30 replies to this topic

[meidei]

Σε ορισμενες περιπτωσεις μας αναγκαζουν να ειμαστε πειρατες λογο του οτι δεν βρισκουμε αυτο που θελουμε να αγορασουμε...Η ελευθερη διανομη η η διανομη πληρωσε αν θες και κατεβασε το free απαλασουν απο την πειρατια και ξεχωριζουν τον καλο πειρατη απο τον κλεφτη πειρατη που δεν θελει να δινει λεφτα για τιποτα ενω μπορει να τα αγορασει οποιαδηποτε στιγμη με αποτελεσμα να κατεβαζει συνεχως παρανομα...

Ισχύει, ισχύει. Άκου εκεί "out of print" .
Αλλά δεν θέλω να μπω στο τριπάκι να κάνω ηθικολογία, έστω κι αν έχω κάποιες σχετικές απόψεις.

Παρεμπιπτόντως, και ένα πιο άμεσο λινκ για την σειρά που αναφέρεται στο πρώτο ποστ
http://vodo.net/pioneerone

[unagi]

Εγώ πάντως πραγματικά χαίρομαι για αυτό το εγχείρημα, ο καταναλωτής πραγματικά παίρνει μέρος στην παραγωγή, αλλώστε είναι και πιο λογικό να πληρώνεις για την παράγωγη ενός αγαθού παρά για τους υπέρογκους μισθούς και την ανελέητη διαφήμιση του. Το βρίσκω και πιο "ηθικό". Άσε κιόλας που το διανέμουν ελέυθερα και μέσω τορρεντ.

[meidei]

http://www.techdirt.com/articles/20100901/03150510849.shtml

Funding To Edit 200 Hours Of Pirate Bay Documentary Footage Raised In Just Three Days

from the but-pirates-want-everything-for-free!!!! dept

A bunch of folks have been sending over the news that filmmaker Simon Klose was attempting to raise $25,000 in order to hire a professional editor to edit down over 200 hours of footage Simon had filmed of The Pirate Bay's founders over the period of the last couple of years. In his intro pitch, he pointed out that some thought it was strange that he was making a movie about an organization that many in the movie industry hated. But, Simon, of course, points out that such a response is silly. The industry and the market have changed, and there are new avenues to raising funds -- such as directly via a platform like Kickstarter. What's really impressive though is that it only took three days to raise the funds, and there are still over three more weeks to go, and the amount raised keeps going up.

In an interview about the fundraising process, Klose points out that it's not at all surprising that people who support things like The Pirate Bay would support his film, because he was offering them something they actually wanted to support:

I think it's natural that you support stuff you believe in. The people who support our movie obviously don't believe in the services that the movie and record industries are offering them. To me it's much more ironic that the corporations are claiming that the system used to be just and beneficial to artists before the internet came around. It never was.

And, of course, Klose fully intends to release the movie via The Pirate Bay (as well as by DVD). When asked about how he feels about people file sharing his movie, he notes:

Filesharing is great marketing, I don't mind people marketing my work.

[LethalMike]

Λοιπον το 1ο επεισοδια ηταν αρκετα καλο, 2ον αυτος ο τυπος που αποφασισε να δωσει ολη την δουλεια του δωρεαν με την βοηθεια καταναλωτων ειναι εξισου καλη, ενας παρα πολυ καλος τροπος για να συγκινισεις και αλλα ατομα και να δανεισουν μερικα σε αυτην την παραγωγη ετσι ωστε να παρακολουθησουμε αυτην την σειρα.

Edited by LethalMike, 02 September 2010 - 22:14.

[meidei]

Movie Debuts In Theater And On The Pirate Bay (On Purpose)

from the with-a-nice-message dept

Often, when we talk about films that creators choose to share via BitTorrent, one of the snarky comments we'll get is that they only did this because they couldn't get the film into a theater. So it's interesting to see that the filmmakers behind the new Swedish film Die Beauty have decided to release the film in theaters and on The Pirate Bay at the same time.

Most interesting of all may be the statement of the filmmaker, about the power of using BitTorrent and The Pirate Bay to reach a wider audience -- and how all the works of filmmakers in the past who never got the attention they deserved can now have a new life:

"Sometimes I think about all the filmmakers and musicians who passed away. Those who never got to be a part of the world wide web. No matter how hard they worked or no matter how much money they put into distribution, they couldnt reach more than a small part ofthe world.

Now their work have the opportunity to get new life. The possibility to be rediscovered by a new generation. A new world. To reject that,to prevent that from happening, is a sin. I think Charlie Chaplin would have one thing to say to all those people who do: Idiots.

Die Beauty is my first feature and releasing the film here is an obvious thing to do. And the fact that The Pirate Bay decided to give the film a world wide premiere on the frontpage makes me speechless. It's a privilege to be able to introduce the film to the greatest audience in the world."

Nice to see more filmmakers embracing what's possible, rather than hating what's possible.

και

[...]

The film, including subtitles for non-Swedes, just premiered on The Pirate Bay and can be downloaded for free. It is released under a BY-NC-SA Creative Commons License which allows the public to copy and remix the film for non-commercial purposes as long as they give credit to the makers.

Ιδιαίτερα χαίρομαι για την επιλογή των αδειών Creative Commons.

[Petran79]

τα πράγματα περιπλέκονται βεβαια αν η σειρα, η ταινια κλπ περιεχουν υλικό που ειναι copyright. Τετοια περιπετεια ειχε η δημιουργος της ταινιας Sita sings the blues. Δανειστιηκε 50.000 δολλαρια για να ειναι καλυμμένη, γιατι με το ισχυον καθεστως θα της κοστιζε σχεδον οσο ολη η ταινια για να αγορασει τα πνευματικα δικαιωματα λιγων 80χρονων τραγουδιων.


http://www.sitasingstheblues.com/license.html#restrictions
http://www.sitasingstheblues.com/faq.html

[meidei]

Κάτι όχι τόσο σχετικό με το θέμα του νήματος αλλά που έχει να κάνει με αυτό που ανέφερε ο Petran για τους εισπράκτορες των πνευματικών δικαιωμάτων· συγκεκριμένα της ελληνικής ΑΕΠΙ:

ΣΚΑΪ, ΑΕΠΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ
Γράφει ο Άρης Καραμπεάζης - Περισσότερα άρθρα
Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου, 2010 07:50


Το σημερινό Editorial το υπογράφει ο Άρης Καραμπεάζης, αναλύοντας διεξοδικά και εμπεριστατωμένα το θέμα που προέκυψε μεταξύ ΣΚΑΪ 100,3 και ΑΕΠΙ. Υπενθυμίζουμε πως από σήμερα ο ραδιοσταθμός του Φαλήρου δεν μεταδίδει τραγούδια, τα διακιώματα των οποίων ανήκουν στην ΑΕΠΙ.

