Community Status Updates

Λυπήθηκα και το παιδάκι που το βάλανε μέσα στον ελέφαντα. Τι έφταιγε αυτό το καημένο; :( Ναι καλά, το τέλος ήταν fail. Ας το κόβανε εκεί που πετάξανε τον λύκο στην λίμνη. Εν τω μεταξύ σπαστικό. Τα πήρα σε μια φάση της ταινίας με τους άλλους δυο. Το χωριό είναι σε κίνδυνο αλλά όοοοχι, η κοκκινοσκουφίτσα πάνω απ' όλα. Έχουμε και μια καψούρα, πώς να γίνει; Ναι, την γιαγιά κι εγώ την λυπήθηκα στο τέλος. Στο τέλος όμως.

Late response is late αλλά τώρα μπόρεσα να έρθω στον υπολογιστή! Ωωω, καλό το σκεπτικό σου! Να σου πω πόσο απείρως συμφωνώ ότι ο λύκος ήταν ο καλύτερος χαρακτήρας σε ολόκληρη την ταινία έτσι? Εντάξει, δεν ήταν Twilight και είχε καλό soundtrack, too αλλά η Κοκκικοσκουφίτσα θα μπορούσε να κάνει και περίσσοτερα όπως λες κι εσύ. Προσωπικά θα το παραδεχόμουν αν έφευγε με τον μπαμπά της απ'το χωριό και δεν είχε πεθάνει η γιαγιά της! xD Ήταν ο μόνος θάνατος που μου έφερε μια λύπη -όχι ότι η αδερφή της με είχε κάνει κάτι απλώς δεν την έδειξε κιόλας καθόλου για να τη συμπαθήσουμε καθόλου-.

Βασικά πήγε κάπως έτσι. Στην αρχή λέμε, αν θα είναι ένας από τους δύο που τη θέλουν θα είναι too obvious οπότε αρχικά λέγαμε για τη γιαγιά. Αλλά λέω σε μια φάση (εκεί που είπε είδε την μάνα της να κλαίει πάνω από το πτώμα του άλλου) "Οκ, η κόρη δεν ήταν δικιά του, πάει, έμαθε και για τον άλλον, πάει. Άρα είναι παίζει να είναι ο πατέρας." Ε, μετά λέμε Peter = καλός ξυλοκόπος, δεν παίζει έτσι κι αλλιώς. Γιαγιά = γιαγιά. Τον άλλον τον βάλαμε για ερωτικό τρίγωνο να συγκεντρώσει υποψίες. Οπότε παίζει, ναι. Και ήταν πλέον ξεκάθαρο όταν αφού συνεννοηθήκε με τον Peter και τον πιάσανε για να τον κλειδώσουν. Λέμε μια "Οκ, σε ποιον πας να δώσεις άλλοθι τώρα." και μετά από αυτό το έδωσε κανονικότατα. :hahaha: Στην σκηνή που εμφανίστηκε πανηγυρίζαμε γιατί είχαμε βρει τον δράστη. Αλλά μετά μας κόπηκε το γέλιο γιατί πηγαίναμε περισσότερο τον λύκο από τους υπόλοιπους XD Πάντως δεν μπορώ να πω, η κοκκινοσκουφίτσα κουνήθηκε λιγάκι στο τέλος.

Χα χα, ναι μην το λες! Μπορεί να εννοούσες και τον δράστη γενικότερα. Αλλά μπράβο σας, εγώ δεν τον είχα καταλάβει. Τι τον πρόδωσε στα μάτια σας? Δηλαδή, την είχαμε δει στον κινηματογράφο και η διπλανή μου έλεγε "όχι, ο τάδε είναι ο λύκος" κι επειδή νομιζα ότι το ήξερε είχα φάει φόλα... Και μετά συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν εκείνος και ηρέμησα και χάρηκα όταν είδα ποιος ήταν!

