43 replies to this topic

[Loke]

το βλεπει κανεις αλλος? >_<

Πιστευω οτι αυτο το επισοδειο εμεινε πιο πολυ στο πως του επηρεασε τη ζωη και τα διαφορα συμπερασματα παρα τοσο στην 'θεραπεια', ισως επειδη εχουν και ενα Α αριθμο τετοιων περιστατικων εκει κατω.

[Keiki]

Ναι, το βλέπουμε κι άλλοι XD. Τέτοιοι εθισμοί μπορούν να συμβούν και με το internet, το θέμα είναι πιο ευρύ, αλλά δεν είναι επι του παρόντος. Του άρεσε η νοσοκόμα πάντως

[1451]

Στην αρχή νόμιζα οτι θεραπεύει τους ασθενείς σε διαφορετική χρονική περίοδο. Τελικά θεραπεύει, κάποιους απο αυτούς, παράλληλα.

[Loke]

oντως και δε το ειχα προσεξει, αν και στα τελευταια επισοδεια εγινε πολυ πιο εντονο.

Ενδιαφερον το σημερινο επ μιας και εχω και γω σε μικρη 'δοση' βεβαια το above ( σε καποια πραγματα δε γινεται να μη τα ελενξω δυο φορες ), ο γιατρος απολαυστικος οπως παντα!

Στο παρκο ομως εδωσε ρεστα ο seiyu: " luv, Irabu "

[1451]

Spoiler:

Μου φαίνεται ή οι περισσότεροι ασθενείς πάσχουν απο compulsive disorder; Το έχω πάθει κι εγώ μερικές φορές(στον τελευταίο ασθενή αναφέρομαι), να έχω φύγει απο το σπίτι και να μην είμαι σίγουρος αν έχω κλειδώσει!

[Loke]

Αρκετα underrated η σειρα για μενα, ειχε αφθονο γελιο, φοβερους χαρακτηρες ( LUV, IRABU ) και πολυ ωραιο - ιδιαιτερο σχεδιο.

Παντως δε νομιζω οτι ειχαμε μαθει πριν το τελευταιο επισοδειο οτι ο Irabu ηταν ο υπο διευθυντης του νοσοκομειου και ουτε μαθαμε ακριβως τι προβλημα ειχε ( εκτος απο το φετιχ να βλεπει αλλους να πονανε οταν τους κανουν ενεσεις και τις περιπου πολλαπλες προσωπικοτητες ).

9/10

[Radagast]

Τελικά μόνο ο loke είδε αυτόν τον τίτλο;
Anyway θα το δω μάλλον σύντομα και εγώ, ψήθηκα.

[Hazuki]

Απίστευτη σειρά, ίσως μια από τις καλύτερες των τελευταίων χρόνων. DO WATCH NAO NAO NAO.


ps: Καλά τρείς σελίδες θέμα χωρίς κανένας να το χει δεί -_____-

[Radagast]

To τέλειωσα και γω πριν μερικές βδομάδες, αρκετά αξιόλογο short series, με καλό ρυθμό, ιδιαίτερο σχέδιο (μετά από μερικά επεισόδια, έγινα addicted, το λάτρεψα) που βοηθούσε πολύ στις surreal πινελιές αλλά και με πυκνότατο σενάριο να γεμίζει το κάθε επεισόδιο.

Στα θετικά της σειράς επίσης, το αυτοτελές ύφος και ότι κατάφεραν σε κάθε επεισόδιο να αναπτύξουν αρκετά τον κάθε χαρακτήρα-ασθενή ώστε να μην μοιάζει ελλειπές σε κανέναν τομέα. ^^

All in all, ένα πολύ ευχάριστο watch, ούτε κατάλαβα πότε το είδα, με μπόλικες πτυχές στη ψυχολογία και όχι μόνο.

Κάποτε ίσως το ξαναδώ μπαίνει στα archive.

