38 replies to this topic

[kagemaru igano]

μιλαμε για ενα απιστευτο ανιμε για γερα στομαχια με πολυ διαστροφη και brutal στοιχεια...ειναι MUST SEE αυτο το ανιμε!!!!


http://anidb.net/perl-bin/animedb.pl?show=anime&aid=114


Dragged through a time warp by a giant machine, Shu is thrust into a hellish future just as it explodes into war! He is caught in the carnage as a tyrant unleashes deadly force against a rebel army. But Shu is not alone… he is surrounded by courageous soldiers, a battalion of enslaved children, and enigmatic wanderers, each with their own fascinating story. Together, they face the ultimate challenge of survival in a world gone mad!!!!!!!

[Radagast]

Νόμιζα είχε γίνει παλιά thread γι'αυτό το anime, αλλά ίσως να κάνω και λάθος.

Πάντως το είχα δει παλιά, και ομολογώ πως μου άρεσε αρκετά.
Απ'τα ωραία δράματα. Είχα κλάψει σε μερικά σημεία, αρκετά σκληρό αλλά ταυτόχρονα αυτό του έδινε ρεαλισμό.

Postapocalyptic dystopia setting και κάπως περίεργο που

Spoiler:

όλοι οι δούλοι ήταν παιδιά, αλλά δεν με πείραξε και ιδιαίτερα. Λίγο παρατραβηγμένο το σενάριο σε κάποια σημεία, αλλά εντάξει... anime είναι.

Δεν ξέρω για mustsee, αλλά σε όσους αρέσουν τα δράματα δεν θα τους χαλάσει λογικά, είναι και μικρούλι οπότε why not.

Μην έχετε ιδιαίτερες απαιτήσεις όμως. Ήταν στα πρώτα που είχα δει οπότε δεν με είχε χαλάσει. Πλέον ίσως να μου φαινόταν σαχλό ειδικά στους χαρακτήρες.

Αυτή το μήνυμα έχει επεξεργαστεί από Radagast: 01 Αύγουστος 2011 - 20:25

[kagemaru igano]

ρε συ radagast...ποιο δραμα

Spoiler:

βαραγανε το παιδι λες και ητανε κανα τραγος...

[Radagast]

ρε συ radagast...ποιο δραμα

Spoiler:

βαραγανε το παιδι λες και ητανε κανα τραγος...

Ε πολεμικό δράμα ήταν και πάλι ρε συ, απλά είχε λίγο excess violence σε κάποια σημεία...
άλλο αυτό...

[roriconfan]

Κι εγώ θυμάμαι ότι υπάρχει ήδη τόπικ για το ανιμέ. Προβλέπω merge.

Όπως θυμάμαι ότι είχα πει και εκεί (νομίζω) το ανιμέ έχει πολλές υπερβολές που χαλάνε την πιστευτότητα του και την συμπόνοια με τους χαρακτήρες.

Spoiler:

-Το κορίτσι-μεσσίας που φτιάχνει νερό από το τίποτα. Τι χαζομάρα ήταν αυτή;
-Ο δικτάτορας που ήταν εντελώς μ@λ@κ@ς και για κάποιον λόγο κανείς δε του πήγαινε κόντρα.
-Το πόσο εύκολα το παιδί στο τέλος καθάρισε τον κατά τ'άλλα υπερπροστατευμένο δικτάτορα.
-Το πως ο ήρωας επέστρεψε στον κόσμο του, κάνοντας όλη την σειρά να φαντάζει σαν ένα κακό όνειρο.

Το αν αυτές οι υπερβολές τονίζουνε το δράμα και ενεργούνε θετικά για κάποιους, είναι θέμα γούστου. Εμένα με ξενερώσανε.

[zade]

Κι εγώ θυμάμαι ότι υπάρχει ήδη τόπικ για το ανιμέ. Προβλέπω merge.

Όπως θυμάμαι ότι είχα πει και εκεί (νομίζω) το ανιμέ έχει πολλές υπερβολές που χαλάνε την πιστευτότητα του και την συμπόνοια με τους χαρακτήρες.

Spoiler:

-Το κορίτσι-μεσσίας που φτιάχνει νερό από το τίποτα. Τι χαζομάρα ήταν αυτή;
-Ο δικτάτορας που ήταν εντελώς μ@λ@κ@ς και για κάποιον λόγο κανείς δε του πήγαινε κόντρα.
-Το πόσο εύκολα το παιδί στο τέλος καθάρισε τον κατά τ'άλλα υπερπροστατευμένο δικτάτορα.
-Το πως ο ήρωας επέστρεψε στον κόσμο του, κάνοντας όλη την σειρά να φαντάζει σαν ένα κακό όνειρο.

