαπωνία είναι πλέον πολύ περιορισμένο - από ότι τουλάχιστον εγώ γνωρίζω). Ο δεύτερος άσχετος λόγος, είναι η εμφάνιση - πάλι στην Γερμανία - μίας τάσης "j-dance" μουσικής. Ήταν ένας μηχανισμός της κατακερματισμένης τοπικής μουσικής βιομηχανίας κατά της fileshare συνήθειας που τους άφησε χωρίς πωλήσεις. Η λύση απλή: Παρουσίασε η μουσική βιομηχανία στην Ευρώπη μουσική που δεν ήξερε κανένας και δεν μπορούσαν να βρουν τσάμπα. Παράδειγμα: Πήρανε eurohouse τραγούδια της δεκαετίας του 1990 ([URL]http://www.youtube.com/watch?v=2j_jnrqcdzo[/URL] αυτό είναι η διασκευή του 2002, το κανονικό κυκλοφόρησε το 1996 και είναι εδώ: [URL]http://www.youtube.com/watch?v=HxWRrqEWy2w[/URL]) που σε μορφή Super Eurobeat είχαν κάνει επιτυχία κάποια στιγμή στην Ιαπωνία ([URL]http://www.youtube.com/watch?v=C5Q7hYV0IMI[/URL]) και τα κυκλοφόρησαν ξανά έτσι Ιαπωνομεταφρασμένα σε Ευρωπαϊκή έκδοση, λίγο διαφοροποιημένα ([URL]http://www.youtube.com/watch?v=tcma31JBwLs[/URL]). Τέτοια παραδείγματα έχω δεκάδες να σου παραθέσω. Αυτό είχε επιτυχία, αλλά δεν είχε συνέχεια! Έτσι ο κόσμος που του άρεσε και ψάχτηκε με την J μουσική, έψαξε διέξοδο και λόγο συνθηκών οδηγήθηκε στην αναβίωση του Visual Kei, που πλέον, αποτελούσε - άτυπα αν θες να πεις - είδος μουσικής! Μπορεί μεν τα χορευτικά κομμάτια να είναι άσχετα με όλα αυτά, ωστόσο ήταν αρκετό στο να κάνει ένα κόσμο που είχε συνηθίσει το J και διψούσε για τέτοιο υλικό, να στραφεί προς τα εκεί. Στιγμιαία όμως όπως αποδείχτηκε, γιατί το Visual Kei μετά την πρώτη εντύπωση, έχασε όλο αυτό το κόσμο. Και λογικό είναι... Πέρα από την αισθητική δεν έχει ενδιαφέρον για έναν Ευρωπαίο! (πχ, τι ενδιαφέρον να βρεις εδώ; 15άχρονος Ιάπωνας είσαι; Δε σε αγγίζει αυτή η θεματολογία! [URL]http://www.youtube.com/watch?v=XXLwz8GOfYI[/URL] ) Οπότε τι έγινε; Το καινούργιο "Visual Kei", σε όποιους πρόλαβε και έπιασε, εξελίχθηκε ακόμα περισσότερο σε μία ακραία και κάκιστη μορφή μουσικής, που και καμία σχέση δεν έχει με το πως ξεκίνησε και πιθανώς έχεις εσύ στο μυαλό σου σφαιρικά. Ε, αυτό εγώ το χαρακτηρίζω ΑΙΣΧΟΣ. Και για αυτό το θάβω και το κράζω. Αυτή είναι η κυρίαρχη τάση σήμερα! Αυτήν θα κράζω! Οι εξαιρέσεις στις νεότερες παραγωγές, είναι μια μικρή μειοψηφία. Δεν είναι αρκετό αυτό από το να με κάνει να κρατήσω σε ποιο διπλωματικούς τόνους τον λόγο μου. Από εκεί και πέρα, η ενδυματολογία, το βάψιμο του προσώπου και η σκηνική παρουσία που έχουν οι καλλιτέχνες του Visual Kei, είναι ένας Ιαπωνικός μεταλλαγμένος απόηχος μιας μουσικής νοοτροπίας που υπήρξε από το 1967 έως και το 1984 στον δυτικό κόσμο. Τίποτα από αυτά που κάνουν δεν γίνεται για πρώτη φορά, ούτε μου προκαλούν κάποια εντύπωση. Τα έχω δει και τα έχω ζήσει δεκαετίες νωρίτερα. Επίσης, οι προσαρμοσμένοι συμβολισμοί τους (για την Ιαπωνική κοινωνία), μου