___________________________________________________

Ξεκινάει από σήμερα Δευτέρα (13/9/2010) η εφαρμογή της απόφασης της ιδιοκτησίας του ΣΚΑΪ 100,3 για την παύση αναμετάδοσης από το ραδιόφωνο του ομίλου, τραγουδιών, μουσικής και εν γένει καλλιτεχνών, που έχουν αναθέσει στην ΑΕΠΙ την είσπραξη των πνευματικών δικαιωμάτων τους. Με σκοπό φυσικά την αποφυγή καταβολής στον εν λόγω Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης (Πνευματικών Δικαιωμάτων) ενός τεράστιου ποσού ετησίως, το οποίο είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει ο σταθμός, ανεξάρτητα του ότι δεν έχει μουσικό- ψυχαγωγικό, αλλά ξεκάθαρα ενημερωτικό χαρακτήρα και προσανατολισμό. Το πώς θα λειτουργήσει αυτή η απόφαση, τι αποτελέσματα θα επιφέρει και κατά πόσο θα ανακληθεί σύντομα (όπως πολλοί προβλέπουν…) μένει να το δούμε.



Με μια πρώτη ματιά η εν λόγω απόφαση του ΣΚΑΪ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί (και έχει ήδη χαρακτηριστεί από πολλούς) ως δήθεν υποτιμητική για το προφίλ του μεγαλύτερου σταθμού στην Ελλάδα. Υποβάθμιση προγράμματος, προσβολή των ακροατών και της εμπιστοσύνης τους… μέχρι και για «τσιγκουνιά» που δεν είναι μαγκιά έχουμε ακούσει και διαβάσει. Μήπως όμως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα;


Ο ΣΚΑΪ έφτασε στην εν λόγω (σίγουρα όχι θετική ή «εύκολη» για κάθε ραδιόφωνο) απόφαση βάσει της απλής, αλλά και με ισχυρό νομικό έρεισμα, λογικής που λέει ότι δεν είναι δυνατόν να καλείσαι να πληρώσεις το ίδιο (κατ’ αναλογία) ποσό στην ΑΕΠΙ ως ενημερωτικός σταθμός, με τους ψυχαγωγικούς-μουσικούς σταθμούς, που στηρίζουν τη δυναμική τους, τις ακροαματικότητες και άρα τα έσοδα τους (σχεδόν) αποκλειστικά στη μετάδοση μουσικής. Και αυτό το ‘σχεδόν’ δεν υφίσταται καν στις περιπτώσεις των ολοένα και περισσότερων σταθμών που πλέον λειτουργούν εν είδη i-pod με ονοματεπώνυμο και μεταδίδουν μόνο μουσική. Εδώ μάλιστα το δίκαιο του αιτήματος του ΣΚΑΪ 100,3 για εφαρμογή αναλογικότητας στην τιμολόγηση της ΑΕΠΙ γίνεται ολοένα και πιο αυταπόδεικτο.

Πριν από τον ΣΚΑΪ (λογοτεχνικό σχήμα), το πρόβλημα το αντιμετώπισαν χιλιάδες επιχειρηματίες, μικροί και μεγάλοι, σε όλη τη χώρα. Τυροπιτάδικα, ψιλικατζίδικα και περίπτερα κλήθηκαν να πληρώσουν δικαιώματα σε Ο.Σ.Δ. (εκτός από την ΑΕΠΙ, υπάρχουν και οι Απόλλων, Ερατώ και Grammo, για τα συγγενικά δικαιώματα ερμηνευτών, εκτελεστών κ.λ.π. η ΑΕΠΙ έχει τα πνευματικά)… εξαιτίας του ότι ιδιοκτήτες και υπάλληλοι τους τολμάνε να ακούνε... μουσική την ώρα της δουλειάς, γεγονός που επιχειρήθηκε να θεωρηθεί δημόσια αναμετάδοση. Οι ίδιοι οργανισμοί ενάγουν, αλλά και μηνύουν, σωρηδόν καφέ, μπαρ και club ζητώντας δεκάδες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο για την ίδια αιτία. Ενίοτε και σε παραδοσιακά καφενεία, που μάλλον δεν έχουν D.J. ή τουλάχιστον..... resident D.J. (εδώ)

Σε κάθε περίπτωση κάθε εμπλεκόμενος προσπαθεί να αποδείξει ότι η φήμη και η πελατεία της επιχείρησής του είτε δεν στηρίζεται καθόλου στη μουσική (τυροπιτάδικο), είτε δεν στηρίζεται κυρίως στη μουσική (καφέ) , είτε μόνον στη μουσική (μπαρ), είτε στηρίζεται στη μουσική, αλλά όχι με τρόπο που να δικαιολογεί τα 20.000 € το χρόνο (club) κ.ο.κ.

Ο τρόπος, οι μέθοδοι, η αμετροέπεια και το σε μεγάλο βαθμό το ανέλεγκτο δια του οποίου λειτουργούν εδώ και χρόνια οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης, ειδικά στη χώρα μας, έχει γίνει πολλές φορές αντικείμενο μελέτης και του ενημερωτικού τύπου, αλλά και εξειδικευμένων νομικών περιοδικών. Σαν δικηγόρος έχω παραστεί σε δίκη στην οποία η ΑΕΠΙ ζητούσε από ιδιοκτήτη κινηματογράφου την καταβολή επιπλέον αμοιβής για την μουσική που ακούγονταν στην ταινία την οποία έπαιζε ο κινηματογράφος (το Amelie ήταν η ταινία, αν τυχόν σας ενδιαφέρει…). Στην περίπτωση εκείνη επικράτησε η κοινή αλλά και νομικά ορθή λογική που λέει ότι για την ενσωματωμένη στο κινηματογραφικό έργο μουσική έχουν ήδη καταβληθεί τα αναλογούντα δικαιώματα και συνεπώς παρέλκει η διπλή καταβολή τους και απαλλάχθηκαν οι παρ’ ολίγον δράστες. Σημειωτέον ότι οι ιδιοκτήτες κινηματογράφων καταβάλλουν ήδη δικαιώματα για την μουσική που τυχόν ακούγεται στο διάλλειμα της ταινίας…

