γονείς
Είσαι 22χρονών γαϊδούρα, έχεις την δουλειά σου άρα και τον βασικό μισθό σου
και τους λες ότι βρήκες ένα αξιοπρεπές διαμερισματάκι με 1 υπνοδωμάτιο,
σαλόνι-κουζίνα με πάγκο και τουαλετίτσα Που συμφέρει την τσέπη σου
και σκέφτεσαι να το νοικιάσεις και να εγκατασταθείς εκεί. Και εκείνοι για αρχή βγάζουν
πιεσόμετρα και χάπια και αφού καταλαβαίνουν ότι εσύ δεν ψαρώνεις αρχίζουν τα νταούλια
omg θυμίστε μου αν όντως υπάρχουν επόμενες ζωές τότε στην επόμενη
να μην γεννηθώ μοναχοπαίδι
Καταρχήν και βασικά, κοπελάρα μου, ένα μεγάλο μπράβο
"Δουλειά" της συντριπτικής πλειοψηφίας των ελλήνων γονέων, είναι να βαράνε τα ίδια νταούλια, αλλά αν η δική σου απόφαση είναι συνειδητή (πρόσεχε: να θες να ζήσεις ανεξάρτητη, όχι απλώς να αλλάξεις κατοικία γιατί βαρέθηκες το νταούλι & το ψαλτήρι), πολύ σύντομα θα γίνει αυτό που θέλεις. Αμα ξέρεις ότι τα επειχηρήματα τους δεν είναι τόσο πειστικά (πχ. τι θα τρώς, πώς θα συμμαζεύεις στο σπίτι ή ότι η κοινωνία έχει πήξει από αλητάμπουρες κ.α...κλασσικά εικονογραφημένα), θα περάσει το δικό σου.
Το πώς θα διαχειριστείς σωστά τα έξοδά σου με γνόμωνα αποκλειστικά το ατομικό σου εισόδημα, θα είναι πρόβλημα μονάχα στην αρχή. Όταν θα του πάρεις τον αέρα, δε θα σου είναι και τόσο βραχνάς. Κι ας είναι η ζωή Τζαναμπέτα, όλα γίνονται με τον τρόπο τους.
Αλλά σκέψου άλλη μια φορά αυτό: θέλεις να ζήσεις μόνη σου, γιατί το θέλεις πολύ? Ή μόνο και μόνο για να μη σου γκρινιάζουν? Το να ζεις μόνος-η έχει δυσκολίες....
Αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με αυτό του οποίου η περιγραφή αλλάζει από πρόσωπικότητα σε προσωπικότητα: Το να βάζεις και να γυρίζεις το κλειδί της πόρτας ενός χώρουν που ορίζεις μόνο εσύ....
ΥΓ: Αν θέλεις να το συζητήσουμε περισσότερο, pm me! Έχω ήδη 10 χρόνια πείρα επάνω στο θέμα.









