Το λινκ της Iri το βρίσκω...κάπως. Κυρίως επειδή γενικολογεί χωρίς κάποιο συγκεκριμένο παράδειγμα. Γιατί ακριβώς είναι λανθασμένη αξία η στιγμιαία ευχαρίστηση και από που και ως που είναι επιπολαιότητα η επιθυμία για απόκτηση περισσότερων πραγμάτων (η οποία είναι έμφυτη στον άνθρωπο, λέω εγώ τώρα); Τι εννοεί όταν αναφέρει τη πειθαρχία, και το ενδιαφέρον ως αξίες; Ας πούμε ότι κάποιος από εμάς τα δέχεται ως αξία στη ζωή του την ατομικότητα και το να προσπαθεί να αποκτήσει όσο το δυνατόν περισσότερα υλικά αγαθά, με ποιο δικαίωμα θα του πεί το ΕΣΡ ή οποιοσδήποτε οργανισμός ότι δεν μπορεί να τις προβάλλει στο παιδί του;
Γενικότερα, για εμένα το ζήτημα στο όλο θέμα (και το σημείο στο οποίο διαφωνώ με την Iristella) δεν είναι αν η τηλεόραση δείχνει κάτι "ποιοτικό", "καλό" ή "κακό", αλλά να δείχνει αυτό που θέλει το εκάστοτε κοινό. Αν υπάρχει κοινό για το "ποιοτικό", τότε θα βρεθεί κάποιος να επενδύσει σε αυτό το κοινό. Αν το εκάστοτε κοινό θέλει Στεφανίδου και Χελάκι, τότε είναι δική τους επιλογή και δεν μπορεί κάποιος να παρέμβει για να τους εμποδίσει να δούν αυτό που θέλουν (ή στον εκάστοτε επιχειρηματία να επενδύσει τα χρήματα του όπως θέλει).
Το αυτό. Έχω πραγματικά κατασιχαθεί τον υπερπροστατευτισμό σ' αυτή τη χώρα, κυρίως σε ό,τι αφορά τα παιδιά. Ήμαρτον πια. Δεν γίνεται το κάθε παιδάκι που θα δει διαφημίσεις καταναλωτικό zombie. Εγώ ο ίδιος είχα δει ένα κάρο διαφημίσεις για παιδιά όταν ήμουν μικρός, κι όμως ήμουν και εξακολουθώ να είμαι το πιο οικονομικό μέλος της οικογένιας. Γιατί; Επειδή με μεγάλωσαν σωστά.
Όλα αυτά τα ηλίθια, αντιδημοκρατικά, και στο κάτω κάτω της γραφής
αναποτελεσματικά (αν θέλετε να δούμε το θέμα κι από πρακτική άποψη) μέτρα που έχουν ληφθεί "για την προστασία των παιδιών" έχουν ληφθεί λόγω πίεσης από πλήθος ανόητων και παντελώς
άχρηστων γονέων, οι οποίοι δεν ξέρουν πως να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, και ζητούν τη βοήθεια της κυβέρνησης για να τα προστατεύσει από τα διάφορα "τζιζ κακά" της κοινωνίας μας με... λογοκρισία. Wow.
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Καταλαβαίνω ότι αποτελεί μεγάλο πολιτισμικό taboo και είναι τεράστια, βαριά και ασήκωτη κουβέντα... ας εστιάσουμε για λίγο στις διαφημίσεις. Από που κι ως που απαγόρευση στις διαφημίσεις για παιδιά; Δεν έχει δικαίωμα ο παραγωγός παιχνιδιών να επικοινωνήσει με τους πελάτες του; Δεν έχει ένα παιδί δικαίωμα στη διασκέδαση; Δεν έχει ένα παιδί το δικαίωμα να ζήσει τη χαρά του καταναλωτισμού; Τί πάει να πει "το παιδί μου ζητάει πολλά και δεν μπορώ να του τα αγοράσω"; Μάθετέ του να μη ζητάει πολλά, ΔΕΝ είναι ακατόρθωτο.
Ακούστε να δείτε, γονείς του κόσμου. Αν εσείς οι ίδιοι δεν μπορείτε να διδάξετε στο παιδί σας ότι δεν αγοράζουμε κάθε τι που μας δείχνει το γυαλιστερό κουτί, δεν φταίει το γυαλιστερό κουτί, αλλά εσείς που δεν μαθαίνετε στο παιδί σας να προφυλάσσεται. Εκεί έξω υπάρχουν ένα σωρό απατεώνες. Αν δεν προετοιμάσετε το παιδί σας ούτως ώστε να ξέρει να αποφεύγει τις διαφημιστικές παγίδες, θα φάει τα μούτρα του αργότερα και θα φταίτε εσείς που δεν το κάνατε συνειδητοποιημένο καταναλωτή. Σε τέτοια κοινωνία ζούμε, δική σας υποχρέωση είναι.
Είναι σαν να πλακώνεις ένα παιδάκι στα αντιβιοτικά κάθε μέρα από τη μέρα που γεννιέται, για να το προφυλάξεις από όλες τις ασθένειες. Δεν χτίζει ποτέ του ανοσοποιητικό σύστημα έτσι. Μόλις σταματήσεις να του δίνεις, θα αρρωστήσει του θανατά με τον πρώτο ιό που θα το πετύχει.
Και σε περίπτωση που απορείτε γιατί είμαι τόσο κάθετα αντίθετος στην ύπαρξη του ΕΣΡ, είναι επειδή από τη στιγμή που επιτρέπουμε την ύπαρξή του, χάνουμε κάθε έλεγχο στο τι θα απαγορεύουν και στο τι θα επιτρέπουν. Και καλά, αφήστε με εμένα, εγώ είμαι έτσι κι αλλιώς αντίθετος σε κάθε απαγόρευση... αλλά ακόμα κι εσείς που σήμερα συμφωνείτε με τη μία ή την άλλη απόφαση του ΕΣΡ, μια μέρα ενδέχεται να απαγορεύσουν κάτι που σας αρέσει, και να το μετανιώσετε πικρά που αυτά τα άτομα έχουν τόση μεγάλη και αυθαίρετη δύναμη.