Ίσως να το έχετε προσέξει κι εσείς. Πολλοί αμερικάνικοι ραδιοσταθμοί δεν αναμεταδίδουν πλέον μέσω διαδικτύου το πρόγραμμα τους στην Ευρώπη (τουλάχιστον μέσω επίσημων IP, με κάποια κόλπα τους βρίσκεις). Αιτία το ότι στην Αμερική δεν αναγνωρίζονται συγγενικά δικαιώματα και δημιουργείται σύγχυση με το ότι ισχύει στην Ευρώπη, οπού κατά βάση αναγνωρίζονται στις περισσότερες χώρες. Μάλιστα οι περισσότεροι ραδιοσταθμοί αναμεταδίδουν συνέχεια ένα φοβερό μήνυμα που σε άπταιστα αμερικάνικα λέει «ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΚΟΥΤΕ; ΣΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΣ; ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ! ΦΤΑΙΝΕ ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ!» και άλλα τέτοια ωραία. Και δεν συμβαίνουν μόνο στην δικιά μας κοντινή Αμερική όλα αυτά, συμβαίνουν και στη μακρινή Φλώρινα (εδώ).

Η ύπαρξη και η λειτουργία των Οργανισμών Συλλογικής Διαχείρισης ασφαλώς και δεν είναι ούτε παράνομη, ούτε περιττή. Επί της αρχής, τουλάχιστον. Επιτελούν συγκεκριμένη λειτουργία απαραίτητη για την προστασία του πνευματικού έργου. Το πρόβλημα στη χώρα μας εντοπίζεται σε δύο σημεία κυρίως: το νομοθετικό πλαίσιο είναι απαρχαιωμένο μεν, αοριστολογικό και ασαφές δε. Με αποτέλεσμα ο κάθε οργανισμός να ζητάει ό,τι θέλει, όπως θέλει, από όποιον το θέλει και κυρίως με όποια μέσο θέλει (μηνύσεις, αγωγές, ασφαλιστικά μέτρα…. Σωρεία ένδικων μέσω που τελικά σε αναγκάζουν να πεις… «ρε δε γαμ…. που θα τρέχω και θα μπλέκω τώρα….») και να πας στο ταμείο να πληρώσεις. Το δεύτερο είναι ότι κατά καιρούς ακούγεται έντονα το σενάριο που θέλει πίσω από τους Ο.Σ.Δ. να κρύβονται τρία-τέσσερα συγκεκριμένα μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, τα οποία και «τραβάνε» το πολύ χρήμα από αυτό που εισπράττεται. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Ο.Σ.Δ. είναι κατά βάση ο μεσάζων, που εισπράττει τα χρήματα για λογαριασμό του δημιουργού ή του εκτελεστή και που στη συνέχεια τα «αποδίδει», κρατώντας κάτι για τα λειτουργικά έξοδα που λέμε.

Που τα αποδίδει και πως τα αποδίδει; Δεν θέλουμε να είμαστε κακόπιστοι και κατά βάση πιστεύουμε ότι τα χρήματα αποδίδονται εκεί που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει. (υπήρχε κάποτε όμως και άλλη άποψη όμως περί αυτού, βάσει της οποίας αρκετά πράγματα βελτιώθηκαν την τελευταία πενταετία, όχι όμως όλα!) . Ουκ ολίγες φορές πάντως στα δικόγραφα που οι διάφοροι Ο.Σ.Δ. καταθέτουν έχει διαπιστωθεί το πραγματικό γεγονός να αναζητούνται αμοιβές για δικαιώματα που δεν υφίστανται. Κλασσικό παράδειγμα αυτό με την αμερικάνικη μουσική. Στην Αμερική, όπως λέω και παραπάνω, δεν αναγνωρίζονται συγγενικά δικαιώματα. Οι εδώ οργανισμοί όμως απαιτούν συγγενικά δικαιώματα για αμερικάνικη μουσική!!! Και προφανώς θέλουν να πιστέψουμε ότι τα αποδίδουν σε Αμερικάνους μουσικούς, οι οποίοι πέφτουν από τα σύννεφα με το δώρο θεού που τους ήρθε από την Ελλάδα...!

Το ευτράπελο είναι βέβαια ότι εξαιτίας της ιστορίας με τη διαφοροποίηση στο αμερικάνικο δίκαιο, τα περισσότερα μπαρ που φτάνουν στα δικαστήρια έχουν ως κύριο επιχείρημα την αναμετάδοση αμερικάνικης μόνον μουσικής! Τέτοια εξειδίκευση το ροκ στην Ελλάδα, που λες!

Την ιστορία με την αποφυγή καταβολής αμοιβών στην ΑΕΠΙ την έχουμε αντιμετωπίσει αρκετές φορές και στα μουσικά περιοδικά. Τα περιοδικά εκείνα που δεν έχουν από πίσω τους έναν μεγάλο όμιλο για να αντέξει τα έξοδα ή δεν βρίσκουν κάποιο χορηγό όταν αποφασίσουν να διανείμουν κάποιο CD αναζητούν πάντοτε ονόματα (είτε εγχώρια, είτε από έξω) τα οποία δεν είναι γραμμένα στην ΑΕΠΙ. Διαφορετικά δεν μπαίνουν στον κόπο να ρισκάρουν την προ-καταβολή ενός μεγάλου ποσού για την ποσότητα των CD που θα κόψουν και που είναι αμφίβολο αν θα το ρεφάρουν ποτέ από τις ενδεχόμενες πωλήσεις του περιοδικού (οι οποίες δεν ενδιαφέρουν την ΑΕΠΙ, εισπράτει ήδη από την κοπή!).

Στην περίπτωση αυτή ο εκδότης του περιοδικού δίνει εύλογα στον κάθε καλλιτέχνη ή και στη δισκογραφική του να υπογράψει και μία δήλωση με την οποία να βεβαιώνει ότι δεν είναι στην ΑΕΠΙ. Το ίδιο φαντάζομαι θα κάνει πλέον και ο ΣΚΑΪ αλλά και ο κάθε ραδιοσταθμός που στο μέλλον θα ακολουθήσει το δρόμο αυτό. Ήδη η Γκίζα ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι επιστρέφει από βδομάδα με «δικές της μουσικές», η ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ ομοίως και μάλιστα συνηγορώντας υπέρ της απόφασης του σταθμού (το ΚΚΕ συναντάει τα αιτιατά των ισολογισμών!), ενώ τα παιδιά από τους Laternative κάνουν γενικό κάλεσμα στο Facebook προς τους καλλιτέχνες που δεν είναι στην ΑΕΠΙ να στείλουν το έργο τους προς μετάδοση (το είχαμε προβλέψει σε παλιότερο Radio Partizani, μέχρι και ο Πορτοσάλτε θα παίζει underground hip hop και h/c punk!).