είναι αδιάφοροι, γιατί ξέρω (και έως ένα σημείο πρόλαβα και έζησα) τα γνήσια μουσικά ρεύματα από τα οποία εμπνεύστηκε το Visual Kei. Ψάξε πχ να δεις από: New Romantics, Gothic Rock, Glam Rock, Rock Opera, Dark Wave, NDW. 20 χρόνια νωρίτερα, τα κάνανε οι Ευρωπαίοι αυτά και 30 χρόνια νωρίτερα οι Αμερικάνοι! Ορίστε: [URL]http://www.youtube.com/watch?v=9JkQmqTuR2o[/URL] (1982), [URL]http://www.youtube.com/watch?v=UMPC8QJF6sI[/URL] (1979), [URL]http://www.youtube.com/watch?v=VBEcLxnXVAc[/URL] (1972), ([URL]http://www.youtube.com/watch?v=Z61tlxcqaVE[/URL] 1968 ). Ποια είναι η διαφορά; Στους στίχους! Το Visual Kei πλέον, ως είδος μουσικής όπως έχει εξελιχθει, έχει μόνο σκληροπυρηνικούς εκφραστές και στην συνείδηση των πολλών έχει ταυτιστεί με αυτούς και τον ήχο τους. Και αυτό γιατί είναι το μόνο που "πουλάει". Ε, όλο αυτό να πάει από εκεί που ήρθε! Και μαζί με τα ξερά (αυτά) καίγονται και τα χλωρά (τα άλλα που ακούς εσύ, αλλά και όλοι όσοι ασχολούνται πραγματικά με το Visual Kei, έστω και από απόσταση και ξέρουν λίγο παραπάνω από την επιφάνεια το τι συμβαίνει). Επειδή τώρα υπάρχετε εσείς οι 10 - 20 ψαγμένοι (και τυχαίνει και είσαστε και όλες γυναίκες, άλλωστε από Θεσσαλονίκη και γυναίκα ξεκίνησε όλο αυτό το σκηνικό, η αντίστοιχη πρώτη προσπάθεια στην Αθήνα είχε j-Rock κατεύθυνση (και αυτήν διατηρεί) ), πρέπει να μιλάω ποιο "σφαιρικά" και "αντικειμενικά" και να μην τα τσουβαλιάζω όλα; Ε, είσαστε ελάχιστοι για να μπαίνω σε τέτοια διαδικασία! Η πλειοψηφία τσουβαλιασμένα τα έχει, και εγώ τσουβαλιασμένα τα κράζω. Το ξαναέγραψα: Ατυχώς, δίπλα στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Τέλος, το Visual Kei στην πρώτη του μορφή κράτησε μετά βίας 5 χρόνια και στην σύγχρονη μορφή του, που αποτελεί ένα είδος αναβίωσης δεν έχει κλείσει καν άλλα 5. Στο ενδιάμεσο ήταν όχι απλά underground, ήταν ξεγραμμένο! Μπορεί στην ηλικία σου 5 χρόνια να φαντάζουν πολλά, αλλά δίπλα σε άλλα είδη μουσικής που παραμένουν έως και την εποχή μας είναι ελάχιστο! (πχ η Rock έκλεισε 60 χρόνια, η Disco 40, το Punk (το γνήσιο, όχι η εμπορική μορφή των Sex Pistols) 43, η Disco 37, η House 27, η trance 20 (στην Ευρωπαϊκή της μορφή). Έτσι δεν με εντυπωσιάζει το "κράτησε τόσα χρόνια". Μια στιγμή κράτησε! Μου αρέσει να τοποθετώ τα πράγματα ως έχουν χωρίς ομορφοποιήσεις και διπλωματίες. Στην διαδικασία που το πράττω αυτό μπορεί να φαντάζω ακραίος, εκκεντρικός, παράξενος, προκατειλημμένος, συντηρητικός, κλπ. Τα πράγματα δεν είναι έτσι, αλλά δεν μπορώ να πίσω και κανέναν για το αντίθετο. Για ότι λέω, ξέρω γιατί το λέω. Απλά δεν υπάρχει πάντα ο χρόνος να κάτσω να το αναλύσω σε τόσο μεγάλο βαθμό, ούτε έχω την διάθεση να κάνω την γραφή μου απλούστερη. Το απλούστερο θέλει πολύ περισσότερο γράψιμο και ήδη γράφω πολλά όπως βλέπεις.