Το αν αυτές οι υπερβολές τονίζουνε το δράμα και ενεργούνε θετικά για κάποιους, είναι θέμα γούστου. Εμένα με ξενερώσανε.

Φυσικά , αφού δεν σου έδειξε κανονικότατα όλο το loli rape , λογικό μου φαίνεται να ξενέρωσες....

Πολύ καλό άνιμε , ρεαλιστικό που δεν έχει τις υπερβολές του Freedom παρόλο που κινείται στο ίδιο πλαίσιο με αυτό. Μου άρεσε και το προτείνω ανεπιφύλακτα.

[Skiarxon]

Κι εγώ θυμάμαι ότι υπάρχει ήδη τόπικ για το ανιμέ. Προβλέπω merge.

Όπως θυμάμαι ότι είχα πει και εκεί (νομίζω) το ανιμέ έχει πολλές υπερβολές που χαλάνε την πιστευτότητα του και την συμπόνοια με τους χαρακτήρες.

Spoiler:

-Το κορίτσι-μεσσίας που φτιάχνει νερό από το τίποτα. Τι χαζομάρα ήταν αυτή;
-Ο δικτάτορας που ήταν εντελώς μ@λ@κ@ς και για κάποιον λόγο κανείς δε του πήγαινε κόντρα.
-Το πόσο εύκολα το παιδί στο τέλος καθάρισε τον κατά τ'άλλα υπερπροστατευμένο δικτάτορα.
-Το πως ο ήρωας επέστρεψε στον κόσμο του, κάνοντας όλη την σειρά να φαντάζει σαν ένα κακό όνειρο.

Το αν αυτές οι υπερβολές τονίζουνε το δράμα και ενεργούνε θετικά για κάποιους, είναι θέμα γούστου. Εμένα με ξενερώσανε.

Κάτι ξέχασες...

Spoiler:

Overview

It is seldom you come across an anime series with such pure, restrained narrative focus as in Ima, Sokuni Iru Boku. All other details, such as characters, ethical questions, and emotional byplay are secondary to the narrative. Despite this, or perhaps because of it, all these secondaries are highly effective and deeply memorable.

While the background setting is fantastic, it never struck me as unreal because petty despotism of the sort exemplified by King Hamido is the norm, rather than the exception in the course of human history, and his obvious insanity just made him all the more terrifying. The sheer desperation he imposed upon his underlings is palpable, as the system exposes human instinct that modern civilization tries to camouflage. Each and every one of his soldiers is forced to commit what are indisputably evil acts, perhaps even inhuman ones. There's a strong sense of mob mentality, and while some soldiers balk mentally at what they are doing, they still follow orders. Others thrive in this circumstance, and it is all too easy to draw comparisons to real life acquaintances.

Years ago, when 9/11 profoundly affected me (and many others), a common discussion was why the passengers let a handful of terrorists armed with little more than a few blades take over the planes, and in consequence take the lives of thousands, including their own. Certainly not a new thought, and I concluded in fairly short order that I would be one of the "heroes" who would be willing to take a stand in such a situation and attempt to muster effective resistance, and I mentally rehearsed my vague course of actions in such an event, as I had done dozens, if not hundreds of times in the past, so as to be ready rather than be frozen if the time came to pass. When watching this anime, it was only natural for me to run through the anime's scenario myself, to see possible courses of action to escape the nightmare they live in. I found none. None were the least bit practical, and all available information showed that, to steal a phrase, resistance is futile. It is always distressing to acknowledge that there are situations where your free will is meaningless, that you too would standby and help murder innocents, watch your friends get raped, kidnap small children, and all in the name of survival.

Music

The introduction melody initially seemed a short, simple melody that seemed vaguely appropriate for the show, but unmemorable and rather uninspired. Yet, as each episode fell away, I found myself listening to the melody, and somehow the song took on a melancholic character with a theme of desperation and hope. I found it particularly painful that the intro simply featured each character's portrait of them at a happy time, smiling. The contrast between each smiling character and their present situation was enough to send twinges of emotion through me. Particularly Sara, whose very appearance was different in the show, and quite possibly, the portrait in the opening melody was the only time she is *ever* shown smiling. I am certain that the music is very carefully timed with each character's portrait, at the very least.