Όσοι κληθούν να υπογράψουν σχετικές δηλώσεις προκειμένου να αναμεταδοθεί το έργο τους ελεύθερα μιας και είναι εκτός ΑΕΠΙ, ας είναι προσεχτικοί. Το παράδειγμα με τα εκτός AEΠΙ CD των περιοδικών έχει ήδη δείξει έναν μάλλον αρνητικό δρόμο. Χρειάζεται να διαβαστεί προσεχτικά το περιεχόμενο και να μην αναλάβει κανείς ευθύνες και κινδύνους που ενδέχεται να τον μπλέξουν εκεί που δεν το περιμένει. Η μετάθεση τυχόν ευθυνών και ενδεχόμενων αξιώσεων της ΑΕΠΙ ή κάθε τρίτου από τους ραδιοσταθμούς ή τα περιοδικά δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να περιέρχεται στους δημιουργούς ή τους εκτελεστές. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα και θέλω να ελπίζω ότι εν προκειμένω δεν θα λάβουν χώρα.

Κανείς σταθμός (και ειδικά ο ΣΚΑΪ εν προκειμένω, μην τρελαθούμε) δεν κάνει χάρη στους ανεξάρτητους δημιουργούς που θα μεταδώσει τη μουσική τους. Από ανάγκη καταφεύγει σε αυτούς, για να κάνει τη δουλειά του και να απαλλαγεί από ένα σοβαρό κονδύλιο του προϋπολογισμού του.
Στο προηγούμενο καθεστώς κατά βάση τους είχε… ξεχασμένους (ΟΚ, όχι οι Laternative…) και επέμενε να αναμεταδίδει τους ίδιους και τους ίδιους. Στο μέλλον πιθανόν και πάλι το ίδιο θα κάνει. Οι ραδιοσταθμοί, τα περιοδικά, ίσως και τα μπαρ στο μέλλον (άλλα και κάθε άλλος) που παίρνει μια τέτοια απόφαση, από την οποία είναι δεδομένο ότι θα εξοικονομήσει πακτωλό χρημάτων, καλό είναι να μη ζητάνε πίτες ολόκληρες και σκύλους χορτάτους. Η προσπάθεια (γιατί περί τέτοιας θα πρόκειται κατά βάση, κάτι τέτοιοι όροι είναι συνήθως καταχρηστικοί και άκυροι) για μετακύληση ευθυνών και κινδύνων σε καλλιτέχνες, εκτός από μικροπρεπής και κακόπιστη είναι και μία απαράδεκτη επίδειξη δύναμης εις βάρος αδυνάτων με τους οποίους επιδιώκει να συμβληθεί ο σταθμός για να εξυπηρετήσει τα συμφέρονται του. Θα μπορούσε ασφαλώς ο κάθε ΣΚΑΪ να επιδιώξει δικαστικά την αλλαγή των «μονοκόμματων» τιμολογίων της ΑΕΠΙ. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε χρόνο, χρήμα και υπομονή και θα είχε και αβέβαιο αποτέλεσμα, όπως κάθε δικαστική διένεξη.

Το βασικό ερώτημα βέβαια είναι άλλο: θα μπει στον κόπο ο ΣΚΑΪ (και στο μέλλον ο κάθε ΣΚΑΪ) να προτείνει σε όλους αυτούς τους ανεξάρτητους καλλιτέχνες και τις ανεξάρτητες δισκογραφικές να τους δώσει έστω και κάποια «ψίχουλα» (σίγουρα όχι αγάπης, τα είπαμε αυτά) για τη χρήση του προϊοντος αυτών ή θα το κάνει γαργάρα το ζήτημα με την (φθηνή) αιτιολογία της προβολής και διάδοσης του έργου τους; Θα στοιχημάτιζα υπέρ της γαργάρας. Και προφανώς και οι «ανεξάρτητοι» είναι ελεύθεροι να αποφασίσουν για το δεύτερο θα μου πεις και κανείς δεν τους εξαναγκάζει. Πόσο «ελεύθεροι» είναι όμως όλοι αυτοί που ξέρουν ότι καμία ελπίδα δεν έχουν να μεταδωθεί η μουσική τους από το εγχώριο ραδιόφωνο και πιάνονται από αυτή τη μοναδική ευκαιρία; Η ελευθερία επιλογής προϋποθέτει κατ’ αρχήν ότι υπάρχουν επιλογές. Και εν προκειμενω είναι σαφές ότι δεν υπάρχουν. Η επιλογή του να διαθέσεις δωρεάν τη μουσική σου είναι εξαναγκασμός όταν εκ των πραγμάτων και εκ του συστήματος στο οποίο κινείσαι –ειδικά στην Ελλάδα- δεν έχεις τη δυνατότητα να τη διαθέσεις έναντι αμοιβής, έστω και λογικής αμοιβής και όχι της παράλογης που απαιτεί η ΑΕΠΙ.

Αν τελικά η λογική του εμπάργκο προς την ΑΕΠΙ επικρατήσει να συνδυάζεται αποκλειστικά με την αναμετάδοση μουσικής για την οποία οι ραδιοσταθμοί δεν θα πληρώνουν, κατά τα παραπάνω, ούτε ένα ευρώ, τότε ασφαλώς φτάνουμε στο άλλο άκρο και κατ’ ουσίαν εκ του αντιστρόφου οι ραδιοφωνικοί σταθμοί καταλήγουν σε μία συμπεριφορά ανάλογα καταχρηστική και αθέμιτη με αυτή της ΑΕΠΙ, με την οποία για τους δικούς της λόγους δεν επιθυμούν να συγχρωτίζονται πλέον.



Το να κόψεις την «ΑΕΠΙ» και τους συμβαλλόμενους της από το πρόγραμμα σου, λοιπόν, όσο δικαιολογημένη και αν είναι, είναι πράγματι η εύκολη λύση. Το αν είναι η ενδεικνυόμενη λύση, μένει να αποδειχτεί. Μέχρι τότε... και οι Laternative, και η Γκίζα... και η Ελληνοφρένεια απ’ ότι ακούμε την έχουν ψιλοβρεί την άκρη τους ως προς την μουσική επένδυση του προγράμματος τους. Εκεί που είμαι πραγματικά περίεργος, είναι με την περίπτωση του Γιάννη Ξανθούλη! Δεν θυμάμαι και δεν ξέρω τι είχε κάνει με την προηγούμενη ΑΕΠΙ-απαγόρευση του σταθμού, αλλά έχω την αίσθηση ότι οι δονήσεις της εκπομπής του θα είναι κατά πολύ μειωμένες στην κατάσταση που πάει να δημιουργηθεί...

