Community Status Updates

Το Tamers το πήγε στο άλλο άκρο, από το σχετικά child-friendly ξύλο μεταξύ αγοριών (α,ρε Ken, μου 'καψες την παιδική μου καρδούλα...) στην κοπελίτσα που κυριεύεται από ιό που καταστρέφει οτιδήποτε θεωρεί εξελιγμένο και Digimon να συμπεριφέρονται ως ζώα (και μάλιστα αιμοβόρικα!). Δεν αδικώ όσους το θεωρούν πιο...κάπως. Αλλά οφείλει κανείς να παραδεχτεί πως ίσως ήταν το πρώτο καθαρόαιμο έργο τρόμου που είδε η γενιά μας! Το Frontier το είχα παλέψει, αλλά δεν μου έκατσε καλά. Πάντως, και μόνο η εικόνα ενός τραίνου που σε ταξιδεύει στο άγνωστο ακόμα και σήμερα εμπνέει. Α, τι καλά! Επιτέλους, θα μάθω τι γίνεται μετά το σημείο που έχει φτάσει η Abridged Series! Α, κι εμάς ο δικός μας ξεκίνησε με το "Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων" του Miyazaki (που το είχε διανείμει η Disney, και στα πλαίσια της οσκαρικής καμπάνιας, το είχαν ντουμπλάρει στα Ελληνικά). Εγώ καθόμουν μαγεμένη στο κάθισμα, έχοντας εμπειρία μόνο με την Disney ως τότε, και η ταινία άνοιξε έναν τελείως διαφορετικό τρόπο του να βλέπεις σινεμά για μένα. Ο μπαμπάς πάλι, δυσφόρησε, κι έλεγε συνέχεια "Α, τι σουρεαλιστικό είναι αυτό! Δεν τα μπορώ εγώ αυτά!". Δεν έχω δει ακόμα το "Κινούμενο Κάστρο" επειδή δεν ήθελε να πάμε! ("Τι;! Του ίδιου που έκανε κι εκείνο το περίεργο;! Δεν είσαι καλά! Θα πάμε στο "Robots"!). Αλλά κι εσύ, καπάκι Oshii; Λίγο βαρύς δεν είναι; Οι χαρακτήρες του Naruto έχουν όλοι ένα Crowning Moment of Awesome κάπου στην πορεία τους (χαρακτηριστικά, το Sasuke Retrieval Arc χώνει πολλά τέτοια απανωτά!). Τα fillers πραγματικά δεν τα μπορώ, όμως. Όταν έδινα Πανελλήνιες, η αδερφή μου είχε κατεβάσει ορισμένα και μου τα έδειχνε. Βέβαια, ήταν όαση στην έρημο σε σύγκριση με οτιδήποτε είχα μπροστά μου... (Και μετά έπεσα με τα μούτρα στο FMA). Καλά, ο Watsuki τώρα αρμέγει την αγελάδα με τα λεφτά! Άκους εκεί, να σταματήσει τη σειρά που γράφει για να κάνει reboot το Rurouni! Δηλαδή, λίγος σεβασμός στην ιστορική σου σειρά, ρε φίλε! Έχεις γράψει ιστορία! Σεβάσου την κληρονομιά σου!