XD Με τους ηθοποιούς. Οκ, δεν ξέρω ποια κινουμένων σχεδίων έχεις στο μυαλό σου, αν μιλούσα για κινουμένων σχεδίων μάλλον θα είχαμε πρόβλημα αν μόνο στην μέση έκανε τελείως μπαμ ο λύκος.

Tην ταινία των κινουμένων σχεδίων ή την κανοινική με τους ηθοποιούς? Για να μην πω καμιά βλακεία. :3

XD Χθες είδαμε την Κοκκινοσκουφίτσα με την Βάγγε. Έλεος, στα μέσα της ταινίας εκεί που έλεγες "μπορεί και να μην είναι αυτός" ξαφνικά έκανε μπαμ ο λύκος. Η σκηνοθεσία πάντως ήταν πολύ καλή.

[SPOILER]Έτσι! Το καλό είναι πως τώρα πια οι δημιουργοί (ή έστω, αρκετοί εξ αυτών) είναι πια έξυπνοι και δεν αφήνουν τους fans να διαμορφώσουν την μυθολογία της σειράς όπως αυτοί γουστάρουν, ή να την γελοιοποιήσουν μέσω του Ίντερνετ. Δες, στον αντίποδα, τι έπαθε το Star Wars! (Σε παραπέμπω στα βιντεάκια του Robot Chicken που μέχρι και στο YouTube τα βρίσκεις!) Ναι, το είχαμε πει κι από κοντά! Αλλά μην νομίζεις πως ο κανόνας είναι απόλυτος. Η Mayuri ναι μεν είναι το συναισθηματικό κέντρο του εργαστηρίου και ανακαλύπτει ποιος δημιούργησε την πατέντα της χρονομηχανής, αλλά ουσιαστικά, το μόνο που κάνει είναι να... σκοτώνεται! Αυτό βέβαια, αφενός δικαιολογείται (το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον της, κυριολεκτικά!), αφετέρου είναι τόσο συμπαθητική που της τα συγχωρώ όλα! Yup. Η αγωνία του Okabe ήταν όντως απίστευτη. Όταν έβλεπε την κλεψύδρα να σταματά ή την παρατήρηση της Mayuri για το ρολόι της γιαγιάς, σχεδόν κι εγώ έλεγα από μέσα μου "Όχι, ρε γ@μ#το!" Και ναι, ένα re-watch, έστω τα πρώτα επεισόδια, που δεν πολυκαταλαβαίνεις τι γίνεται, θέλουν ένα rewatch! Όπως το Inception![/SPOILER]

[spoiler] Ακριβώς αυτό και ευτυχώς δεν απογοητεύει. Μάλιστα το OVA βγάζει λάθος και τις θεωρίες που κυκλοφορούσαν για τη μαμά της Suzuha. +1 για το Steins;gate. Δεν νομίζω πως είσαι η μόνη που έχει θέμα με τις γυναίκες έτσι όπως παρουσιάζονται σε anime. Το είχαμε συζητήσει και από κοντά αν θυμάμαι καλά. Ευτυχώς Kurisu δεν πέφτει μέσα στην κατηγορία ηρωίδων που παρουσιάζονται πανέξυπνες (ή πολύ δυνατές αρχικά σε άλλες περιπτώσεις) και το μόνο που κάνουν σε όλη τη σειρά είναι είτε να φωνάζουν το όνομα του πρωταγωνιστή είτε να κάνουν τα πράγματα χειρότερα ή και τα δύο. Όχι, δεν τα έχω διαβάσει τα βιβλία αλλά τα έχω πετύχει στα public και θυμάμαι λίγο την περιγραφή. Θα περάσω μια βόλτα από την wikipedia αργότερα. Μου άρεσε κι εμένα το πέρασμα στα παράλληλα σύμπαντα αλλά πιο πολύ απόλαυσα τα αλλεπάλληλα πισωγυρίσματα στον χρόνο. Η αγωνία του Okabe και το όλο κλίμα με έκαναν να μην θέλω να σταματήσω. Θέλω να το κάνω rewatch κάποια στιγμή. Ίσως να το ξαναδώ μαζί με τη Βάγγε το καλοκαίρι. [/spoiler] Δεν μπορώ να διαφωνήσω για το τελευταίο :ρ