Όλα αυτά για να περάσουμε και σε κάποιες δεύτερες σκέψεις περί του αν τελικά η σχετική απόφαση του ΣΚΑΪ ήταν δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη. Αλλά και περί του αν παρότι είναι μάλλον δικαιολογημένη, επιχειρηματικά τουλάχιστον, είναι τελικά η ενδεικνυόμενη. Αν την ρότα του ΣΚΑΪ την ακολουθήσουν και άλλοι ενημερωτικοί σταθμοί, το σίγουρο είναι ότι η ΑΕΠΙ θα απολέσει σημαντικά έσοδα. Και όσο τα έσοδα θα μειώνονται, τόσο θα πιέζεται η κατάσταση προς μία απόφαση εξορθολογισμού της τιμολογιακής της πολιτικής. Και αν γίνει κάτι τέτοιο κερδισμένοι θα είναι όχι μόνο οι σταθμοί , αλλά και οι ανεξάρτητοι δημιουργοί, οι οποίοι σήμερα μόνο εν μέρει και προσχηματικά κερδισμένοι εμφανίζονται. Πολλοί από αυτούς αποφεύγουν να γραφτούν στην ΑΕΠΙ γιατί γνωρίζουν ότι τα απαγορευτικά τιμολόγια της ενδέχεται να καταστούν εμπόδιο στην αναμετάδοση και διάδοση του έργου τους…

Είναι περίεργα φαύλος ο κύκλος το λοιπόν.

Εν αναμονή λοιπόν του (επαναλαμβανόμενου πάντως) πειράματος για πιο συγκεκριμένα συμπεράσματα… Μέχρι τότε δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που να νομίζει ότι ο ΣΚΑΪ θα γίνει το ημεδαπό KAOS FM, το απόλυτο ανεξάρτητο ραδιόφωνο της Olympia των H.Π.Α., που γέννησε την Κ Records και μερικές από τις πιο πραγματικά ανεξάρτητες ιστορίες της μουσικής και παραμένει από το 1973 μέχρι σήμερα ένα απόλυτα μη εμπορικό ραδιόφωνο, που δεν αποδίδει, γιατί πολύ απλά δεν εισπράττει. Εδώ το ζήτημα είναι η κατά το δυνατόν καλύτερη εκμετάλλευση της ήδη κεκτημένης εμπορικότητας, άλλωστε.

Υ.Γ. Και ακόμη πιο περίεργο είναι το ότι η απόφαση του ΣΚΑΪ να «μπλοκάρει» την ΑΕΠΙ και άρα να κόψει χρήματα και από πολλούς Έλληνες δημιουργούς συμπίπτει χρονικά με την έναρξης της διανομής από την Καθημερινή μεγάλου μέρους του έργου του Μάνου Χατζιδάκι... Ούτε να διαφημίσει την προσφορά του δεν θα μπορεί ο όμιλος δηλαδή! Κάτι μου λέει ότι αν ζούσε ο Χατζιδάκις κάτι θα έβγαινε να πει για όλα αυτά. Από τους εν ζωή «μεγάλους» του ελληνικού τραγουδιού ακούσατε καμιά αντίδραση; Οι περισσότεροι βέβαια την έχουν μοιράσει ήδη τη μουσική τους μέσω εφημερίδων, οπότε λογικά βγήκε η χρονιά για φέτος. Για του χρόνου βλέπουνε.

[acid black cherry]

για να μπω λιγακι στο πνευμα του θρεδιου η χρηματοδοτηση της δημιουργιας
ειναι με εναν τροπο ανεφικτη για το συνολο των καλλιτεχνων
και εννοω οτι ενας καλλιτεχνης, γκρουπ, καλλιτεχνικη ομαδα, θεατρικη κλπ. μονο αν ειναι γνωστοι
σε ενα ευρυ κοινο μπορουν να ζητησουν κατι τετοιο το οποιο πιθανα να ηταν και πιο
προσοδοφορο αν δεν εμπλεκονται μεσαζοντες!
(εδω να πω πως συμφωνα με τον τροπο που σκεφτεται ο μεσος θεατης υπαρχει σοβαρη πιθανοτητα
το εργο που χρηματοδοτει να ζητησει να κινειται και προς μια υποδεικνυονενη κατευθυνση!)

οι υπολοιποι ομως πως θα μπορουν να εχουν αναλογες ευκαιριες?
μεγαλη σημασια εχει η δυνατοτητα προβολης του εργου ενος καλλιτεχνη σε μαζικη κλιμακα
και ακομα μεγαλυτερη σημασια η παιδεια ωστε το ευρυτερο κοινο να μπορει να κρινει σωστα.
το διαδυκτιο ναι μεν δινει μια ευκαιρια αλλα δεν νομιζω αυτο που προβαλλεται σημερα στα καναλια
και τα ραδιοφωνα(που ειτε θελουμε η οχι αναδεικνυουν η καταστρεφουν καλλιτεχνες)
να ειναι και οτι καλυτερο διαθετει η σημερινη κοινωνια!

ασε που αν σου αρεσουν πολλα οπως εμενα που να πρωτοδωσεις χρηματα μου λες?

[meidei]

Sintel, μια ταινία μικρού μήκους και ανοικτού κώδικα

[laraska]

πειτε με χαζο αλλα δεν καταλαβα για τι πραγμα μιλατε ...

[meidei]

πειτε με χαζο αλλα δεν καταλαβα για τι πραγμα μιλατε ...

Εναλλακτικές μεθόδους χρηματοδότησης ή/και διανομής (κινηματογραφικών) έργων και παραδείγματα τέτοιων προσπαθειών, σε γενικές γραμμές.

[Erebos]

Δεν διάβασα ακόμα ολόκληρα τα posts σας (θα το κάνω μόλις γυρίσω σπίτι), απλά ήθελα να προσθέσω άλλη μία web series που δημιουργήθηκε με τον ίδιο τρόπο:
Mariposa HD
Νομίζω θα το εκτιμήσει το ανδρικό κοινό του forum... ^.^


Επίσης, ρίξτε μια ματιά στο Kickstarter.
Είναι ένα site που αναλαμβάνει να ενημερώνει για διάφορα τέτοιους είδους startup projects και να μαζεύει donations. Έγινε γνωστό στη blogosphere πρόσφατα με την υπόθεση του Diaspora, ενός open source social networking site.