Φαίνεται το μικρόβιο από μικρή ηλικία. Να πω την αλήθεια, δεν μου άρεζε τόσο Tamers. Όχι ότι ήτανε κακό, αλλά είχε ξεφύγει από το κλασσικό και με ξένιζε πάρα πολύ. Το Frontier ήθελα να το δω αλλά δεν τα κατάφερα ποτέ επειδή το Aliter τότε είχε αποφασίσει ν' αλλάζει τις ώρες προβολής διαρκώς. Όχι ότι δεν το έκανε και παλιότερα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το στήσιμο στη τηλεόραση από τις 6 το πρωί για να μην χάσω το "Γκολ". Δεν είχε πιάσει το Yugioh σ' εσάς; Μου κάνει εντύπωση. Σ' εμάς υπήρχε τρέλα. Μεγάλη αγάπη το Yugioh, το έβλεπα μέχρι και πριν 1-2 χρόνια στις επαναλήψεις πρωί-πρωί. Τουλάχιστον τον δικό σας τον έχεις πείσει! Ο δικός μας δεν λέει να δει. Κάθισε μια φορά και είδε το Howl's Moving Castle. Δεν του άρεσε το τέλος (ντε και καλά έπρεπε να ήταν τραγικό) και από τότε δεν μπόρεσα να το πείσω. Όχι τίποτα άλλο, το παραπάνω δεν ήταν προγραμματισμένο ενώ σχεδίαζα να δούμε το "The Sky Crawlers". Πάντως Αστερίξ και Lucky Luke λάτρευα κι εγώ. Είχα μαζέψει πολλά τεύχη. Δεν μιλιόμουν όταν πετάχτηκαν χωρίς τη θέλησή μου. Καλά, από κακό animation και censorship άλλο τίποτα. Τα ίδια περνούσαμε και στο Reborn! και γι' αυτό το studio Artland είναι επίσημα εδώ και χρόνια στη λίστα με τα studio που δεν συμπαθώ. Πάντως κι εμένα μ' άρεζαν τα fillers του Naruto (όχι όλα τα επεισόδια) επειδή βλέπαμε και τα υπόλοιπα παιδιά. Πάντως από fans που το παίζουν τρελοί fans και ξέρουν λιγότερα και από τον μέσο, άλλο τίποτα. XD Ναι, οκ, καταλαβαίνω για το RuroKen, don't worry. Ο καθένας το βλέπει διαφορετικά. Θέλω να δω τι στο καλό θα δείξουν τώρα που θα ξανατρέψει το manga για ένα διάστημα. Συνήθως τέτοιες ενέργειες δεν είναι ποτέ για καλό, ελπίζω να μην γίνει κι εδώ το ίδιο.

Αχ, τι nerds που είμαστε! Είπα κι εγώ, πάντως! Ακόμα με θυμάμαι να παθαίνω την πλάκα μου, ειδικά με το πολύ σκοτεινό για παιδάκια (αλλά και για μεγάλους...) Tamers, που δεν μου είχε αρέσει αρχικά αλλά το επανεκτιμώ. Θάνατοι, μάχες, παιδάκια εναντίων τεράτων, κώδικες προγραμματισμού που αυτονομούνται... Ναι, ήταν σαφώς ανώτερο από τα Pokemon! Εμένα πάλι οι δικοί μου συμμαθητές δεν έβλεπαν Digimon ή έβλεπαν Yu-Gi-Oh! (το οποίο, τελικά, δεν έπιασε όσο θα σε έπειθε το promotion που του 'χε ρίξει το Star!). Σε κάποια φάση είδα ένα επεισόδιο (νομίζω ήταν ένα από τη "μάχη" του FABULOUS! Maximillien Pegasus εναντίον του Yugi, και όλο κι όλο που έκαναν σ' ένα επεισόδιο ήταν ο Yugi να κρύβει μια κάρτα κάτω απ' ένα καπέλο, κι ο Pegasus να διαβάζει το μυαλό του να δει πού είναι κρυμμένη! Τι είναι αυτά! Τουλάχιστον τα Pokemon όδευαν προς τα κάπου... με ρυθμούς νυσταγμένου σαλιγκαριού, αλλά όδευαν! Α, όλοι οι πατεράδες ίδιοι! Κι ο δικός μου, φαν Λούκι Λουκ, Αστερίξ (μου είχε αγοράσει κάμποσα τεύχη, και τα έχω ακόμα) και Ντίσνεϊ (ανάμεσά τους και ο Roger Rabbit!). Μέχρι πολύ πρόσφατα θεωρούσε όλα τα anime "μιλιταριστικά", "ρατσιστικά" και "βίαια" (καλά, τόσο άδικο δεν έχει...). Αλλά πριν κάτι βδομάδες αρχίσαμε να του δείχνουμε το Cowboy Bebop, και έχει ανταποκριθεί πολύ θερμά, παραδόξως! Ήδη τον έχω hyp-άρει για το Sakamichi no Apollon! Αχ, καλή μου Kai... Μια μέρα θα αποκαλυφθεί πως είμαι στην πραγματικότητα το νόθο παιδί του Βαρδινογιάννη, και τότε όλοι θα τρέχετε και θα ζητάτε χάρες του στυλ "Αχ, έλα ρε συ, βρήκα στο e-bay την πλήρη συλλογή των ταινιών του Kon! Θα μου το αγοράσεις;!", ή "Σε παρακαλώ! Είναι προσφορά! Όλο το Ghost in the Shell μόνο 300$!". Χα χα! Μην μου μιλάς για το anime Naruto. Έχω τσακωθεί με άτομο που λάτρευε τα αισχρά filler arcs και δεν θεωρούσε το Shippuden in canon! (Ναι, ηλίθιο άτομο, αλλά θα μάθεις γι' αυτόν μόνο αν με μεθύσεις!:)) Δεν σε αδικώ, το anime είναι κάτω του μετρίου, με κακό animation, πρόχειρο art (σε σημείο η μύτη του Kakashi να αλλάζει σε κάθε πλάνο, λες και πετάγεται ο νίντζα ως το Φουστάνο να του τη φτιάξει), κάκιστο ρυθμό (ένα επεισόδιο ανά κεφάλαιο. Πόνος.) και φυσικά αυτό το βουνό από filler. Η μουσική του, βέβαια, είναι συμπαθέστατη. Το manga είναι σαφέστατα ανώτερο, και σε αυτήν την περίπτωση! Και με παρεξήγησες με το Rurouni! Κακό δεν το λες με την καμία, μόνο κάπως ξεπερασμένο. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο καλύτερα από άλλα shounen, ενώ είναι εξαιρετικά απολιτίκ. Είναι σαν να κάνεις μια ταινία για τον Ελληνικό Εμφύλιο και να επιμένεις πως για όλα φταίνε οι Κακοί Αμερικάνοι! Συν κάτι χαζές σφήνες σαν αυτήν ή τη Misao...