Απ' τους σκηνοθέτες εγγύηση αποδεδειγμένα τελικά, ειδικά αν σας αρέσουν τα εναλλακτικά animation styles.

PS : Αμάν αυτή η νοσοκόμα, πόσες καρδιές έκαψε?

Αυτή το μήνυμα έχει επεξεργαστεί από Radagast: 03 Αύγουστος 2012 - 12:11

[digitaltracker]

PS : Αμάν αυτή η νοσοκόμα, πόσες καρδιές έκαψε?

way tooooo many!!! <333

[iristella]

*Bump for greater justice*

Kαι μετά το φετεινό απολαυστικότατο Tsuritama είπα να δω και το Trapeze του ίδιου σκηνοθέτη και τολμώ να πω ότι η απόφασή μου με δικαίωσε. Δηλαδή οκ τον Nakamura Kenji τον ήξερα ήδη από τα Ayakashi/ Mononoke αλλά μετά από αυτα τα δύο πραγματικά τον αγαπαω αυτόν τον άνθρωπο. Ένας λόγος γι αυτό πέρα από το ότι οι δουλειές του είναι καλές από μόνες τους είναι το ότι σου μαθαίνουν πράγματα. Στα Ayakashi/Mononoke μάθαμε για τα πνεύματα της Ιαπωνίας και τον πολιτισμό της ανά ιστορική περίοδο. Στο Tsuritama μάθαμε για το ψάρεμα και το Trapeze με την σειρά του μας εισάγει στον μαγευτικό κόσμο της ψυχολογίας.

*Aren't we all a little mad here?*

Αυτό είναι το ερώτημα που φαίνεται να θέτει η σειρά με τον Irabu στο επίκεντρο ώς άλλη γάτα Chesire. Και πιστή στον λόγο της μας παρουσιάζει ιστορίες καθημερινής τρέλας οι οποίες περιστρέφονται γύρω από τον ιδιο κοινό παρονομαστή. Η αφηγηση της σειράς είναι πολύ ιδιαίτερη και νομίζω ότι είναι το κομμάτι της το οποίο πλησιάζει περισσότερο στο Mononoke και όχι το animation.Όπως για το κάθε Ayakashi ήταν απαραίτητο να βρεθούν τα truth form and regret έτσι και για τον κάθε ασθενή αναζητάμε μέσα από την καθημερινότητά του την πηγή αλλά και την λύση του προβλήματος. Καθε μία από τις οποίες μπορεί να απέχει από το αναμενόμενο. Κάτι μικρό φαινομενικά μπορεί να προκαλέι προβλήματα στην καθημερινότητα ενός ατόμου και αντίστοιχα μια ανεπαίσθητη αλλαγή προσέγγισης μπορεί να μεταμορφώσει την ζωή κάποιου. Δεν περιστρέφονται τα πάντα γύρω από δραστικές και μελοδραματικές αλλαγές που έρχονται από την μία στιγμή στην άλλη πράγμα το οποίο εκτίμησα πάρα πολύ ως προσέγγιση. Και εκεί είναι που εστιάζει η σειρά γιατί κάποιες επιμέρους πτυχές δεν αναπτύσσονται δείχνοντας εμμέσως πλην σαφώς ποιο είναι το ζητούμενο. Πχ το ζητούμενο δεν είναι να δεις ποιός είναι ο Irabu αλλά οι ασθενείς του γι αυτό και η αφήγηση γίνεται από τα δικά τους μάτια.