Edited by Erebos, 08 October 2010 - 11:30.

[meidei]

Καιρός για bump αφού ο vrypan που ενέπνευσε το νήμα αυτό δημοσίευσε νέο ποστ για το θέμα. Αξίζει να διαβάστουν και οι διαφωνίες στα σχόλια.

να πληρώνουμε για την δημιουργία και όχι την χρήση

Διαβάζω ξανά το debate περί “πνευματικής ιδιοκτησίας” [1]. Η δική μου άποψη, δεν θα την αναλύσω πάλι, είναι ότι
α) ο όρος “ιδιοκτησία” είναι λάθος και δημιουργεί λάθος συνειρμούς (παραδόξως, όλους εκτός από το ότι ως ιδιοκτησία, πρέπει να φορολογείται :-)
β) το σύστημα των πνευματικών δικαιωμάτων όπως ισχύει σήμερα, εμποδίζει την διάδοση της γνώσης και την δημιουργία.
γ) η “περιφρούρησή της”, συνεπάγεται επιπλέον κόστος (δικηγόροι, δικαστήρια, διωκτικές αρχές, τεχνικοί μηχανισμοί όπως DRM) για την κοινωνία και την αγορά.
Παρόλα αυτά, το debate καταλήγει πάντα στο επιχείρημα: πώς θα αμειφθεί ο δημιουργός; (το “πως θα ζήσει” που προτιμούν κάποιοι, νομίζω ότι απλά έχει σκοπό να δραματοποιήσει το επιχείρημα και να το φορτίσει συναισθηματικά και όχι να προσφέρει κάτι σε μία λογική ανάλυση.)
Πριν φτάσω στην απάντηση, πρέπει να καταλάβουμε ότι σήμερα το σύστημα βασίζεται στο ρίσκο και την επένδυση σε αυτό. Όταν μιλάμε για έναν άγνωστο δημιουργό, το ρίσκο το αναλαμβάνει ο ίδιος και δημιουργεί χωρίς να ξέρει αν αυτό που φτιάχνει θα αποδειχθεί εμπορικό. Αν μιλάμε για κάποιον πιο γνωστό, το ρίσκο το “αγοράζει” κάποιος που έχει χρήματα (εκδοτικός οίκος, δισκογραφική εταιρεία, παραγωγός κινηματογράφου κ.λ.) υπογράφοντας συμβόλαιο, πριν να υπάρχει τελικό προϊόν και ελπίζει ότι θα βγάλει πολλαπλάσια από την επένδυση που κάνει.
Από κει και πέρα, είναι λογικό, αυτός που έχει κάνει την επένδυση σε ρίσκο, να θέλει να υπάρχει μία τέτοια αγορά στην οποία θα μπορέσει να το αποσβέσει. Αυτός είναι και ο λόγος που η νομοθεσία αναγνωρίζει διάφορα “δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας”, τα οποία ο δικαιούχος ασκεί με σκοπό να αποσβέσει την επένδυσή του (σε χρόνο, χρήμα ή άλλους πόρους) και να βγάλει και κέρδος. Επειδή μάλιστα μιλάμε για ρίσκο, άρα πολλές παρόμοιες επενδύσεις θα αποτύχουν και λίγες θα πετύχουν, ο δικαιούχος ζητάει να μπορεί να βγάλει δυσανάλογα πολλά χρήματα από τις λίγες που θα πετύχουν, ώστε να καλύπτει την χασούρα από τις υπόλοιπες. (θα ακούσετε π.χ. τις δισκογραφικές να λένε “ναι, αλλά από τους καλιτέχνες που υπογράφουμε συμβόλαιο και επενδύουμε, ελάχιστοι γίνονται μεγάλες επιτυχίες και αποφέρουν κέρδη”).
Όλα αυτά καταλήγουν στο πολύ απλό: πληρώνουμε για την χρήση του έργου (και οι κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων ψάχνουν διάφορους τρόπους να ορίσουν διαφορετικές “χρήσεις”: άλλη χρήση είναι το CD, άλλη το mp3, άλλη το ringtone, άλλη το να ακούσεις ένα δίσκο σπίτι σου, άλλη να τον ακούσεις στο μαγαζί σου κ.λ.)
Και όμως. Πιστεύω ότι αρκεί να αλλάξουμε το επιχειρηματικό μοντέλο και δεν θα έχουμε ανάγκη τα (κατά την γνώμη μου προβληματικά) δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Το μοντέλο που προτιμώ βασίζεται στο ότι θα πληρώνουμε την δημιουργία και όχι την χρήση -η χρήση σε αυτή την περίπτωση μπορεί να είναι ελεύθερη.
Σκεφτείτε το κάπως έτσι. Ένας συγγραφέας θέλει να γράψει ένα βιβλίο. Έχει στο μυαλό του την ιστορία, έχει τους χαρακτήρες, αλλά θα χρειαστεί να αφιερώσει ένα χρόνο δουλειάς σε αυτό -έναν χρόνο που ο ίδιος κοστολογεί, π.χ. 20.000 Ευρώ, ένας άλλος συγγραφέας θα μπορούσε να τον κοστολογήσει 500.000 Ευρώ. Ζητάει λοιπόν από το κοινό του να συγκεντρώσουν τα χρήματα αυτά, προκαταβολικά, ώστε να γράψει το βιβλίο. Τα χρήματα συγκεντρώνονται, το γράφει και το διανέμει ελεύθερα. Όλοι είναι ευχαριστημένοι: ο δημιουργός πληρώθηκε όσο ακριβώς ήθελε, χωρίς να ρισκάρει ότι θα χάσει ένα χρόνο από την ζωή του χωρίς να αμειφθεί, οι αναγνώστες μπορούν να κατεβάσουν ελεύθερα το βιβλίο από το internet και να το μετατρέψουν σε όποιο format θέλουν, να κάνουν όσα αντίγραφα θέλουν, να το δώσουν στον φίλο τους αν θέλουν. Αν το αποτέλεσμα δεν τους ικανοποιεί, η “ζημιά” για τον καθένα είναι μικρή και συγκρίνεται με το να αγοράσεις ένα βιβλίο που τελικά δεν σου αρέσει και το αφήνεις στην μέση.
Δεν είναι ουτοπικό αυτό που περιγράφω. Συμβαίνει ήδη.
Για παράδειγμα, μία ομάδα δημιουργών ήθελε να φτιάξει μία τηλεοπτική σειρά για το internet. Αρχικά, ζήτησαν $6.000 για να γυρίσουν το πρώτο, πιλοτικό επεισόδιο. Συγκέντρωσαν $7,485. Το πρώτο επεισόδιο είχε επιτυχία, μέσα στην πρώτη εβδομάδα, είχε 420,000 downloads! Προχώρησαν ζητώντας άλλα $20,000 για να γυρίσουν τα επόμενα 3 επεισόδια του κύκλου. Συγκέντρωσαν $30,000. Πριν από μερικές μέρες παρουσίασαν το δεύτερο επεισόδιο και συνεχίζουν.
Άλλο παράδειγμα: το TPB AFK θα είναι ένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία του PirateBay. Ο Simon Klose, έχοντας συγκεντρώσει υλικό δύο χρόνων υπολόγισε ότι χρειάζεται $25,000 για να ολοκληρώσει την παραγωγή. Μέχρι τώρα έχει συγκεντρώσει περισσότερα από $51,000.
Στο kickstarter.com θα βρείτε δεκάδες παρόμοιες περιπτώσεις. Είναι γεγονός ότι λίγες από αυτές ακολουθούν την λογική “πληρώνω την παραγωγή και η διανομή/χρήση είναι ελεύθερη”. Πολλά από τα projects στο kickstarter έχουν απλά στόχο την χρηματοδότηση της παραγωγής ενός project που μετά θα ακολουθήσει την συνηθισμένη πορεία διανομής (τηλεοπτικούς σταθμούς, αίθουσες κινηματογράφου κ.λ.) που βασίζεται στην άσκηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Αλλά ακόμη και έτσι, αποδεικνύουν ότι υπάρχει η δυνατότητα χρηματοδότησης της δημιουργίας και όχι της χρήσης.
Θεωρώ ότι το μοντέλο αυτό, είναι και βιώσιμο και πιο δίκαιο και μπορεί να μας γλυτώσει από τα προβλήματα που δημιουργούν σήμερα τα copyrights όπως ασκούνται. Υπάρχουν διάφορες πλευρές του μοντέλου που θα είχαν ενδιαφέρον να δούμε, όπως για παράδειγμα, πώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί στον χώρο της δημοσιογραφίας ή πώς αλλάζει το τοπίο για τους εκδοτικούς οίκους ή ακόμη και για το πώς θα μπορούσε ένα τέτοιο μοντέλο να αλλάξει τον ρόλο του βιβλιοπωλείου ή της βιβλιοθήκης. Έχω κάποιες ιδέες που θα γράψω ίσως σε μελλοντικά posts. Αλλά θα προτιμούσα να έβλεπα και σε άλλα blogs να “βουλεύεται” η ιδέα -αν γράψετε κάτι σχετικό, αφήστε το link στα comments.
–
[1] Π.χ. εδώ θα βρείτε επιχειρήματα για την μία και την την άλλη θέση.