Μα γιατί τα αδικώ τα Digimon; :hahaha: Αφού τα λάτρευα. Ξέρεις τι διαλέξεις έδινα στο δημοτικό για το πόσο ανώτερα είναι από τα pokemon; (Χωρίς να παραλείπω να εμπλουτίζω τη συλλογή μου με αυτοκόλλητα και τάπες pokemon παρόλα αυτά). Αν εννοείς ότι τα ανέφερα ανάμεσα στα άλλα, ναι σίγουρα τα αδικών. Ο δικός μας ο πατέρας πάλι δεν είχε πολύ μεγάλο θέμα, αλλά πάντα τα σνόμπαρε. Τρελός fan του asterisk και του Lucky Luke παρόλα αυτά, και τα παλιά της Disney, όταν είχε τέτοια η τηλεόραση δεν είχε θέμα. Του πήρε καιρό αλλά προσαρμόστηκε και πλέον από "παιδικά" έγιναν "γιαπωνέζικα". Αυτό γίνεται όταν πετυχαίνεις τα παιδιά σου να βλέπουν κινούμενα σχέδια με αίμα 5-6 φορές. Τα παίρνεις από φόβο. Μετά καταγινόταν με τα manga μου αλλά το ξεπέρασε σιγά-σιγά εφόσον όλα φτάνανε στα ράφια μου από χαρτζιλίκι γιορτών. :kakaka: Συμφωνώ με αυτό που λες. Για να αγοράσεις DVD πρέπει να έχεις μεγαλη, βαθιά τσέπη και τα λεφτά που έχει μέσα να τα έχεις βγάλει μόνος σου. (Ή να έχεις πλούσιους γονείς και να μη σε νοιάζει αλλά αυτά ειναι λεπτομέρειες). Το Naruto να πω την αλήθεια δεν ξέρω πώς εξελίχθηκε αργότερα αλλά από αυτά που έχει δει κλεφτά κι έχω ακούσει, δεν μετάνιωσα που το παράτησε στο Shippuden. Αυτό που μου την έσπαγε κυρίως ήταν το μεγάλο ανεκμετάλλευτο cast (ακόμα μου αρέσουν ορισμένοι χαρακτήρες από εκεί) αλλά και κάποια πολύ προβλέψιμα πράγματα. Οκ, δεν λέω ότι δεν έχω δει άλλες προβλέψιμες σειρές αλλά δεν ένιωσα την ανάγκη να τις ντροπάρω. Βέβαια στο συγκεκριμένο παίζει ρόλο και η έκταση. (Μιλάω για το anime πάντα, με το manga έχω σχεδόν μηδαμινή επαφή, μόνο κάτι άσχετα κεφάλαια είχα διαβάσει). :hahaha: Έχουμε έναν τρελό fan του Ruroken, ελπίζω να μην σε ανακαλύψει. Μπορεί να είχε τις υπερβολές του αλλά μ' άρεσε πώς εξελίχθηκε και πώς έκλεισε (και το cast του). ΧD Το προτιμώ σίγουρα από όλα τα υπόλοιπα που αναφέρθηκαν.

