Θέλω να μου παραθέσει κάποιους μερικούς λόγους που κάποιος ο οποίος ζει σύμφωνα με αρκετά στοιχεία του χριστιανισμού δεν πρέπει να νιώθει ενοχές (δίοτι αυτός ο κάποιος νιώθει πραγματικα!) επειδή έχει δει χεντάι ή που ίσως ξαναδεί καμιά φορά ακόμη εις το μέλλον..(τα περί της χριστιανοσύνης που λένε για αποφυγή σεξουαλικών ηδονών πριν τον γάμο τον έχουν επηρεάσει ακόμα και σε αυτό το επίπεδο....ε δεν θέλει και πολύ να το βλέπεις μέχρι να το κάνεις ειδικά όταν είναι σεξουαλική πράξη).Και τί γίνεται όταν αυτός ο κάποιος νιώθει ενοχές επειδή έχει δει σκηνές από τσόντα τσόντα σε κινητό φίλου του??..Είναι συνετό να νιώθει ενοχικά??Δεν ήθελα να ανοίξω θρεντ μόνο και μόνο για αυτό.,εκτώς και αν με ενθαρρύνετε
Αν μιλάς για τον εαυτό σου τότε αυτό το ζήτημα πρέπει να το αναλύσεις μόνη σου.
Αν ρωτήσεις παππά ξέρεις τι θα σου πει.
Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε άλλο απλώς θα σου πει αυτό που αισθάνεται εκείνος. Ακόμα και στο ίδιο θρήσκευμα να ανοίκουν τυπικά δύο άνθρωποι, οι απόψεις τους για τέτοιου είδους σχετικά με τη θρησκεία θέματα μπορεί να αποκλίνουν πάρα πολύ.
Τώρα σχετικά με την ερώτηση που θέτεις, οι απαντήσεις είναι αμέτρητες. Σίγουρα, μάλιστα υπάρχουν πολύ λιγότεροι λόγοι κανείς να νιώθει ενοχές για κάτι τέτοιο, παρά να μη νιώθει. Θα μου πεις "ε άλλο να είναι άθεος!". Στην πραγματικότητα και ειδικά στη σημερινή εποχή η διαφορά μεταξύ χριστιανού και άθεου είναι μικρή εώς ανύπαρκτη.
Εγώ απλώς θα σου πω να σκεφτείς αν το να βλέπεις hentai έχει να σου προσφέρει οτιδήποτε ή αν πιστεύεις πως μπορείς να γνωρίσεις μια ζωή ανώτερης ευτυχίας (και επίγεια και μεταθανάτια) αν απλώς αποφασίσεις (χωρίς πίεση ούτε απόλυτη απόφαση) να απέχεις από οτιδήποτε σχετικό με το σεξ χωρίς αναπαραγωγή γιατί αισθάνεσαι ότι δε σε εκφράζει και επειδή θεωρείς ότι μπορείς να ασχοληθείς με πράγματα που θεωρείς πολύ πιο ενδιαφέροντα και που μπορούν να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Κάποιες φορές τα σεξουαλικά ένστικτα καταντάνε να γίνονται κοινωνικός θεσμός, ειδικά στις νεαρές ηλικίες, δεν εκφράζουν πάντα τους ανθρώπους, γι' αυτό και είναι πολύ καλό κάποιος σε κάποιο σημείο της ζωής του να αμφισβητήσει το αναπόφευκτο και το ωραίο της επαφής του με αυτά. Δεν πιστεύω όμως ότι εν τέλει μπορεί κανείς να αποφύγει την αντιμετώπιση με αυτά και δεν είναι προς το συμφέρον του να παίρνει την ασεξουαλικότητά του σαν δεδομένο (εκτός και αν είναι εκ φύσεως ασεξουαλικός) ευτυχέστερης και ποιοτικότερης ζωής, γιατί όταν κάποια στιγμή θα χρειαστεί να συγκρουστεί με τον εαυτό του, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι πολύ επίπονα.
Αυτή το μήνυμα έχει επεξεργαστεί από Kamui: 30 Μάρτιος 2013 - 13:57