Αυτές τις μέρες έχουμε επίσης το Humble Indie Bundle #2, με νέα ίντι παιχνίδια στην τιμή που αποφασίζουμε. Φαίνεται ότι η επιτυχία του πρώτου bundle θα το καθιερώσει ως promotion.

[Petran79]

εδω ο αλλος πουλαει το σπιτι του για να δημιουργησει δικια του ταινια. στην Κινα βεβαια τα πραγματα ειναι πιο σκληρα

http://www.hellonanjing.net/iluv-nanjing/nanjing-city-coverage/art-and-culture/475-nanjing-animator-makes-global-impact

[meidei]

Ένα ακόμα επιχειρηματικό μοντέλο: το έργο σε Creative Commons, το ηλεκτρονικό αντίτυπο δωρεάν αλλά αν το θέλεις, σου πουλούμε το χάρτινο βιβλίο.

Βορειοδυτικές Εκδόσεις

άρθρο από τον Ηλεκτρονικό Αναγνώστη:

Οι Βορειοεκδοτικές Εκδόσεις είναι ένας νέος εκδοτικός οίκος με έδρα τα Γιάννενα που μόλις εξέδωσε τα 2 πρώτα βιβλία του. Αλλά πέρα από το ενδιαφέρον που έχει το περιεχόμενο των βιβλίων, ακολουθούν μια τολμηρή πολιτική όσον αφορά τα ηλεκτρονικά τους βιβλία. Έτσι, τα βιβλία τους κυκλοφορούν συγχρόνως τυπωμένα και σε e-book, ήδη από τα δύο πρώτα βιβλία που έβγαλαν. Προς το παρόν πρόκειται για αρχεία PDF, αλλά σύντομα θα είναι διαθέσιμα και σε ePUB. Το τολμήρο της υπόθεσης είναι ότι δίνουν τα e-books τους δωρεάν και αυτό χωρίς κάποιο χρονικό περιορισμό ή μόνο τα πρώτα τους βιβλία. Έτσι, όλα τα e-books των Βορειοδυτικών Εκδόσεων θα διατίθενται δωρεάν. Τόσο τα τυπωμένα όσο και τα ηλεκτρονικά βιβλία.θα διατίθενται μάλιστα με άδεια Creative Commons (όχι δηλαδή το κλασικό all rights reserved), που σημαίνει ότι οποιοσδήποτε αναγνώστης έχει το δικαίωμα να αναπαράγει και να μοιράσει τα βιβλία, να τα δανείσει ή ακόμα και να δημιουργήσει περαιτέρω βασιζόμενος στο περιεχόμενό τους. Τα PDF δεν είναι, κατά συνέπεια, κλειδωμένα με οποιοδήποτε σύστημα DRM και έτσι μπορούμε να τα περάσουμε στον ηλεκτρονικό αναγνώστη ή το tablet PC της προτίμησής μας ή να τα διαβάσουμε με την εφαρμογή που θέλουμε. Το ίδιο θα ισχύει και για τα ePUB, και έτσι θα μπορούν να περαστούν και αυτά π.χ. στο iPad ή να μετατραπούν εύκολα σε Mobipocket και να διαβαστούν στο Kindle.

Έχοντας ταχτεί επανειλημμένα κατά του κλειδώματος των e-books, θεωρώ πολύ θετική την πρωτοβουλία των Βορειοδυτικών Εκδόσεων να μην κλειδώνουν τα e-books τους, ενώ και το ότι τα δίνουν δωρεάν όχι μόνο δε θα μειώσει, αλλά μάλλον βοηθητικά θα λειτουργήσει στη διάδοση και στις πωλήσεις των τυπωμένων βιβλίων τους. Και αξίζει να σημειώσουμε ότι παρόλο που πρόκειται για μικρό εκδοτικό οίκο που μόλις ξεκινάει τα βιβλία του δεν είναι αυτοεκδόσεις (vanity press) και οι συγγραφείς αμείβονται κανονικά.