Why, thanks! Την έχω ακόμα την λογοτεχνική φλέβα, δηλαδή! Καλό αυτό! Καλά, ναι, σε σύγκριση με το Totally Spies, μέχρι κι η γιαγιά μου να κάθεται στον καναπέ είναι καλύτερη τηλεόραση! Εγώ, πάλι, είχα πάντα την ένοχη περιέργεια για το Winx Club (άχρηστη πληροφορία: το Winx είναι ιταλικής παραγωγής σειρά. Η 4Kids, φοβούμενη -με ποια λογική;- πως το Tokyo Mew Mew δεν θα πουλήσει στην Αμερική, αγόρασε και τα δικαιώματα του Winx Club, μπας και το σώσει. Τελικά, το Mew Mew Power τα πήγε πολύ καλύτερα στα νούμερα και το Winx Club πάτωσε! Μόνο που έπαιζαν σε διπλό πρόγραμμα, και το Winx Club παρέσυρε το Mew Mew Power στον πάτο μαζί του... Κι άλλη άχρηστη πληροφορία: το Αμερικάνικο opening theme-γιατί το άλλαξαν- ερμηνεύει η Hanna Montana. Δεν αστειεύομαι.) Τελικά, τώρα πάμε με την αδερφή μου και βλέπουμε τις ταινίες και καφρίζουμε, πετάμε άσχετα σχόλια, κοροϊδεύουμε τους ντουμπλέρ... Έχει φάση! Δεν πάω σινεμά για να δω τις πραγματικά καλές ταινίες, και πάω για να πετάξω σε βλακείες τα λεφτά μου! Α, το τίμημα του να είσαι nerd... Α, τώρα τα αδικείς τα Digimon! Κι εμένα μου άρεσαν, αν και έπρεπε να το κρύβω. Ο πατέρας μου νόμιζε πως είναι... δεν ξέρω κι εγώ τι! Αλλά μου άρεσαν, κι ακόμα μου αρέσουν. Τουλάχιστον είχαν συμπαθητικούς χαρακτήρες και πέρα απ' το να πουλήσουν παιχνίδια και κάρτες σε πιτσιρίκια, τους λέγαν και μια ιστορία. Απ' το ολότελα... Ε, μα τους ηλίθιους! Κι εγώ ακόμα να το χωνέψω. Θυμάμαι, κοιτάζαμε τον κατάλογό τους μια μέρα με την αδερφή μου και βλέπαμε για τι σαβούρα είχαν αγοράσει δικαιώματα. Δεν είναι επόμενη η οικονομική καταστροφή; Γιατί για κάθε εμπορικό (κι ας είναι χάλια ποιοτικά) Future Diary πουλάς και δέκα Princess Ai, ή πέντε Gravitation, ή ένα σκασμό ανόητα Κορεάτικα κόμικς; Δεν είχαν best sellers ως "στυλοβάτες". Δεν ήξεραν την αγορά. Κι είναι κρίμα. (Α, και βγάλαν το manga Cowboy Bebop. φτου να μου χαθούν). Ναι, αγοράζω όσα μου επιτρέπει το μπάτζετ μου και πιστέυω πως είναι καλά. Για δύο λόγους: πρώτον, επειδή μπροστά στον υπολογιστή κουράζονται τα μάτια σου να διαβάσεις για πολύ ώρα, και δεύτερον επειδή απλούστατα, θέλω να αποκαλούμαι σοβαρή φαν και να συνεισφέρω οικονομικά στην κοινότητα, όσο μπορώ. DVD ομολογουμένως δεν αγοράζω (και ίσως θα έπρεπε) αλλά τα manga ναι, τα αγοράζω. O hai, Bleach, που έχασες τελείως το focus σου και έβαλες του ήρωες σου να πλανιούνται κι εγώ δεν ξέρω πόσο στα λημέρια του Aizen. (Τι κρίμα, σπαταλήθηκε κι ένα τόσο ωραίο όνομα καταφυγίου κακού όσο το Hueco Mundo... Τι γνήσια σατανικό που ακούγεται!). O hai, Dragon Ball Z, που αδυνατώ να σε πάρω στα σοβαρά με οποιαδήποτε μορφή! O hai, Rurouni- α, ΟΚ, τώρα γίνομαι κακιά... Αλλά όταν βάζεις τον Kenshin να πολεμάει έναν Conehead, μην περιμένεις και μπράβο! Γι' αυτό και αγαπάω το Naruto: δεν χάνει το focus του, και βελτιώθηκε σημαντικά καθώς περνούσαν οι τόμοι! Αν κάτσεις και συγκρίνεις τον πρώτο κύκλο με τον επόμενο, θα δεις πολύ μεγάλη διαφορά. Ακόμα κι αν χωλαίνει που και που, η απόδοσή του ποτέ δεν πέφτει κάτω από ένα συγκεκριμένο επίπεδο, και τις υποπλοκές που ανοίγει, θυμάται να τις κλείσει! (Αλλά εδώ μιλάει φαν...!)