Character

Each major character, in fact, is a distinct human reaction to the situation they find themselves in. Each person's reaction is perfectly plausible, and often only a few shades apart. For example, while Nabuca and Tabool come from the exact same circumstances, they deal with their situation in completely different ways. However, it is important to realize that while it appears they have taken a different path to the viewer, their course of actions are so close as to be outwardly almost indistinguishable. The differences are almost entirely mental, which is exemplified by Nabuca not even realizing Tabool is different from him until near the very end. A similar situation is seen with Sara. Sara, who is only here by sheer mistake, is given out as a prize to whatever soldier has particularly distinguished himself. The first man is shown as little more than a monstrous caricature of a human. Later ones attempt to show some compassion, attempting to exchange pleasantries. One man in particular seems to have convinced himself they have a workable relationship, perhaps he has even fallen in love with her. To Sara, he was simply another rapist who was attempting to take her very self away from her. In fact, the character I found it most difficult to relate to, other than the insane despot Hamido, was the lead Shu. But then, he is supposed to be special, a single chaotic element that can bring the entire house of cards crashing down.

Story

Regarding the social and political structure of Hellywood, it is clear that Hellywood is the remnant of some bygone military juggernaut, where King Hamido was the captain of this particular ship and Abelia was likely second-in-command. Yes, Hamido is insane, but the soldiers don't take their orders from him, they take their orders from their direct superiors. And they take their orders from their superiors, all the way up to Abelia, who is obviously competent enough to glue it all together. Why Abelia continues to follow Hamido is never made completely clear, but it is quite clear that she does have her reasons, and primary among them are probably loyalty and duty. Certainly she shows devotion and possessiveness concerning Hamido, and it would not be a shot in the dark to suggests she actually loves him. But really, all you need to know is that it's based on military discipline. Abelia is easily one of the best characters in the anime, though I declined to comment on her up until now, precisely because her exact reasons for her actions are never made explicit or even obvious. As for why the soldiers don't mutiny, mutiny is historically extremely rare, even under extremely bad conditions. Very harsh rule such as Hamido instated tends to cut mutiny out entirely, rather than encourage it. The lack of options for any deserters discourages that as well. The will to survive tends to trump all else. Furthermore, Hamido's propaganda is likely extremely effective on his child recruits, most of which doubtless believe in his cause entirely. The combination of young, malleable minds and lack of exposure to any other opinion makes it likely that most would willingly die for Hamido's cause. Through this as much as anything else, Now and Then, Here and There becomes commentary on war, military ideals, human psychology, and propaganda. It's such details that propel what might have been a simple tale of adventure into something greater.

Errata

A strong element in the story is a single character, the hero, and his ability to make a difference. But at the end of the day, he goes home, and it might as well have never been. It has made no change at all in the world he lives in, except, perhaps, to himself. Except for the fact that his ability to stay true to himself is what makes him special. It's somewhat unsatisfying, to tell the truth.

I was somewhat bothered by the overall story, solely because of the line in the beginning "Because 10 billion years is so short a time..." I instantly seized upon 10 billion years as being something close to the total lifespan of the Earth, or perhaps the Sun. This forced me to consider the world Shu ends up in as a future, post-apocalyptic Earth. In turn, this conclusion leads to the next logical conclusion that Lalaru is the embodiment of the Earth in some way. Nothing in the anime ever completely contradicts this interpretation, and it is rather easy to find statements that apparently back it up, if not conclusively. Yet, I hated this interpretation. In a story that needs no such cheap connective strings, allowing the possibility of such interpretation, and even reinforcing it only weakens the entirety, and ever so slightly lifted me out of immersion as I hunted for little snippets that would support my hated interpretation.

[Dante80]

Χεχε...το αγαπημένο μου anime...είναι αδύνατον να έχω αντικειμενική άποψη για αυτό...XD

Και αυτό το είχαμε προβάλλει στο Nosotros, αν και δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία...Τ_Τ

Οι fans του δράματος βουρ, θα σας αρέσει..

[amaya3]

Από τα πιο αγαπημένα μου anime ever...Με καθήλωσε...Η αρχή του έκτου επεισοδίου είναι η καλύτερη δραματική σκηνή που έχω δει έως τώρα,σε anime και μη.