Τα δύο πρώτα βιβλία των Βορειοδυτικών εκδόσεων είναι δύο μυθιστορήματα. Ακολουθούν λίγα λόγια για τους συγγραφείς και την υπόθεση του κάθε βιβλίου, όπως παρουσιάζονται στο οπισθόφυλλο. Μπορείτε να ξεφυλλίσετε τα βιβλία εδώ (επιλέξτε full screen πατώντας πάνω στις μικρογραφίες) και να τα κατεβάσετε ακουθώντα τα link για το issuu. Αν δε θέλετε να κάνετε λογαριασμό στο issuu (που είναι πάντως εύκολο και δωρεάν), μπορείτε να επικοινωνήσετε με τις εκδόσεις να σας τα στείλουν με email ή να τα κατεβάσετ από το free-ebooks (εδώ κι εδώ). Περισσότερα για τις εκδόσεις μπορείτε να δείτε στο blog τους και στη σελίδα τους στο facebook. Εδώ υπάρχει μια λίστα με βιβλιοπωλεία απ' όπου διατίθενται τα τυπωμένα βιβλία.

"Καλημέρα και Αντίο" της Αγγελικής Σχοινά

Open publication - Free publishing - More voreiodytikes

Υπόθεση
«Καλημέρα και Αντίο», είναι το σημείωμα που βρίσκει ένα πρωί ο Φίλιππος, το ίδιο σημείωμα που άφηνε κι εκείνος στις γνωριμίες της μιας βραδιάς. Η Ζωή έχει φύγει απ' όσα την πλήγωναν, από ένα one night stand που κατά λάθος κράτησε πέντε χρόνια. Ζούσαν μαζί χωρίς δεσμεύσεις, ο καθένας κλεισμένος στο μικρόκοσμο της καθημερινότητάς του. Πλέον η Ζωή προσπαθεί να κάνει νέο ξεκίνημα στο Παρίσι, βλέποντας τα γεγονότα αποστασιοποιημένη, μέσα από το φακό της φωτογραφικής της μηχανής. Ο Φίλιππος ψάχνει την τέλεια διαφήμιση και αναλώνεται σε εφήμερες σχέσεις. Αναμνήσεις και συναισθήματα εκδηλώνονται με διαφορετικό τρόπο μέσα τους. Στην αναζήτηση της ευτυχίας τι ρόλο παίζουν ο φόβος, η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία, η οικογένεια; Πώς να χειριστείς τα συναισθήματά σου όταν ξεπερνούν τα όρια που έχεις θέσει;

Η συγγραφέας
Η Αγγελική Σχοινά γεννήθηκε το 1988 και αποφοίτησε το 2010 από το Παιδαγωγικό τμήμα δημοτικής εκπαίδευσης Πατρών. Ασχολείται με την παράπλευρη στήριξη μαθητών μέσα στην τάξη, καθώς και τη θεραπεία μέσω τέχνης. Γράφει παραμύθια και ανήκει στη συντακτική ομάδα του περιοδικού Το Παραμύθι. Το "Καλημέρα και Αντίο" είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.

"1.000.000 στιγμές" του Μιχάλη Φουντουκλή

Open publication - Free publishing - More voreiodytikes

Υπόθεση
1.000.000 στιγμές είναι πολλές στιγμές. Στιγμές χαράς, στιγμές λύπης. Στιγμές έρωτα, απόγνωσης, φόβου, μανίας, κατάθλιψης, ελπίδας, κίνησης, στάσης. Στιγμές αναμονής, στιγμές πόνου, γέλιου, στιγμές κρύου, ζέστης, βροχής, συννεφιάς, ήλιου, πάγου, στιγμές με όνειρα, στιγμές με κέφι και χαρά, με αυτοσαρκασμό, με όρεξη για αυτοκριτική και βελτίωση. Στιγμές ανάλαφρες, στιγμές βαριές και ασήκωτες, στιγμές που όλα μοιάζουν ξένα και άλλες που όλα μοιάζουν παλιά και γνώριμα. Στιγμές βασιλικές και στιγμές να ζητιανεύουν ένα κομμάτι ψωμί. Στιγμές από μια τυχαία χρονιά, έξι τυχαίων φοιτητών. Στιγμές απ’ τον Πέτρο, τον Ανέστη που αργότερα έγινε Αλέξανδρος ή Άλεξ, ή Αλεξάκης για τους φίλους, απ’ τον Αποστόλη ή Τόλη ή Τρολ, στιγμές από τα 3Φ, τη Φένια, τη Φαίη και τη Φανή. Στιγμές από τον Κύριο Καρπούζη, τον Καβάτζα, το Λύκο, τη Γατούλα, τον Μπάμπη το σουβλατζή, τον Φρανς, τη Φραντζέσκα, την κυρα-Στέλλα, τον Φριτζ, τον κυρ-Θύμιο και τις χορεύτριες τάνγκο της Σιγκαπούρης. Στιγμές που στο σύνολό τους μιλούν για τη ζωή, τον έρωτα, την αγάπη, τη φιλία, τα όνειρα, την αυτοεκτίμηση, την πίστη και την ελπίδα, το θάνατο αλλά και την ανθρώπινη ψυχή. Όλες μαζί δημιουργούν μια εικόνα, που αν είμαστε τυχεροί θα μπορούμε γέροι πια να χαζεύουμε στον ουρανό, καθώς τα χρόνια θα σβουρίζουν γύρω μας. Και εμείς θα είμαστε αργοί και κουρασμένοι. Γιατί ένα εκατομμύριο στιγμές είναι πολλές στιγμές...

Ο συγγραφέας
Ο Μιχάλης Φουντουκλής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983. Αποφοίτησε από τη σχολή αρχιτεκτόνων μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών και το 2010 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο Ινστιτούτο Προχωρημένης Αρχιτεκτονικής της Καταλονίας, στη Βαρκελώνη. Γράφει παραμύθια από μικρός και έχει συμμετάσχει στην ανθολογία Θρύλοι του Σύμπαντος (εκδ. συμπαντικές διαδρομές). Το "Ένα Εκατομμύριο Στιγμές" είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Ο Μιχάλης διατηρεί ένα ιστολόγιο με το ψευδώνυμο "Κύριος Καρπούζης" στο http://kkarpoyzhs.wordpress.com/

Ωραία θα ήταν να είχαμε ένα νήμα για ηλεκτρονικά βιβλία και τις εξελίξεις στον χώρο