Οπτικά απέχει πάρα πολύ από το μέσο anime με μία πανδαισία live action πλάνων, τεχνικών animation, χρωμάτων και δεν συμμαζεύεται να σχηματίζουν ένα λίγο πολύ ψυχεδελικό αποτέλεσμα. Το κάθε πράγμα απεικονίζεται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, όπως υπάρχουν και πολλές διαφορετικές πτυχές της ίδιας πραγματικότητας. Η σκηνοθεσία γενικά δίνει την εντύπωση ατόμου high, στην disneyland με όλα τα κουνελάκια του play boy αγκαλιά, πράγμα που θεωρώ μεγάλο συν. XD

Δεν μου προκαλεί έκπληξη που η σειρά είναι τόσο underated καθώς δεν θεωρώ ότι απευθύνεται σε μεγαλο κοινό. Η ιδιομορφία της σε όλους τους τομείς διώχνει πολύ κόσμο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχει πράγματα να δώσει σε αυτούς οι οποίοι δεν έχουν προβλημα να δοκιμάσουν κάτι το διαφορετικό.

[phm]

Πω, τελικά δεν είχα γράψει τελικές εντυπώσεις για την σειρά ε; Θα το έκανα τώρα, αλλά πάει καιρός και δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Αυτό που θυμάμαι πάντως είναι ότι ήταν συμπαθητική, αλλά εντάξει οκ δεν είχα τρελαθεί κιόλας (αλλιώς μάλλον θα θυμόμουν και περισσότερα).

[Anelis]

Θα συμφωνήσω και εγώ με τον phm.

Το μεγαλύτερο ατού της σειράς ήταν το υπέροχο σχέδιο σε συνδυασμό με τις διαφορετικές τεχνικές animation. Πολύ στυλάτο και πολύ σικ χωρίς να σου βγάζει τη χιπστερική μανία πχ της Shaft.
Χαριτωμένη απόπειρα εμβάθυνσης στα ψυχολογικά μπλα μπλα και σοβαρή, αν και πολλές φορές μέσα από χιουμοριστικές καταστάσεις, παρουσίαση του ψυχισμού των χαρακτήρων. Το τέλος ~δηλαδή τα τελευταία λεπτά του τελευταίοι επεισοδίου~ μου φάνηκε αρκετά παιδιάστικο.

Η νοσοκόμα, ούμπερ σέξι κτλ, ήταν αρκετά παράφωνη νότα. Όπως και η ουσιαστικά παντελής έλλειψη γυναικών παρά μόνο σε support ρόλους.

Μετά το πρώτο επεισόδιο ήμουν εκστασιασμένη και σκευτόμουν "Ουάου, καιρό είχα να δω μια σειρά που από το 1ο επεισόδιο ξέρω πως αξίζει 10/10." Οκ, τελικά έκανα λάθος, αν και η σειρά παραμένει αρκετά καλή (δεν είναι και C αλλά το Tsuritama με όλη την παιδικότητά του παραμένει καλύτερο από το Kuuchu Branko) σε σημείο που σχεδόν να ξεπερνάει το 7/10.

[Petran79]

την ειχα περασει στο ντουκου οταν πρωτοβγηκε, αν και με ενδιεφερε στη θε,ατολογια.

 

τελικα ειπα να χαλασω τη θερινη γαληνη με λιγο mindfuck και τα καταφερα. ευτυχως που ηταν μονο 11 επεισοδια.

περιμενα η αληθεια ειναι και γυναικειους παθουντες.Παντως η συζηγος υπεφερε ισως περισσοτερο απο ολους, αν και κανεις δεν ασχοληθηκε μαζι της.

 

κατα τα αλλα δεν εχω παραπονα. ανατρεπτικη, γεματη χιουμορ και σατυρα της ιαπωνικης πραγματικοτητας, συν το οτι δεν περνει τον εαυτο της και τις μεθοδους της ποτε στα σοβαρα. μου αρεσε και το animation αρκετα. απορω τον ντορο με τα ανθη του κακου. αυτη η σειρα εδω επρεπε να παρει τα πρωτεια.

 

βεβαια οπως βλεπω και απο τη χαμηλη βαθμολογια, δεν ειναι για ολους και αρκετοι τη θαψανε, ενω λιγοι τη βαθμολογισαν θετικα.