:hahaha: Η περιγραφή ήταν τέλεια πάντως. Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι γραμμένα ορισμένα summaries για να ξέρουμε τι να περιμένουμε. Βασικά, δεν σε αδικώ. Mew Mew Powers έβλεπα κι εγώ πού και πού, και κακά τα ψέματα ήταν από τα καλά που είχαν να δείξουν από ένα σημείο και μετά για όλες οι σειρές είχαν αρχίσει να εξαφανίζονται. Άσε που η αδερφή μου είχε πάθει και ένα κόλλημα τότε με τις totaly spies και οτιδήποτε άλλο μου φαινόταν καλύτερο. Εγώ είχα παρόμοιο κόλλημα με τα Digimon παλιά, έγραφα τα επεισόδια σε κασέτες να φανταστείς για να τα βλέπω όποτε είχα ευκαιρία και κάποια έχουν ξεμείνει. Μην λες Tokyopop, μου άφησε δυο σειρές που ήθελα να τελειώσω ανολοκλήρωτες και μια που θέλω να ξεφορτωθώ ούτως η άλλως αλλά ποιος θα την πάρει τώρα που έκλεισε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είδα τις προάλλες γερμανική έκδοση του Reborn! για γερμανικά από Tokyopop. Αλάτι στην πληγή τώρα που η Viz το έχει αφήσει τελείως μετέωρο το θέμα και η έκδοσή της στα αγγλικά είναι σε hiatus επειδή προφανώς δεν ξέρω γερμανικά! Αγοράζεις manga βλέπω. Πάντα χαίρομαι όταν ακούω ότι κάποιος έχει μια συλλογή (μικρή ή μεγάλη, αδιάφορο). Το θέμα είναι να ξέρεις να εκμεταλλεύεσαι τα κλισέ έτσι που ο θεατής να μην λέει "πάλι μια από τα ίδια διαβάζω". Από την άλλη όταν έχεις πρόθυμους αναγνώστες που το μόνο που θέλουν είναι ξύλο, αίμα και πάλι ξύλο, λογικό είναι να γίνεται κάτι τέτοιο. Βέβαια δεν έχω δει τι γίνεται στη συνέχεια το FT αλλά μπορώ να φανταστώ. Το κακό είναι ότι πολλές σειρές και ειδικά αυτές στη shonen jump ,αναγκάζονται να το γυρίσουν σε υπερβολικό battle, πολλές φορές με full κλισέ για να επιζήσουν και δυστυχώς αυτό τις χαλάει.

Ακόνισε την λεπίδα σου, El Cid και ακολούθα το μονοπάτι σου.