[SPOILER]Όντως. Πραγματικά το λάτρεψα. Σε κάποια φάση σχεδόν ικέτευα από μέσα μου: "Okarin, την αγαπάς σαν φίλη, έτσι; Μην το καταστρέψεις τώρα, όχι τώρα...!" Και ναι, αγάπη για την Christina (τι παρατσούκλι!). Ξέρεις, έχω λίγο ένα θέμα με τις γυναίκες στα anime και πώς παρουσιάζονται, και η Kurisu ήταν ακριβώς όπως έπρεπε. Τι να πω; Για το πώς, κάθε φορά που ο Okabe ήταν με την πλάτη στον τοίχο, αυτή τον άκουγε και τον βοηθούσε όπως μπορούσε; Για το πόσο του στάθηκε, κι ας μην τον καταλάβαινε ώρες-ώρες; Α, μια ερώτηση: έχεις διαβάσει την "Τριλογία του Κόσμου" του Φίλιπ Πούλμαν; Γιατί αν ναι, τότε θα ήθελα να κάνω μια παρατήρηση σχετικά με τη σχέση Okabe-Kurisu.[/SPOILER] Και ξεχάσαμε να το πούμε: απίστευτο story με ταξίδια στο χρόνο, έτσι; Άσε που έχουμε μέχρι και την πιθανότητα ενός δυστοπικού μέλλοντος, που ούτε καν το βλέπουμε! Χμ. Οι παλιοί ήρωες έχουν σκουριάσει πια, αγαπητή! Χρειαζόμαστε νέους! Κατά προτίμηση ωραίους!

Δεν έχω δει ακόμα το Genshiken αλλά η αδερφή μου φροντίζει να το παινεύει με κάθε ευκαιρία μιας και υπάρχει και η λατρεία της, ο Madarame, μέσα. Είναι πολύ καλό σε αυτό τον τομέα αν και νομίζω πως και το Welcome to N.H.K. είχε πολλά στοιχεία που εξυπηρετούσαν βέβαια τελείως διαφορετικούς σκοπούς. Η σχέση του με τη Mayuri, που στην ουσία διαμόρφωσε αρκετά τον χαρακτήρα του ήταν από τα καλύτερα κομμάτια της σειράς. Λάτρεψα το γεγονός πως [spoiler] όλη αυτή η εμμονή του να τη σώσει, αν μπορεί να χαρακτηριστεί εμμονή, δεν πήγαζε από ερωτικά αισθήματα όπως βλέπουμε ξανά και ξανά και ξανά και ξανά σε άλλα άνιμε αλλά πολύ απλά επειδή ήταν ένα πολύ σημαντικό άτομο στη ζωή του. Ξεφύγαμε και από το κλισέ των ερωτευμένων παιδικών φίλων και είδαμε μια σχέση με την Kurisu η οποία εξελίχθηκε πολύ όμορφα. Η σκηνή που φιλιούνται ήταν καταπληκτική, την λάτρεψα, μ' αρέσανε μαζί. Τι άλλο να πω; Α, ναι, ότι η Kurisu μπορεί να είναι tsundere αλλά δεν πέφτει στην κατηγορία των σπαστικών tsundere της σειράς της που ούτε θέλεις να τις βλέπεις; Ότι είναι έξυπνη και σε πράξεις και όχι μόνο στα χαρτιά; Ότι έπαιρνε μέρος και δεν ήταν απλό love interest; Ο χαρακτήρας του Okabe σίγουρα σηκώνει συζήτηση, αλλά όχι, όσο κι αν τον λατρεύω ως "mad scientist", όσο κι αν με έκανε να γελάσω με αυτή την πλευρά του, σίγουρα δεν ήταν μόνο αυτό. [/spoiler] XD Δεν περίμενα ποτέ πως κάποιος θα την έλεγε στον Κόμη Δράκουλα με αυτόν τον τρόπο.