Spoiler:

Η Sara στέλνεται σ'έναν ακόμη βιαστή της.Τον σκοτώνει,πίνει το νερό και δραπετεύει από το κάστρο(φορώντας τα ρούχα του).'Υστερα,έξω από το Hellywood,γδύνεται,κόβει τα μαλλιά της και τρέχει προς την έρημο ουρλιάζοντας.Ό,τι πιο δυνατό έχω δει στο genre.

Kαι μόλις ανακάλυψα ότι το έβγαλαν και οι G_P~Tρέχω να αντικαταστήσω την αραχνιασμένη έκδοση των KAA:joyful:

[Adventurer]

Η ιστορια της Sara που αναφερει στο spoiler η απο πανω^ και ολα τα παρελκομενα της ειναι η μονη που με αγγιξε σε ολη τη σειρα. Το υπολοιπο της προσωπικα ειτε το βαρεθηκα ειτε το σιχαθηκα. Μακραν ξενερωτικη φιγουρα ηταν ο "κακος αυτοκρατορας" ο οποιος ειναι απο τους πιο ηλιθιους χαρακτηρες σε ανιμε ever και η ηληκιακη ωριμοτητα του ειναι χαμηλοτερη και απο ενος harem loli - οχι για αυτοκρατορας δεν εκανε αλλα ουτε για στρατο αφου θα επαιρνε Ι5 με τη μια Χ_Χ

[Melkor]

ειλικρινα, δεν εχω λογια. οσο και αν προσπαθησω να το επαινεσω, εχω την εντυπωση οτι δεν θα ειναι αρκετο, και θα το μειωνω.
το μονο που μπορω να πω, ειναι οτι ελαχιστες φορες στη μεχρι τωρα ζωη μου εχω σοκαριστει. ισως ειμαι εως ενα βαθμο αναισθητος, η ισως εχω γερο στομαχι. παρολαυτα, βλεποντας αυτη τη σειρα, εχω μεινει πολυ μ@λ@κ@ς.
ειμαι σιγουρος οτι δεν θα την ξεχασω ποτε, και ειλικρινα το θεωρω τιμη μου που το ειδα.

[papp0us]

ειλικρινα, δεν εχω λογια. οσο και αν προσπαθησω να το επαινεσω, εχω την εντυπωση οτι δεν θα ειναι αρκετο, και θα το μειωνω.
το μονο που μπορω να πω, ειναι οτι ελαχιστες φορες στη μεχρι τωρα ζωη μου εχω σοκαριστει. ισως ειμαι εως ενα βαθμο αναισθητος, η ισως εχω γερο στομαχι. παρολαυτα, βλεποντας αυτη τη σειρα, εχω μεινει πολυ μ@λ@κ@ς.
ειμαι σιγουρος οτι δεν θα την ξεχασω ποτε, και ειλικρινα το θεωρω τιμη μου που το ειδα.

3 μέρες περιμένω να κατέβει(πάει αργα και σταθερά) και τώρα με αυτά που λες θα σκασω γιατι θέλει ακόμα 3 ωρες να κατέβει αλλα μεχρι το σάββατο δίνω και δε θα μπορέσω να το δώ! Απο KAA το κατεβάζω,εσυ απο τι group το είδες;ξέρεις κανείς αν παίζει τπτ καλύτερο απο KAA για να το κατεβάσω;

[Melkor]

http://www.tokyotosho.info/details.php?id=178631

ειναι η εκδοση των Gray- Phantom. superior...

[1451]

Σίγουρα η σειρά συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πχιοτικές του είδους. Το σχέδιο στην αρχή είναι συνηθισμένο, στη συνέχεια απογειώνεται χάρη στα ψυχεδελικά τοπία και η δράση σε κρατάει συνεχώς σε εγρήγορση. Δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή παρακολουθώντας τα 13 επεισόδια που απαρτίζουν αυτό το αριστούργημα.

Spoiler:

Ο βασιλιάς ηταν τρελιάρης και αυτό μου άρεσε! Δείχνει οτι ενας άνθρωπος που βρίσκεται στην εξουσία, αποξενώνεται προοδευτικά απο το λαό του και τελικά τρελαίνεται. Ο πιο τραγικός χαρακτήρας είναι η Abelia, που ενω καταλαβαίνει τί συμβαίνει γύρω της, ακολουθεί τυφλά τις διαταγές του βασιλιά.
Διάβασα τα σχόλια των roriconfan και Adventurer. Διαφωνώ με αυτά καθώς δεν πρέπει να ψάχνουμε για αληθοφάνεια σε μια σειρά φαντασίας. Δηλαδή το ταξίδι στο χωροχρόνο που βλέπουμε απο το πρώτο κι' όλας επεισόδιο, δεν προϊδεάζει για τη συνέχεια;
kagemaru igano δεν νομίζω πως έχει διαστροφή στο άνιμ, τα οσα διαδραματίζονται είναι φυσιολογικά σε καιρό πολέμου(φαντάζομαι, δεν είχα την ατυχία να ζήσω εναν πόλεμο). Radagast δεν ηταν όλοι οι δούλοι παιδιά, αν θυμάσαι οι εκπαιδευτές τους αλλα και αρκετοί στρατιώτες ηταν ενήλικες. Απλώς επειδή είχε αποδεκατιστεί ο στρατός, ο βασιλιάς χρησιμοποιούσε παιδιά. Αρκετές χώρες της Αφρικής έχουν κάνει το ίδιο...

[Anyparktos]

Πιστευω οτι ορισμενοι δωσατε πολυ εμφαση στο ποσο μερικοι χαρακτηρες ηταν σουρεαλ και αγγιζαν το κιτς αλλα η αποψη μου γι αυτη τη σειρα και το "αρωμα" αν θελετε που μου αφησε ειναι οτι αυτοι ειναι χαρακτηρες-συμβολα ανθρωπινων φαινομενων.Δεν αποτελουν συγκεκριμενες πιθανες προσωπικοτητες ουτε εγινε καποια αποπειρα να ψυχογραφηθουν και ν αναλυθουν ως πραγματικα προσωπα-προσωπικοτητες.Αντιθετως πιστευω οτι ηταν προσωποποιηση συναισθηματων και συναισθηματικων καταστασεων που περιλαμβανονται στο πανηγυρι της ζωης

Spoiler:

Ο Hamdo:Eiναι η ενσαρκωση του φοβου.Ο φοβος γεννα εχθρα,μισος,οργη και εν τελει ειναι πρακτικα η πηγη της καταστροφης.Τρανο παραδειγμα μεγαλομανιας,πανισχυρος αρχοντας που δεν αρκειται σε τιποτα παρα μονο στην κυριαρχια των παντων.Ο Hamdo ειναι ο ιδιος ο ιμπεριαλισμος βασικα,δεν ειναι μια προσωπικοτητα.
Η Lala Ru μου αφησε προσωπικα την αισθηση που αφηνει η ιδια η ανθρωποτητα ή και ισως η "μητερα-φυση" αν θελετε.Η αισθηση της αιωνιας και ματαιας προσφορας που οδηγει στη χαρακτηριστικη της μοιρολατρια και απογοητευση.Ειναι συμβολο της αρνησης των γραναζιων που κινουν τον καθε πολεμο imo,δηλαδη ολων των ανθρωπων που αναγκαζονται ν ακολουθουν τους ηγετες τους χωρις να το θελουν.
Ο Shu: ενσαρκωνει το θαρρος,το κουραγιο,την φιλια και γενικοτερα την κοινωνικη ταση του ανθρωπου και την ενεργεια για δημιουργια.

Ειναι ολοι τους υπερβολικοι κι αυτο εξυπηρετει καποιο σκοπο.Οσο για το

Spoiler:

-Το πόσο εύκολα το παιδί στο τέλος καθάρισε τον κατά τ'άλλα υπερπροστατευμένο δικτάτορα.

Spoiler:

Νταξ,ελεος,εν τελει λιγο ξυλο του ριξε κι ο τυπας ηταν λαπας.Ηθελε απλα να δειξει ενα αισιοδοξο μηνυμα της νικης της "θετικης ενεργειας" απεναντι στο φοβο

Επισης

Spoiler:

-Το πως ο ήρωας επέστρεψε στον κόσμο του, κάνοντας όλη την σειρά να φαντάζει σαν ένα κακό όνειρο.

Spoiler:

Κι εμενα με χαλασε το happy ending καθως δεν ειμαι fan του ειδους αλλα γενικα η σειρα σκοπο ειχε ν αφησει αισιοδοξο τονο στο τελος.Δικαιωμα της,ειδικα αφου ειδικα το αποτελεσμα εξακολουθει να ειναι πολυ καλο.

Θα κλεισω λεγοντας οτι ειναι απο τις αγαπημενες μου σειρες τωρα που το ολοκληρωσα πλεον και το οτι η φαινομενη "ελλειψη ρεαλιστικοτητας" ειναι απλα εκφανση του ποσο συμβολιστικη ειναι αυτη η σειρα.