Πίστεψέ με, δεν θες να έχεις οποιαδήποτε επαφή με το LoI. Ακόμα και τότε ήξερα πως είναι κλισέ ένα δωμάτιο με σέξι επιστημόνισες με μεγάλα στήθη να πετάνε ακαταλαβίστικα αρχικά η μία στην άλλη και ένας στρατηγός να κοιτάει ανήσυχος και οργισμένος συνάμα ένα μόνιτορ! Και μετά εμφανίζεται κι ο πρωταγωνιστής μας και το θέμα ισοπεδώνεται. "I'm gonna be a champion of justice!". Ναι, καλή επιτυχία, ηλίθιε! Ούτε καν τα νταηλίκια στο σχολείο δεν παλεύεις, θα μου γίνεις και champion of justice, καημένο... Αν είναι να χρωστάω σε ένα κακό anime το γούστο μου, αυτό είναι το Tokyo Mew Mew (στην Ελλάδα παίχτηκε απ' τον ALTER με τον Αμερικάνικο τίτλο, Mew Mew Power, χωρίς επιτυχία. Kάτι το ΕΣΡ και μια καταγγελία για αίμα, κάτι η πολύ κακή διαχείριση των δικαιωμάτων από την 4Kids), που μέχρι και χαριτωμένο το λες στη ζούλα (και σε σύγκριση με το manga, είναι αριστούργημα! Είχα αγοράσει και τους 7 τόμους για δώρο γενεθλίων της αδερφής μου, στις τότε εκδόσεις Tokyopop. Πόσο λες να πιάσουν τώρα στο e-bay;). Το anime είναι κοριτσίστικο-υπερηρωϊκό-οικολογικό (!), με εξωφρενικούς (και εξωφρενικά κακοντυμένους) κακούς και ακόμα πιο βλαμμένους καλούς, χαζή j-pop μουσική και δύο διαφορετικές ομάδες για το artwork (με αποτέλεσμα άλλα επεισόδια να βγαίνουν υπερδραματικά και άλλα χαζά και τεμπέλικα). Είχα τέτοια εμμονή που έχω σχεδόν απομνημονεύσει όλο το προτελευταίο επεισόδιο (το είχα κάνει όλο screen shots), τους διαλόγους... Καλά, βέβαια, ήμουν 13 τότε...! Συμφωνώ κι επαυξάνω με την άποψή σου για το Fairy Tail! Το μόνο που είδα ήταν ανακυκλωμένα shounen κλισέ στολισμένα με αξεσουάρ και ρούχα που μέχρι και στο τελευταίο RPG τα βρίσκεις πια!Εκτός κι αν η μέθοδος "στερεότυπο μαζί με ένα χαζό ακόμα trait, καλά τα άλλα άσχετο" μας δίνει ολοκληρωμένους χαρακτήρες! Θα κολλήσω στο Naruto μου!

ναι και πρέπει να τη κάνω όσο πιο κοφτερή μπορώ την λεπίδα για να αποκαλεστεί Εξκάλιμπερ. καταλαβαίνεις αντιμετωπίζω μερικές τεχνικές δυσκολίες αλλά θα τα καταφέρω.

Βλέπω πως όλοι οι fan έχουν 2-3 σειρές που τους αφήσανε πολύ κακές αναμνήσεις. Αυτά είναι όμως που μας κάνουν ν' αποφεύγουμε όσο μπορούμε κάποιες σειρές μετά και διαμορφώνουν τα γούστα μας, οπότε τους το χρωστάμε εν μέρει. Δεν είναι τυχαίο ότι από ένα σημείο και μετά λες "αυτό θα το δω να το απολαύσω", "αυτό για να περάσει η ώρα" κλπ κλπ Δεν έχω καμιά επαφή με τα υπόλοιπα που ανέφερες (και να πω και την αλήθεια δεν σκοπεύω ν' αποκτήσω και ποτέ) οπότε θα μείνω στο Fairy Tail το οποίο γνώρισα μέσω της αδερφής μου, αν και τότε είχε αρχίσει ν' ακούγεται πολύ σαν τίτλος. Είχε πάρει που λες τα δύο πρώτα volumes, οπότε πήρα την μεγάλη απόφαση να το διαβάσω για να δω γιατί μιλούσανε τόσοι γι' αυτό. Ας κοπανιούνται οι fans. Αυτό που εισέπραξα στα δύο πρώτα τεύχη ήταν το One Piece με αλλαγμένο setting. Οι χαρακτήρες μοιάζανε αφάνταστα και μόνο από αυτό μου δημιούργησε πολύ αρνητική εντύπωση. Δεν αμφιβάλλω ότι δύσκολα υπάρχει πια παρθενογένεση σε έργα, αλλά άλλο να επηρεάζεις και να επηρεάζεσαι και άλλο να θέτεις τις βάσεις για το manga σου τόσο ξεκάθαρα σε μια δοκιμασμένη και δημοφιλή φόρμουλα. Είπα να του δώσω μια ευκαιρία ακόμα και να δω το anime αλλά έμεινα στο 1ο επεισόδιο. Η αρχική αρνητική εντύπωση δεν μου έβγαινε από το μυαλό. Τουλάχιστον υπάρχουν και anime/manga που δεν το περιμένεις και σου βγαίνουν διαμαντάκια. Ευτυχώς.