Σου λέω μόνο ένα: το πρώτο επεισόδιο το είδα δύο φορές, και μέχρι και σημειώσεις σκέφτηκα να κρατήσω για μελλοντική χρήση! (Γι' αυτό και θυμόμουν πράγματα όπως το Metal Upa τόσο καλά ακόμα και τόσο καιρό αφότου το είδα). Και τρελάθηκα, κυρίως για τους διαλόγους του. Έχεις δει ποτέ εσύ anime, πέρα απ' το Genshiken, υποπτεύομαι, που να ξέρει τόσο καλά την όλη κουλτούρα των geeks, των nerds και το κάψιμο που αυτή συνεπάγεται; Είδα και το δεύτερο, και ο μόνος λόγος που το παράτησα για λίγο ήταν πως ένας άλλος κύριος (ονόματα δεν λέμε, αλλά είναι τριαντάρης και υπερήρωας) μου είχε τραβήξει όλη την προσοχή. Το ξαναπιάνω πριν λίγες βδομάδες, και βλέπω δύο επεισόδια τη μέρα, ή ένα. Ε, και κάπως έτσι φτάνουμε στο 11ο με 12 επεισόδιο, και βλέπω χτες, μονορούφι, ως το 16. Και σήμερα το τελείωσα, μονοκοπανιά. Από αυτό να καταλάβεις. Ο Okabe είναι απίστευτος. Πριν δω το Steins, θεωρούσα το 18ο επ του Tiger and Bunny το καλύτερο της χρονιάς (εκείνο στο οποίο ο Kotetsu γυρίζει στη γενέτειρά του). Μετά απ' αυτό, δεν ξέρω αν πρέπει να το αντικαταστήσω με το 13ο [SPOILER](η Μayri σκοτώνεται, ξανά και ξανά και ξανά και ξανά...)[/SPOILER] ή το 22ο [SPOILER](η Kurisu και ο Okabe φιλιούνται, ξανά και ξανά και ξανά...)[/SPOILER] του Steins. Παραδόξως, όπως και ο Kotetsu, και οι δύο είναι απίστευτα ρομαντικοί, με την έννοια του να πηγαίνουν κόντρα στα πάντα για να μην χάσουν αυτά για τα οποία νοιάζονται, μέχρι και στο χρόνο τον ίδιο (τόσο ο Okabe, κυριολεκτικά, όσο και ο Kotetsu, που πάει κόντρα στους σκληρούς νόμους του εμπορίου που τον θέλουν αποτυχημένο και γέρο, όσο και στο ίδιο του το καταπονημένο σώμα που χάνει τις δυνάμεις του σιγά-σιγά)! Τα κωμικά στοιχεία του Okabe εξηγούνται, και στην πραγματικότητα γίνεται υπέρβαση του κλισέ του "τρελού επιστήμονα". Γι' αυτό και ψιλοεκνευρίζομαι βλέποντας τόσο κόσμο να λέει "μ' αρέσει ο Okarin γιατί είναι mad scientist". Είναι πολύ περισσότερα απ' αυτό. Και ό,τι και να πω για τον Miyano είναι λίγο. Και μετά ο Κόμης δράκουλας λέει "I have crossed oceans of time to find you". Χα, το μόνο που έκανες ήταν να περιμένεις για μερικούς αιώνες, νυχτεριδούλα!

Ευχαριστώ. Θέλω μόνο να θα "πέσει" η μαμά όταν θα πάω να της τριφτώ για να με τρίψει. :3

Περαστικά.

Καλά δεν αντιλέγω. Επίσης, έχουν πιαστεί οι ώμοι μου! xD