Η ρίψη των ατομικών βομβών ήταν καθαρά θέμα επιλογής των Αμερικάνων και τίποτε άλλο.
Αρκετά από αυτά που έχουν γραφεί παραπάνω είναι αλήθεια, άλλα πάλι όχι.
Αλήθεια είναι ότι όσο περισσοτέρο πλησίαζαν οι Αμερικάνοι στην Ιαπωνία, τόσο μεγάλωνε η αντίσταση των Ιαπώνων, και πράγματι υπήρχε ένα σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο οι άμαχοι θα περίμεναν τον εχθρό στην παραλία με λόγχες από μπαμπού, με σκοπό να σκοτώσουν όσους μπορέσουν.
Αλήθεια είναι ότι η Ιαπωνία είχε χάσει πολύ πριν την ρίψη των βομβών. Ήταν κατεστραμένη οικονομικά και στρατιωτικά, και στο έλεος των αεροπορικών βομβαρδισμών με εμπριστικές βόμβες. Όμως κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει για συνθηκολόγηση. Η κυβερνητική προπαγάνδα των τελευταίων χρόνων, στηριζόμενη σε κώδικες τιμής, είχε καταφέρει να ταυτήσει την παράδοση με ατιμωτική πράξη, που ως τιμωρία είχε το θάνατο. Ο αυτοκράτορας δε, νοιαζόταν περισσότερα για τα προνόμια του, παρά για την τύχη του λαού.
Δεν ισχύει το ότι οι Αμερικάνοι ήξεραν για την επίθεση. Ίσως είναι περισσότερο θεωρία συνομοσιολογίας, παρά γεγονός αυτό που έχει γραφτεί. Αν η Αμερική ήθελε να μπει στον πόλεμο, θα το είχε κάνει από νωρίς. Αλλά ο πόλεμος γινόταν σε άλλη ήπειρο, και δεν την ένοιαζε, μέχρι που ο πόλεμος έφτασε στην πόρτα της.
Κάτι που έχει γραφτεί για το διεθνές δίκαιο (έχω κάνει μπόλικο από αυτό) ισχύει στη θεωρία, αλλά στην πράξη οι μεγάλες δυνάμεις κάνουν ότι θέλουν, χωρίς να δίνουν λογαριασμό. Αυτό αφορά όλες τις πλευρές.
Η Ρωσία δεν πολυγούσταρε να συμμετάσχει. Δεν ένοιωθε απειλή από την Ιαπωνία, καθώς προγούμενες προσπάθειες κατάληψης ρωσικών εδαφών είχαν αντιμετοπισθεί με επιτυχία. Απλός κύρηξε τυπικά πόλεμο στην Ιαπωνία στις 8/8, μήπως και καρπωθεί κάτι χωρίς να κουραστεί. Επιπλέον, οι Ρώσοι ήξεραν για τις βόμβες και το σχέδιο Μανχάταν, πριν τον τότε πρόεδρο της Αμερικής (δεν θυμάμαι όνοματα).
Τώρα για να έρθουμε στο ερώτημα. Γιατί έριξαν τελικά τις βόμβες; Δική μου εκτίμηση, αυθέρετη.
1. Επειδή ήταν πολύ πιο εύκολο να κερδίσουν έτσι τον πόλεμο, χωρίς να χρειαστεί να θυσιαστούν αμερικανοί στρατιώτες (για τους άμαχους δεν του ένοιαζε)(72%).
2. Για να δοκιμάσουν σε πραγματικές συνθήκες αυτό το νέο όπλο και την καταστροφική του δύναμη. (12%)
3. Για να εντυποσιάσουν την άλλη υπερδύναμη (τη Ρωσία) και τον υπόλοιπο κόσμο (11%)
4. Για να καταστρέψουν την Ιαπωνία, και μετά να την αναδομίσουν όπως θέλουν (5%)
5. Για να μην υπάρξουν ακόμα περισσότερα θύματα από την πλευρά των αμάχων (1%%)
6. Για εκδήκηση για τον Περλ Χάρμπορ (4%)
Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι λίγο από όλα. Η ρίψη ήταν κυρίως στρατηγική επιλογή, επειδή έτσι θα μπορούσαν να κερδίσουν πιο εύκολα. Στην υψηλή στρατηγική όλα είναι ένας ψυχρός υπολογισμός κέρδους - οφέλους. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Δεν υπάρχει χώρος για συναισθηματισμούς.Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους αμερικανούς στρατιώτες να γράψουν πάνω της "Δεν έχουμε ξεχάσει".
Και οι δύο πληροφορίες εγκυκλοπαιδικού ενδιαφέροντος.
1. H παρακάτω φωτογραφία είναι "στημένη"
Όταν έστειναν πραγματικά την αμερικανική σημαία στην Ίβο Τζίμα, δεν βγήκε η φωτογραφία, και έτσι την κατέβασαν και την ξαναέστεισαν, αυτή τη φορά για τις κάμερες.
2. Η πρώτη ατομική βόμβα εξεράγει με ένα μηχανισμό που ενεργοποιήθηκε λόγο της διαφοράς πίεσης του ατμοσφαιρικού αέρα, και έσκασε (νομίζω 200 μέτρα ή πόδια) πάνω από την επιφάνεια του εδάφους.
) να σε διορθώσω ότι οι βόμβες δεν ήταν για λόγους εκδίκησης μιας κι οι αμερικάνοι γνώριζαν για την επερχόμενη επίθεση των ιαπωνέζων στο Περ Χάρμπουρ αλλά τους άφησαν να τους βομβαρδίσουν ώστε να 'χουν άλλοθι να μπουν κι αυτοί στο πόλεμο για τα δικά τους συμφέροντα.
) να σε διορθώσω ότι οι βόμβες δεν ήταν για λόγους εκδίκησης μιας κι οι αμερικάνοι γνώριζαν για την επερχόμενη επίθεση των ιαπωνέζων στο Περ Χάρμπουρ αλλά τους άφησαν να τους βομβαρδίσουν ώστε να 'χουν άλλοθι να μπουν κι αυτοί στο πόλεμο για τα δικά τους συμφέροντα. 