Εγώ έχω ακόμα τραύμα από το Linebarrels of Iron. Θυμάμαι είχα μόλις γίνει admin σε ένα Ρουμάνικο forum (μεγάλη ιστορία), και ξεκινούσα γεμάτη όρεξη έναν πρωτόλειο οδηγό για τη σεζόν. Και το πρώτο πράγμα που βλέπω ήταν αυτό. Δεν ήξερα αν έπρεπε να πετάξω τον υπολογιστή απ' το παράθυρο ή πάνω στην τηλεόραση (που εκείνη τη στιγμή έπαιζε το πρώτο επεισόδιο του "Έχω ένα μυστικό". Εξίσου οδυνηρό με το Linebarrels.) Μισώ αυτή τη σειρά με όλη μου την ψυχή. Αυτό το μαύρο χάλι κατάντησε να παράγει το τότε αγαπημένο μου στούντιο (Gonzo); Είχα εξοργιστεί. Τα ίδια πάνω-κάτω και για το πρώτο επεισόδιο του Fairy Tail. Πόνος. Παρακαλούσα το Θεό να τους κάνει όλους να βγάλουν το σκασμό (και κυρίως τον αφηγητή-Τρίτο Hokage...). Κατά τα άλλα, τώρα πια κι εγώ έχω αναισθητοποιηθεί. Το Magikano ίσα που εισέπραξε ένα "πφφ..." και μια βαριεστημένη μούτα, κι ας είναι πραγματικά πανάθλιο. Παρομοίως και το Aria the Scarlet Ammo, μόνο πιο δυνατό.

Λέγε. Τι σχέση έχεις εσύ με τον Σταυράκη; Μολόγα τώρα.

Είναι ακόμα χειρότερα όταν δεν έχεις πού να θάψεις! Θυμάμαι στο χωριό, που έκοβα φλέβα ούτως ή άλλως, να βλέπω το Futakoi. Δεν ξέρω αν άντεξα επειδή ήμουν στο χωριό και είχα πάθει πρόβλημα ήδη οπότε και κατάφερα να το τελειώσω ή έπαθα πρόβλημα βλέποντάς το και γι' αυτό κατάφερα και το τελείωσα. Μια βλακεία και μισή ήταν. Τραυματικές εμπειρίες με το Futakoi. Μετά από αυτό, το πρώτο filler arc του Bleach (αμέσως μετά το παράτησα//μαζοχισμός), το Green-Green και το Hitohira, αφού ανακάλυψα τις μαζοχιστικές μου τάσεις, έχω πάθει μια μικρή ανοσία και όλα τα υπόλοιπα φαίνονται εντάξει, well, σχεδόν όλα.

Ε, μα, ναι! Κι έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν πεις πως το βλέπεις for the lulz, δεν μπορείς να είσαι τόσο εφευρετικός στο θάψιμο κάθε βδομάδα! Αυτό το πράγμα σε εξουθενώνει! (Το Blood-C, για παράδειγμα, ήταν αγγαρεία να το δεις!)

:hahaha: Ok, εντάξει! Drop και τζάμπα η χαρά όταν ανακοινώθηκε. 3 επεισόδια όλο παράπονα, δεν λέει να το συνεχίσουμε.